Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak odzyskać zaufanie i wiarę w miłość po zakończeniu długiego związku ze zdradą?
10 miesięcy temu mój 5-letni związek się zakończył, nie z mojej inicjatywy. Przyczyna? Dobre pytanie, aczkolwiek najprawdopodobniej osoba trzecia (po chwili od zerwania dodawane były zdjęcia z inną dziewczyną, więc nie ciężko mi się domyślić, że był to powód). Nasz związek nie był idealny, byłam, chociażby zdradzana, ale ja kochałam szczerze i prawdziwie.
Ale mniejsza już o to, wiedziałam, że coś się psuło, że się odsunął i mimo moich starań, nic nie potrafiłam już zrobić.
Odpuściłam i mimo płaczu przy zerwaniu, bo jednak były emocje, to nie prosiłam, żeby został, wiedziałam, że tak będzie lepiej. Pierwszy raz od pięciu lat poczułam może nawet lekką ulgę. Problem jest w tym, że ja wiem, że ma nową dziewczynę, że wszędzie się sobą chwalą i nie rozumiem, jak od razu po zerwaniu potrafił wejść w nowy związek. Czy jego „Kocham Cię” mówione do mnie było kłamstwem przez te 5 lat? Bo jak można tak szybko mówić to komuś innemu? U mnie minęło tyle miesięcy, a ja nie potrafię się zakochać, nawet zauroczyć się nie miałam okazji i boję się, że już nigdy nie będę umiała. Czuję, że mnie to zniszczyło, mimo świadomości, że tak jest mi lepiej i naprawdę masa dobrych rzeczy się wydarzyła. Spełniam marzenia, to ciągła myśl o tym, że on „ jest szczęśliwy” z kimś innym, a ja mimo wielu możliwości wielu spotkań i mężczyzn wokół, nie czuję nic do nikogo. Próbowałam, ale nie umiem sobie wmówić, że kogoś kocham, bo to trzeba czuć. Nie wiem, ile czasu to potrwa, chciałabym po prostu potrafić jeszcze obdarzyć kogoś tak wielką miłością, jaką dawałam mu. No jak na razie stałam się zupełnym przeciwieństwem siebie. Może to przez lęk, że znowu się poświęcę i ktoś mnie zostawi. Powiedziałabym, że może to przez to, że naprawdę był miłością mojego życia, ale z drugiej strony wiem, że nie mógł nią być. Był agresywny, zdradzał, więc to nie mógł być on. Ale ciągle mam go w głowie i to, że on o mnie zapomniał, jakbym nic dla niego nigdy nie znaczyła, to nie kwestia mojej tęsknoty a bardziej wściekłość na brak szacunku, jakim uważam, że mnie potraktował.
Jak uwierzyć po czymś takim w miłość i jak na nowo nauczyć się ufać ludziom w ich intencje? Czy da się zapomnieć o kimś, kto naprawdę był dla nas tak ważny? Zmieliłam całe moje życie, ale tych myśli nie potrafię nadal.
Anonim
1 rok temu
Ewa Łycyniak
Twoje emocje są całkowicie naturalne – po tak długim związku trudno jest nagle odzyskać spokój i zaufanie do ludzi.
To, że Twój były partner szybko wszedł w nową relację, nie musi oznaczać, że jego uczucia były fałszywe, ale może świadczyć o jego sposobie radzenia sobie z rozstaniem. Na ogromne uznanie zasługuje to, że dałaś sobie czas na przeżywanie emocji, to naprawdę bardzo dojrzałe i wymagające podejście.
Obecna blokada przed nowymi uczuciami może wynikać z mechanizmu obronnego – Twój umysł chroni Cię przed kolejnym zranieniem. To nie znaczy, że już nigdy nie poczujesz miłości, ale że potrzebujesz więcej czasu i bezpiecznej przestrzeni, by ponownie zaufać.
Jeśli czujesz, że to, co się wydarzyło, nadal Cię przytłacza, warto dać sobie przestrzeń na przepracowanie tych emocji. Czasem rozmowa i głębsza refleksja pomagają lepiej zrozumieć siebie i swoje potrzeby. Odbudowanie zaufania i otwarcie się na nowe relacje to proces, który wymaga czasu, ale jest możliwy.
Ważne, byś szła w swoim tempie i pamiętała, że masz w sobie siłę, by stworzyć szczęśliwą przyszłość.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anastazja Zawiślak
Strata kogoś, kogo kochałaś przez tyle lat, jest ogromnym ciosem, zwłaszcza gdy wiązało się to z brakiem szacunku i zdradą.
