Jak odnaleźć zawodową równowagę i być sobą w pracy z hierarchią?

Szanowna Pani, 

to, co Pani opisuje, to nie arogancja, lecz głęboki konflikt między Pani wewnętrznym poczuciem godności i wrażliwością a sztywnymi strukturami społecznymi, które odbiera Pani jako opresyjne. Ta „lepsza wersja siebie”, o której Pani pisze, to Pani autentyczne „Ja”, które czuje się bezpiecznie tylko w warunkach pełnej akceptacji i równości, natomiast hierarchia służbowa aktywuje w Pani schemat „małej dziewczynki” – bezbronnej i zmuszonej do uległości. Dyskomfort, który Pani czuje, wynika z tego, że Pani system wartości nie uznaje wyższości drugiego człowieka nad innym tylko ze względu na stanowisko, co w połączeniu z dużą wrażliwością na piękno czyni Panią osobą niedostosowaną do typowego, korporacyjnego świata, ale za to bardzo predysponowaną do ról autonomicznych. 

Może zamiast walczyć ze sobą i próbować „polubić” hierarchię, warto poszukać drogi zawodowej opartej na samozatrudnieniu lub wolnym zawodzie, gdzie to Pani określa reguły gry, ponieważ dla osób o Pani konstrukcji psychicznej wolność i autentyczność nie są luksusem, lecz warunkiem zdrowia psychicznego.

Powodzenia!

Psycholog Bożena Nagórska

Dzień dobry,

Dziękujemy za wiadomość, jest w niej dużo samoświadomości i odwagi. Widzę nie „arogancję”, tylko silną część, która chroni Pani godność, oraz drugą: młodszą, która w sytuacji hierarchii czuje się pomniejszona. To nie jest konflikt z pracą, tylko wewnętrzny podział: „muszę być wyjątkowa, żeby czuć się bezpiecznie” versus „tu jestem na początku drogi”.

Kluczem nie jest znalezienie świata bez hierarchii, lecz zbudowanie w sobie stabilnej wartości, która nie zależy od roli ani stanowiska. Wtedy podpis u przełożonego przestaje być upokorzeniem a staje się czynnością techniczną. W pracy nie trzeba być „lepszą wersją siebie”,  wystarczy być wystarczająco dobrą i życzliwą dla siebie.Pani wrażliwość i zachwyt nad pięknem to ogromny zasób: to kierunek życiowy ale nie musi oznaczać ucieczki od struktur. Często najpierw buduje się wewnętrzną równość a dopiero potem wybiera środowisko bardziej zgodne z duszą.Proszę spróbować jednej zmiany perspektywy: nie „jestem niżej”, tylko „uczę się systemu, który mnie nie definiuje”. To zdanie, powtarzane w trudnych momentach, zaczyna integrować te dwie części  i wtedy „lepsza wersja” nie znika, tylko dojrzewa.

Wszystkiego dobrego.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry

Pani doświadczenia wskazują na głęboką rozbieżność między sposobem, w jaki postrzega Pani rzeczywistość społeczną i relacje interpersonalne, a rzeczywistością, w której Pani funkcjonuje. To, co Pani opisuje, to nie problem z pracą samą w sobie, lecz konflikt wewnętrzny między obrazem siebie a możliwościami radzenia sobie w strukturach, które nieuchronnie charakteryzują się hierarchią i współzależnością.

Wrażliwość Pani – ta zdolność do zachwycania się naturą, sztuką, detalami piękna – jest zasobem znacznym, który jednakże wydaje się być równocześnie źródłem cierpienia, gdy Pani funkcjonuje w środowisku postrzeganym jako ograniczające. To, co Pani postrzega jako ucisk w gorsecie, może być przede wszystkim wyrazem wewnętrznego oporu wobec tego, aby uznać naturalność hierarchii i współzależności w każdym systemie społecznym. Podatność Pani na neurotyzm wzrasta proporcjonalnie do poczucia bycia niedocenianą, niezauważaną lub narzuconą w rolę „niższą" – co stanowi stały element struktury organizacyjnej niezależnie od zawodu.

Fakt, że Pani opuściła pracę na planach serialowych pomimo zainteresowania sztuką wskazuje na to, że nie chodzi wyłącznie o potrzebę przestrzeni twórczej, lecz o fundamentalne niepokojenie się Pani wymogami jakiekolwiek współpracy z innymi w ramach określonej struktury. Rzeczywistość pracy zawsze będzie zawierać elementy dostosowania, niezależnie od branży czy stanowiska.

Terapia w tym przypadku powinna skupić się na akceptacji tego, że autentyczność i funkcjonowanie w rzeczywistości nie muszą być w konflikcie – oraz na zrozumieniu, skąd pochodzi przekonanie, że Pani godność uzależniona jest od bezwarunkowego uznania i braku potrzeby jakiegokolwiek dostosowania się.

