Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak pomóc partnerce zrozumieć swoje uczucia po wyprowadzce?
Cześć,
z moją partnerką byliśmy razem przez dwa lata. Jesteśmy w sobie zakochani. Sama określa mnie jako człowieka na całe życie. Jednak uczucie ostatnio w niej przygasło do 5/10. Z tego powodu zdecydowała o wyprowadzeniu się, by nabrać dystansu i zrozumieć, czy to miłość, czy przywiązanie. Mamy dwa psy — każdy miał jednego przed spotykaniem się. Z tego powodu ustaliliśmy, że będziemy się spotykać raz w tygodniu, by psy nie cierpiały.
W jaki sposób powinienem się zachować, by moja ukochana mogła zrozumieć, że to miłość, a nie przywiązanie? Jestem pewien jej uczuć — widać tę miłość, ale ona sama nie wierzy. Jednak od rozstania, widując się, przytula się sama, łapie za rękę, całuje. Nie wiem, co robić, by nam pomóc, a nie zaszkodzić.
Justyna Bejmert
Dzień dobry,
Widzę, że przeżywasz teraz naprawdę trudny moment. To zupełnie naturalne, że czujesz się zagubiony, kiedy osoba, którą kochasz, nie jest pewna swoich uczuć. Bardzo dobrze, że szukasz wsparcia i próbujesz zrozumieć, co możesz zrobić.
To, co opisujesz - jej gesty, przytulanie, łapanie za rękę - pokazuje, że ona również jest w emocjonalnym rozdarciu. Czasem, nawet kochając, można mieć wątpliwości, a dystans, na który się zdecydowała, może być jej sposobem na uporządkowanie swoich myśli i uczuć.
Najlepsze, co możesz teraz zrobić, to być dla niej wsparciem, ale bez nacisku. Podczas Waszych spotkań z psami bądź obok, ale nie próbuj jej przekonywać do niczego. Pokaż, że jesteś tu, że Ci zależy, ale jednocześnie szanuj jej przestrzeń.
Ważne jest, byś zadbał także o siebie. Masz prawo przeżywać emocje, czuć smutek czy niepewność. Rozmowa z bliskimi lub wsparcie psychologa, czy psychoterapeuty mogą być pomocne, byś nie dusił tego wszystkiego w sobie.
Pamiętaj, że miłość to nie tylko bycie razem, ale też gotowość do zrozumienia i szanowania siebie nawzajem, nawet w trudnych chwilach.
Trzymam za Was oboje kciuki.
Justyna Bejmert
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Gulczyńska
To musi być dla Pana bardzo trudny czas. Wyprowadzenie się ukochanej osoby wiąże się z tęsknotą, ale w tym przypadku najgorsza wydaje się być niepewność, w jakiej Pan jest. Nie dziwi mnie, że w tej sytuacji, chciałby Pan recept i rad, jak się zachować. Każdy z nas czasem marzy o tym, że ktoś, jakiś mądry opiekun, poprowadził nas przez kryzysy i życiowe wyzwania. W każdym z nas jest kawałek małego dziecka, które w trudnych chwilach chciałoby móc liczyć na mądrego i odpowiedzialnego opiekuna. Nie wiem, niestety, jak powinien się Pan zachować, przede wszystkim dlatego, że nikt, również Pan, nie wie, co tak naprawdę przeżywa Pana była-obecna partnerka. Przywiązanie jest częścią miłości - to tak a propos Pana dylematu. W Pana opowieści najbardziej uderzające jest dla mnie to, że wydaje się Pan mało skupiać w tej niezwykle bolesnej sytuacji na samym sobie. Wydaje się Pan czekać na to, co postanowi partnerka, co sugeruje, że może borykać się Pan z problemem z utrzymaniem podmiotowości w związku. Na pewno warto porozmawiać na ten temat ze specjalistą. Tendencja do zatracania się w relacjach, zlewania z partnerem niestety nie pomaga w budowaniu dobrej relacji.
Zobacz podobne
Jak uporać się z odejściem drugiej osoby, która zostawiła mnie bez słowa wyjaśnienia i zacząć nowy związek?
Jak uporać się z odejściem drugiej osoby, która zostawiła mnie bez słowa wyjaśnienia i zacząć nowy związek? Jestem wyczerpana psychicznie i mam czasami myśli samobójcze, czuję się niewystarczająca dla innych osób, mam niską samoocenę, jestem wyczerpana psychicznie i fizycznie i nie umiem sobie z tym poradzić, bo każdy mój związek kończy się szybkim rozstaniem.