To naturalne, że masz w sobie sprzeczne emocje – z jednej strony wiesz, że ten związek nie był dla Ciebie dobry, a z drugiej nie potrafisz wyzbyć się myśli o nim i o tym, jak szybko znalazł kogoś innego. To, że on wszedł w nową relację tak szybko, nie oznacza, że Twoje uczucia były mniej wartościowe lub że nie znaczyłaś dla niego nic. Każdy inaczej radzi sobie z rozstaniem – niektórzy od razu szukają nowej osoby, by zagłuszyć pustkę, inni – jak Ty – potrzebują czasu na przepracowanie emocji. Nie oznacza to, że już nigdy się nie zakochasz. Po prostu teraz Twój umysł i serce nie są gotowe, bo wciąż leczą się po tym, co się wydarzyło.
Twoja trudność z zaufaniem i lęk przed kolejnym odrzuceniem są całkowicie zrozumiałe. Byłaś osobą, która włożyła w ten związek dużo miłości i energii, a w zamian dostałaś coś, co zostawiło ślad na Twoim poczuciu własnej wartości. Ale to, że on Cię nie docenił, nie oznacza, że kolejna osoba zrobi to samo. Nie musisz teraz niczego przyspieszać ani zmuszać się do czucia czegoś, czego nie ma. Najważniejsze, żebyś skupiła się na odzyskaniu siebie – nauczeniu się, jak kochać i szanować samą siebie, zanim ponownie oddasz serce komuś innemu. Miłość przyjdzie wtedy, kiedy będziesz na nią gotowa – bez pośpiechu, bez presji, bez strachu. Przepracowanie tej straty, poprzez terapię, może pomóc Ci odbudować zaufanie i pozwolić sobie na nową, zdrową miłość w przyszłości. A to, że teraz nie czujesz nic do nikogo, nie znaczy, że tak będzie zawsze. Zachęcam Cię do skorzystania z konsultacji psychologicznej (online lub stacjonarnie).
Pozdrawiam,
Anastazja Zawiślak
Psycholog
1 rok temu
Emilia Jędryka
Droga Autorko,
Przykro mi, że znalazła się Pani w takiej sytuacji. Pani przeżycia są bardzo trudne i zrozumiałe, że to wszystko wpływa na Pani poczucie bezpieczeństwa i zaufania do siebie oraz innych. To, że nie jest Pani gotowa na nową miłość, nie oznacza, że nigdy nie poczuje Pani tego, co czułaś w przeszłości. Czasami po trudnych doświadczeniach, takich jak zdrada, potrzeba czasu, by się na nowo otworzyć, zarówno na siebie, jak i na innych.
Pani poczucie straty i złości na brak szacunku są naturalne.
Warto jednak zastanowić się nad tym, co może Pani zrobić dla siebie teraz, by zacząć odbudowywać swoje poczucie wartości. Niezależnie od tego, co zrobił były partner, nie musisz pozwalać, by jego decyzje definiowały, jak postrzegasz siebie. Zamiast tego, proszę postarać się budować zaufanie do siebie, nawet jeśli nie ma Pani teraz ochoty na zaufanie innym.
Czy może Pani pomyśleć o małych krokach, które można już teraz podjąć, aby dać sobie przestrzeń na gojenie ran i pozwolić sobie na poczucie ulgi w tej trudnej sytuacji? Może to być coś, co daje poczucie sprawczości i odzyskiwania równowagi. Warto dawać sobie czas na przetwarzanie tych emocji, aby mogły one w końcu stać się częścią Pani historii, ale nie jej definicją.
Zachęcam do rozważenia konsultacji z psychologiem.
Psycholog pomoże stworzyć przestrzeń, w której będzie Pani mogła przyjrzeć się sobie i temu, co przeżywasz, w bezpieczny sposób.
Serdecznie pozdrawiam,
Emilia Jędryka
1 rok temu
Zobacz podobne
Zdrada w związku - miłość bez zaufania, jak sobie z tym poradzić?