Dzień dobry :)

Jeśli poczucie bycia „lepszą wersją siebie” jest silnie uzależnione od zewnętrznego uznania, równości pozycji lub braku hierarchii, to każda sytuacja strukturalnej zależności może uruchamiać wstyd i napięcie. W takich momentach często aktywizują się wcześniejsze doświadczenia związane z autorytetem, oceną czy brakiem wpływu. 
Istotne może być także rozróżnienie między równością godności a równością ról. W strukturach zawodowych istnieje hierarchia funkcji, ale nie oznacza to hierarchii wartości człowieka. Jeśli jednak każda formalna zależność jest odbierana jako zagrożenie dla tożsamości, może to wskazywać na dużą wrażliwość na status i uznanie. To nie jest coś „złego”, ale coś, czemu warto się uważnie przyjrzeć.
Opisuje Pani silną wrażliwość estetyczną, potrzebę piękna, autentyczności i głębi. To realny zasób. Jednocześnie żadna przestrzeń zawodowa nie jest całkowicie wolna od struktury, napięć czy ograniczeń - nawet środowiska artystyczne, czego Pani doświadczyła. Być może pytanie nie brzmi wyłącznie „jaki zawód pozwoli mi być tą wersją siebie”, lecz również „jak mogę utrzymać kontakt z tą częścią siebie niezależnie od kontekstu zawodowego”. Czasem praca jest jednym z obszarów życia, a przestrzeń na wrażliwość, twórczość i zachwyt może być budowana równolegle, niekoniecznie jako jedyne źródło tożsamości.
Warto też przyjrzeć się zero-jedynkowemu mechanizmowi, o którym Pani pisze. Myślenie w kategoriach „albo jestem tą lepszą wersją siebie, albo jestem zredukowana i uciskana” może wzmacniać napięcie. W terapii poznawczej pracuje się nad poszerzaniem tych sztywnych kategorii, tak aby możliwe było doświadczenie siebie jako wartościowej także wtedy, gdy pełni się rolę juniorską czy zależną. To nie oznacza rezygnacji z ambicji, lecz budowanie bardziej stabilnego poczucia własnej wartości, mniej zależnego od pozycji.

Pozdrawiam i życzę powodzenia!
Karolina Grabka

  Rozumiem Pani dyskomfort jako  poczucie ucisku w hierarchii pracy tłumi Pani wrażliwą, kreatywną naturę, zwłaszcza z ADHD i ASD, gdzie potrzeba równości i autonomii jest kluczowa. Ma Pani unikalny potencjał, by żyć w harmonii z pięknem świata, bez kompromisów na "gorszą wersję siebie".​

Co wic robić, aby czuć się spełnioną? 

Pierwsza propozycja to grafika, copywriting, fotografia krajobrazowa lub land art kiedy Pani wybiera projekty, unika hierarchii, pracuje z naturą i kolorami.

Druga propozycja to praca w takich zawodach jak florysta, ogrodnik lub ekolog  na świeżym powietrzu, blisko ptaków i drzew, z możliwością własnej utworzenia własnej firmy.

Trzecia opcja to takie zawody jak  coach mindfulness, trener jogi lub artysta (np. pejzaże inspirowane naturą), kiedy  empatia i intuicja tu błyszczą, bez sztywnych struktur.

Jak zacząć praktycznie to wykorzystywać?  Te opcje minimalizują podporządkowanie, bo freelance (np. na Freelancehunt.pl) pozwala na równorzędne relacje z klientami. Można rozpocząć od kursów online takich jak fotografia krajobrazowa lub kurs florystyczny  w Urzędzie Pracy bez kosztów, z certyfikatem.

  Z Pani historią (ADHD, ASD, lęk przed oceną), te zawody pasują do neuroatypowych: kreatywność bez rutyny, samodzielność. Warto także rozważyć terapię (już planowaną) na budowanie asertywności jak EMDR lub DBT, które  pomogą uwolnić "blokadę" i poczuć równość bez wstydu. To nie arogancja, a ochrona wrażliwej duszy , kiedy potencjał jest realny.

Dzień dobry, 

To, co Pani opisuje, wydaje się być zderzeniem Pani silnej wewnętrznej tożsamości z rolą, którą narzuca system pracy. Ta "lepsza wersja Pani" czuje się zagrożona, gdy musi przyjąć pozycję zależną, ponieważ w pewien sposób utożsamia Pani hierarchię z utratą godności i szacunku. W Pani odczuciu proszenie o podpisy czy dostosowywanie się do kogoś "wyżej" nie jest po prostu czynnością służbową. Może być odbierane jako coś zagrażającego Pani wartości, co sprawia, że czuje się Pani jak bezbronna mała dziewczynka, a nie wolna, świadoma kobieta.

Na podstawie tego, co pani napisała, myślę, że problem leży w tym, że Pani poczucie wartości może być obecnie bardzo mocno uzależnione od równego statusu w relacji. Gdy ten status znika, traci Pani dostęp do swoich zasobów, radości i spokoju. Ta wrażliwość na piękno, ptaki i naturę, o której Pani wspomina, jest Pani największym skarbem, ale w obecnej pracy staje się ona Pani "piętą achillesową", bo nie znajduje tam bezpiecznej przestrzeni, by wybrzmieć.

Droga do znalezienia odpowiedniego sposobu na życie prowadzi przez oddzielenie Pani tożsamości od Pani stanowiska. Można pracować w hierarchii, zachowując wewnątrz absolutne poczucie równości z dyrektorem czy prezesem, traktując biuro jedynie jako teatr, w którym odgrywa Pani rolę, a nie jako miejsce, które definiuje to, kim Pani jest. Może warto byłoby się zastanowić nad szukaniem zawodu, który da Pani autonomię - być może praca na własnych zasadach, doradztwo, czy branża kreatywna, ale w mniejszym, zdrowszym środowisku niz wczesniej. W każdej pracy może towarzyszyć pani podobne poczucie i myślę, że istotne byłoby nauczenie się chronienia swojej wrażliwości bez budowania muru z "wysokiego mniemania o sobie".

Warto zastanowić się też, czy byłaby Pani w stanie zacząć traktować obecną pracę jako "projekt finansujący" Pani prawdziwe życie i zachwyty, zamiast pozwolić jej decydować o tym, jak Pani o sobie myśli.

Wszystkiego dobrego! 
Natalia Przybylska