Mąż ucieka od rodziny, nie interesują go dzieci 9 i 16 lat. Nakłamał kochance o sobie, zataił kredyt
Mąż ucieka od rodziny, nie interesują go dzieci 9 i 16 lat. Nakłamał kochance o sobie, zataił kredyt, samobójstwo matki. Jest wściekły, że powiedziałam jej o tym. Kocham męża, nie chciałabym, żeby rujnował naszą rodzinę. Poznał ją na TikToku. Ona do końca chyba go nie chce, a on układa plany. Na ten moment nic do niego nie przemawia. Powiedział, że nie ma żadnych życiowych wartości. Wybucha agresją, zdemolował choinkę dzień przed wigilią, bo zadzwoniłam do tej kobiety, gdyż cały czas spędzał z tel. i córka mówiła, że jej nie słuchał, na zakupach uśmiechał się do telefonu.
Zmienił się bardzo od kiedy poznał młodszego kolegę samotnego z grubą kasą, u którego dorabia. Co robić? Proszę o pomoc.
Wioletta
Flirt z dawnym kolegą a małżeństwo - jak radzić sobie z emocjami i wspomnieniami sprzed lat?
Dzień dobry, Mam problem, 11 lat temu poznałam mojego kolegę na obozie. Była dyskoteka, tańczył ze mną, mówił mi czułe słówka, jaka jestem piękna i seksowna. Po obozie nasz kontakt się urwał. Ale odnowił się na nowo, rozmawiam z tym kolega, pisze z nim, ale wspomnienia z nim wróciły z podwójną siłą, nie kontroluje tego. Najgorsze jest to, że ja jestem mężatką, a pisze do mojego kolegi wiersze miłosne, smsy i nie kontroluje już tego, to jest silniejsze ode mnie po prostu. Po prostu chyba wtedy 11 lat temu na obozie nasz taniec i to, co do mnie mój kolega wtedy mówił, dało mi dużo siły i wiarę w to, że jestem inną kobietą.
Dlatego proszę o poradę co mam zrobić z tą sytuacją, czy to normalne, że mam męża, a flirtuje z moim kolegą.
Czy uda nam się wrócić do siebie po zerwaniu i potrzebie bycia samemu mojego byłego narzeczonego?
Od pewnego czasu mój były narzeczony był tak jakby nieobecny. Myślałam, że jest zmęczony, ale na jednym spacerze, kiedy chciałam go złapać za rękę, powiedział, że nie chce, że nie czuje potrzeby. Pomyślałam – okej, czasami tak jest. Po tygodniu pojechaliśmy na dwa tygodnie do Egiptu – tam ze mną zerwał. Nie chciał rozmawiać, mówił raz, że mnie kocha, raz że nie.
Ostatecznie 16 sierpnia nastąpiło zerwanie i stwierdził, że mnie nie kocha ani niczego, i że chce być sam do końca życia. Powiedział też, żebym się odkochała, bo to „na zawsze”. Ale jednocześnie mówi, że teraz chce być sam, i jak mu mówię, że dam mu czas, to odpowiada, że nie potrzebuje czasu, bo nie patrzy, co będzie dalej – ale teraz wie, że nic się nie zmieni. I podoba mu się ten stan.
Parę tygodni wcześniej powiedział, że chce być sam, „naprawić swój mózg”, a kiedy zapytałam, czy zostawia mnie na zawsze, odpowiedział, że nie wie, nie jest jasnowidzem.
Proszę o pomoc – co to za stan i czy uda nam się wrócić do siebie?
Jak radzić sobie z partnerem z objawami kompulsyjno-impulsywnymi i myślami samobójczymi?
Mieszkam z chłopakiem z którym bylam kiedyś w związku a teraz już nie wiem. Ma silne objawy kompulsyjno-impulsyjne i potrzebę zmuszania mnie do sprawdzania całego mieszkania. To zajmuje mnóstwo czasu, utrudnia mi sprzątanie i wysypanie się i bardzo mnie stresuje. Być może wpadnę przez to niedługo w depresję i być może nie będę sobie radzić w pracy. Rozmowy nie wiele dają, leczenie też nie. Próbowałam zmusić go do wyprowadzki bo to moje mieszkanie ale bez pomocy policji albo jego agresywnego ojca prawdopodobnie nie będzie to możliwe. Zresztą stres spowodowany szantażami że ma się wyprowadzić na dłuższą metę nie sprzyja zdrowiu ani jego ani mojemu. Obawiam się że chłopak w końcu się zabije, zresztą mówi o tym często. Do szpitala nie chce iść. Nie wiem co mam zrobić.