Byłam w związku pół roku, ale okazało się po moim odkryciu prawdy, że w między czasie partner kontynuował związek ze swoją partnerką, z którego rzekomo nie mógł się wyplątać. Wyszła cała afera,najpierw byłam ja u niej a później ona u mnie. Ale suma sum arum on wybrał mnie,wyprowadził się od niej, stanął na własne nogi i postanawia odbudować moje zaufanie. Nie wiem, co zrobić. Pomimo tego, co zrobił, dalej bardzo go kocham. Straciłam do niego zaufanie i ciężko mi z tym na ten moment. Chodzi jeszcze o to, że moja rodzina jest na niego wściekła, że oszukał mnie i ich i nie rozumieją mojego zachowania. Jest to zrozumiałe. Nie wiem, jak to pogodzić. On bardzo się teraz stara, a jest zawzięty bo twierdzi, że dzięki tym sytuacjom dostrzegł to, że jestem miłością jego życia. Pytanie jest czy taka osoba jest w stanie się zmienić?? I czy moje obawy względem akceptacji tego związku przez rodzinę są za bardzo emocjonalne?
Mam trudności z zaufaniem po związku oraz kłamstwie. Zamykam się na uczucia, nie przywiązuję się.
Witam. Jak poradzić sobie z brakiem zaufania wobec partnera? W skrócie wygląda to tak: pierwszy chłopak zostawił mnie bez słowa wyjaśnienia. W późniejszych związkach widziałam ze swojej strony brak zaufania, ciężko mi wykrzesać uczucia takie, jak przywiązanie - w myśl zasady "mała strata, krótki żal". Obecnie jestem z partnerem 7 lat, jednak ufać do końca nie potrafię ( był czas, że bardzo mnie okłamał, po dziś dzień nie potrafię tego mu zapomnieć). Nie mam ochoty na bliskość. Odejść nie mogę -mamy dziecko oraz nie mam gdzie (jeden rodzic pije, drugi nie żyje).
Straciłam zaufanie do chłopaka, ponieważ oszukał mnie co do kontaktu i spotkań ze swoją byłą partnerką. Jak odbudować zaufanie?
Z chłopakiem jesteśmy razem ok. dwóch lat. Niestety ostatnio mieliśmy swój największy kryzys, kiedy to wyszło na jaw, że oszukiwał mnie przez pół roku co do kontaktu z byłą dziewczyną. Wcześniej mieliśmy rozmowy na temat jego kontaktu z ex, obiecał, że jeżeli ta podejmie z nim kontakt to da mi znać, żebym wiedziała co się dzieje, nic nie będzie ukrywał. Uwierzyłam mu, niestety po pół roku okazało się, że od tego czasu pisali ze sobą regularnie, umówili się również dwa razy na spotkanie - o żadnym z nich oczywiście nie wiedziałam. Po wyjściu na jaw, że ich kontakt jest na bieżąco podtrzymywany, poczułam się bardzo zraniona i w jakiś sposób zdradzona. Już wcześniej oszukał mnie co do osoby swojej byłej i kontaktu z nią. Po tym kłamstwie obiecał być szczerym, co niestety się nie udało. Postanowiłam dać mu ostatnią szansę, niestety zauważam, że mam ogromny problem z zaufaniem mu, triggeruje mnie, gdy wychodzi na spotkania sam beze mnie lub pisze z kimś na telefonie. Nie wiem jak możemy odbudować zaufanie, czy jest to w ogóle możliwe. Bardzo długo rozmawialiśmy na ten temat, starał się wytłumaczyć mi dlaczego tak robił, przyznał się że, kłamał i mnie przeprosił oraz że on o niej myśli wyłącznie jak o znajomej i do niczego nie doszło. Chciałabym w to uwierzyć, ale niestety na razie nie jestem w stanie. Czy terapia byłaby dobrym rozwiązaniem? Jak możemy naprawić zaufanie w naszej relacji?
Dalsza miłość po zerwaniu i skrzywdzeniu przez chłopaka. Mam wrażenie, że nikogo już nie pokocham.
Od razu napiszę, że jestem w wieku nastoletnim (15 lat), a tematem jest rozstanie z moim chłopakiem. Nasza relacja trwała ponad pół roku, a sam związek ponad 3 miesięce. To on zainicjował wszystko (właściwie to swoimi miesięcznymi staraniami sprawił, że coś poczułam). Pierwszy miesiąc był cudowny. Oboje byliśmy w formalnym związku pierwszy raz mimo że ja już wcześniej miałam taką swoją "pierwszą szczerą miłość". Zakochałam się w nim, on zaczął obiecywać wręcz rozpaczliwie, że mnie nie zostawi, codziennie prosił, bym obiecała, że ja go też, planował naszą przyszłość i na spotkaniach był ewidentnie bardzo zakochany. Czułam się wspaniale. Mieliśmy parę większych kłótni ,ale oboje nie chcieliśmy kończyć relacji. Często pytałam go o jego potrzeby, ale w pewnym momencie zaczęłam słyszeć, że aby to miało sens muszę sama się domyślić jakie błędy popełniam.
