Odpowiedz jako specjalista
WsteczKompulsywne używanie substancji psychoaktywnych, kompulsywne jedzenie.
Dzień dobry, Mam 34 lata i nie potrafię przejąć kontroli nad swoim życiem w aspekcie przyjmowania substancji i zachowań, które mi szkodzą. Na przykład piję kilka piw dziennie, a innego dnia przyjmuje benzodiazepiny, a jeszcze kiedy indziej tabletki nasenne. Miewam dni, że wczesnym wieczorem piję piwo, a przed snem dodatkowo Xanax. Dodatkowo nie mogę zapanować nad jedzeniem - wiem, że nie powinienem jeść niezdrowo (mam nadwagę), ale czasami zrywam się z miejsca i pędzę objadać się fastfoodem - od razu po jedzeniu odczuwam wyrzuty sumienia i złość, że robię coś czego w głębi duszy nie chce. W głębi duszy chcę żyć zdrowo i być wolnym od wszelkich uzależnień - chce kontrolować co jem i żyć zdrowo. Miewam natrętną myśl w sytuacji stresowej - rozmawiając służbowo w pracy - wraca mi myśl o napluciu w twarz rozmówcy. Wiem, że jest to irracjonalne i czuje złość na tę myśl - wiem, że nigdy tego nie zrobię. Miewam epizody hipochondrii, a w przeszłości lęki w sytuacjach, z których ciężko mi się uwolnić - na przykład siedząc pod płachtą u fryzjera, a innym razem na zebraniu w pracy. Nie wiem już co mi jest, chce zapanować nad sobą, mam wrażenie, że mam jakiś nieprzepracowany problem emocjonalny, ale nie umiem sam tego wszystkiego przeanalizować i poukładać.
Wojciech
1 rok temu
TwójPsycholog
Dzień dobry Panie Wojciechu,
te wszystkie sytuacje kompulsji i natrętnych myśli mają właśnie podłoże w Pana lęku, stresie. OCD, czyli zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne jest klasyfikowane w grupie zaburzeń lękowych. Natomiast nie jest to oczywiście diagnoza - do niej zachęcam konsultację u Specjalisty zajmującego się zaburzeniami odżywiania i OCD (na platformie mamy zarówno Specjalistów, jak i Ośrodki).
Rozumiem Pana frustrację i złość, to w porządku, że miewa Pan wskazane myśli czy wyobrażenia. Nie są one jednak Panem, nie definiują Pana - to tylko myśli, które przepływają przez nasz mózg.
Podstawą w radzeniu sobie z odżywianiem kompulsywnym czy kompulsywnym zażywaniem substancji jest akceptacja stanu rzeczy, zbudowanie w sobie spokoju w takich sytuacjach. Spokój powoduje, że lęk nie nakręca się, a ten nie nakręca dalej kompulsji. I wtedy można pracować głębiej nad trudnościami - źródłem, emocjami. Czyli pierwszym krokiem jest aktywne przerywanie koła zamkniętego za pomocą życzliwości i spokoju wobec siebie, szczególnie podczas dziejących się sytuacji :)
Zachęcam do odpowiedzenia sobie na pytania:
Co czuję przed zachowaniem kompulsywnym (zjedzeniem, zażyciem, wypiciem), podczas i po? Jak te emocje się zmieniają?
Czy mogę stworzyć inny, zdrowszy rytuał przejścia z emocji “przed” do emocji “po”?
Zachęcam do poczytania o “intuicyjnym jedzeniu”, którego model można przenieść na inne aspekty codzienności :)
Oraz szczególnie zachęcam do konsultacji psychologicznej! Wspólnie z psychologiem_żką/ psychoterapeutą_tką zbuduje Pan sposoby radzenia sobie w takiej codzienności, odkryjecie źródła lęku :)
Na Forum jest też sporo pytań i odpowiedzi na temat “OCD”, można też poczytać :)
Trzymam za Pana kciuki
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Kaźmierowska
Dzień dobry Panie Wojciechu,
gratuluję odwagi w podzielaniu się tym czego Pan doświadcza, to ważny krok w kierunku poszukiwania pomocy. Rozumiem, że sytuacje, które Pan opisuje i to czego Pan doświadcza powodują cierpienie. W tym wypadku rekomenduję poszukanie wsparcia specjalisty stacjonarnie - osoby, która specjalizuje się również w temacie uzależnień. Przy wsparciu specjalisty będzie mógł Pan przyjrzeć się źródłom lęku a także poszukać zdrowych form rozładowywania napięcia. Chciałabym zaznaczyć, że przyjmowanie środków uspokajających, nasennych i przeciwlękowych z alkoholem stanowi poważne zagrożenie dla Pana życia i zdrowia.
Pozdrawiam,
Aleksandra Kaźmierowska
1 rok temu
Bożena Nagórska
Panie Wojciechu,
to, co Pan opisuje, to stan ogromnego przeciążenia układu nerwowego, który rozpaczliwie szuka ukojenia. Mieszanie alkoholu z benzodiazepinami (np. Xanaxem) i lekami nasennymi jest sytuacją bezpośrednio zagrażającą Pana życiu ze względu na ryzyko depresji oddechowej i silne właściwości uzależniające tej mieszanki. Pana zachowania związane z jedzeniem oraz natrętne myśli np. o opluciu rozmówcy, to najprawdopodobniej próby rozładowania gigantycznego napięcia wewnętrznego i lęku, który objawia się również pod postacią hipochondrii czy klaustrofobicznych odczuć u fryzjera. Samodzielne poukładanie tak złożonych problemów jest niemal niemożliwe, ponieważ Pana organizm jest w trybie przetrwania.