Tłumaczyłam, próbowałam rozmawiać - bezskutecznie. W pewnym momencie dostałam screena od jego koleżanki, która z satysfakcją wysłała mi część rozmowy gdzie mój były pisze, że chyba ze mną zerwie bo go wku**iam. Zerwał.
Długo go prosiłam, aby nas tak nie porzucał, pisałam o wszystkich rzeczach, które mogę zmienić, ale on uparcie powtarzał, że do ex się nie wraca i proponował znajomość. Parę dni potem jego przyjaciel do mnie napisał, a gdy były się o tym dowiedział to nagle mnie zaatakował powiedział, że żałuje, że ze mną był i zablokował. I od tamtego czasu nie mamy kontaktu, a ja o nic już nie proszę, bo czuję, że takie błaganie tylko wszystko pogorszy, a on wyraził się na tyle jasno, że aż wstyd pisać.
Jako że chodzimy razem do szkoły to większość znajomych stanęła po mojej stronie i teraz jest mocno obgadywany, więc pewnie uważa, że jestem temu winna mimo, że nie wypowiadam się w ogóle na jego temat i unikam jego imienia.
Minął ponad miesiąc, a ja i tak każdego dnia mam ataki paniki i wspominam oraz tęsknię i zastanawiam się czy w przyszłości coś nas połączy, gdy on będzie już dojrzałym człowiekiem.
Czuję jakbym już nie mogła pokochać kogoś tak samo, bo najzwyczajniej nie chcę. Był dla mnie bardzo ważny (i jest) i przeżyłam z nim mój pierwszy związek, pocałunek i parę innych tak znaczących rzeczy i mimo że wiem, że mnie skrzywdził oraz czasem go nienawidzę za jego zachowania to i tak kocham go i gdyby potrzebował mojej pomocy - ja bym była dla niego.
Bardzo boli mnie, że już mnie raczej nie kocha i z jednej strony nienawidzę tego bólu a z drugiej wcale nie chcę iść dalej bo to znaczy bardzo dużo i nie chcę udawać, że tak nie jest. Słyszę często, że tęsknię za wyobrażeniem osoby, ale jednak tęsknię też za jego wadami i realnym zachowaniem i mimo tego go kocham. Podobno prawdziwa miłość jest na zawsze - chyba to prawda, ale ciężko zaakceptować to, że on może już nigdy nie poczuć tego samego.
Jak odzyskać miłość po nieporozumieniu w związku z partnerem po przejściach?
Witam mam problem. Od 10 miesiecy bylismy przyjaciolmi pracowalismy razem lubilismy sie bardzo I postanowilismy wyznac sobie milosc I bylismy w zwiazku przez 7 kolejnych miesiecy. Bylismy szczesliwi planowalismy wspolne zycie mieszkanie a jestesmy obydwoje po przejsciach. Planowalismy pierwsze wspolne swieta bylismy zakochani pokochalam jego dzieci a on moje . Jednego dnia jego corka zachorowala odwolal nasz wspolny weekend bylam zla ale nie ze odwolal bo dzieci sa najwazniejsze ale ze ze mna o tym nie porozmawial nie zaprosil mnie nawet na kawe zeby z nimi pobyc tez sie martwilam o nia tak samo jak on . Bardzo go to zabolalo i postanowil ze nie moze mi dac czego ja chce i odszedl powiedzial ze serce nadal jest ze mna ale nie wie czy moze mi dac tego czego ja chce. Przepraszalam go za moje zachowanie problem zeby nie rezygnowal z naszej milosci . Napisal mi ze zawsze bendzie mnie kochal ale nie jest gotowy na ten zwiazek ze nie moze patrzec jak mnie ciagle rani . Nie chce go stracic ale on juz nie kontaktuje sie ze mna poprostu odszedl . Co moge jeszcze zrobic. Narazie czekam az sam sie odezwie moze cos sie u niego zmieni ale nie wiem czy warto czekac. Wiem ze popelnilam blad I przeprosilam