Najważniejszym i najbezpieczniejszym krokiem jest teraz pilna konsultacja u lekarza psychiatry, który pomoże Panu bezpiecznie odstawić substancje, oraz podjęcie psychoterapii, aby dotrzeć do źródła tych lęków i odzyskać kontrolę, o której Pan tak bardzo marzy.
Wszystkiego dobrego
Bożena Nagórska
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Mam 17 lat i od kilku lat leczę się na zaburzenia odżywiania, depresję i kilka innych rzeczy. Mam skłonności hipochondryczne
Mam 17 lat i od kilku lat leczę się na zaburzenia odżywiania, depresję i kilka innych rzeczy. Mam skłonności hipochondryczne i boję się, że nie zostanę potraktowana poważnie przez moją terapeutkę, mimo że jest ona cudowna i nigdy wcześniej nic takiego się nie zdarzyło. Od dziecka mam bardzo dziwne epizody z "halucynacjami", gdy wydaje mi się, że wszystko jest bardzo oddalone ode mnie i malutkie, a ja jestem ogromna. Wszystkie dźwięki wydają się nieznośnie głośne, a niektóre tekstury obrzydliwe do stopnia, że nie mogę ich dotknąć. Czuję dziwne mrowienie w dłoniach i generalnie jestem wtedy strasznie zestresowana. Nie lubię wtedy chodzić, ponieważ wydaje mi się również, jakby podłoga była strasznie miękka. Nigdy nie trwa to długo i po tylu latach nauczyłam się z tym żyć i ignorować to. Znalazłam też kilka sposobów, żeby skrócić taki epizod i się zrelaksować. Kiedyś bałam się, że są to początki schizofrenii, dopóki nie dowiedziałam się o syndromie Alicji w krainie czarów kilka lat temu. Od tamtej pory boję się, że może być to właśnie to, ale boję się poruszyć ten temat u terapeuty lub psychiatry. Boję się zarówno reakcji, jak i diagnozy, bo boję się, że będzie mi głupio, że w ogóle myślałam o jakimś syndromie i znowu przesadzam. Planuję się w końcu przełamać i o tym powiedzieć, ponieważ wiem, że to nic dobrego, ale chciałabym najpierw poznać opinię na ten temat. Czy to możliwe, że mam ten syndrom czy to znów tylko moja obsesja i to coś zupełnie innego?
Witam. Mam problem z uzależnieniami narkotyków, alkoholowej i sexoholizmem
Witam. Mam problem z uzależnieniami narkotyków, alkoholowej i sexoholizmem, w którym interesują mnie rzeczy, jak uległość swoja na filmach porno jak jestem pod wpływem narkotyków i nie mogę przestać tego robić, jak mnie narkotyki nie puszczą, ale w życiu jak trzeźwy jestem, to nie mam takich chęci jak oglądanie filmów pornograficznych i uległości a wręcz odwrotny i też oglądam filmy o tematyce transexualnej i bisexualnej i nie wiem, co jest spowodowane tym, że pod wpływem takie filmy mnie podniecają? A mi się wydaje, że to nie normalne jest zachowanie moje i mi nie przeszkadzało, nawet gdybym to robił przed innymi ludźmi na kamerce i to mnie zastanawia, dlaczego to się tak objawia w ten sposób moje preferencje, w których też mnie podnieca, jakby ktoś miał kontrolę nad moim telefonem, a także w życiu mi by dyktował co mam robić, jak się ubierać, a nawet wybór płci, w którym bym damskie ubrania nosił dla kogoś dominującego i to mam tak po narkotykach, a boję się tego, że to może się przenieść na moje trzeźwe życie.
Zaburzenia odżywiania, niechęć do zmiany i lęk. Celowo sprawiam sobie cierpienie, wiem, że tak nie mogę funkcjonować.
Nie mam pojęcia co mam zrobić, chodzę do psychologa i rozmawiamy o moich zaburzeniach odżywiania, ale dalej nie jestem gotowa nic z tym zrobić, nie jestem gotowa na wprowadzenie regularności w jedzeniu, czuje się komfortowo tak, jak teraz jest, ale wiem, że jest to dla mnie złe i męczy mnie to, czuje się jakbym zasługiwała na cierpienie, jednak nie chce cierpieć, nie chce zmieniać tego jak się odżywiam bo boje się ze gdy to zmienę to przytyje, a tak to czuje się bezpiecznie, jednak nie chce dalej tak żyć, nic już nie rozumiem.
Zmagam się z zaburzeniami odżywiania, toksycznym związkiem, wahaniami nastroju i stresem - boję się jednak, że przed psychologiem się nie otworzę.
Cześć, chciałabym zaznaczyć na początku, że nigdy nie byłam ze swoimi problemami u specjalisty, ponieważ nie umiem rozmawiać o swoich problemach i boję się, że gdy do niego pójdę to nie powiem o tym wszystkim, co dziś tu napiszę.
Posiadam ich sporo. Przede wszystkim stres i nadmierne myślenie. Nie umiem nie myśleć o stresujących mnie sytuacjach, przez co jest to dla mnie bardzo męczące i wyczerpujące. Od najmłodszych lat zmagam się również z zaburzeniami odżywiania, które bardzo utrudniają mi funkcjonowanie, a także normalne postrzeganie swojego ciała. Pomimo komplementów, w mojej głowie ciągle siedzą głupie myśli na temat mojego wyglądu oraz wracają do mnie wspomnienia z dzieciństwa, które są okropne. Posiadam również ogromne wahania nastroju, mogę być szczęśliwa, a za chwilę kompletnie stracić humor. Nie mam także ochoty na żadne czułości. Chłopak również jest dla mnie swego rodzaju przytłoczeniem, choć chciałabym, żeby tak nie było. Zabranianie wyjść, a bardziej szantażowanie „zerwaniem”, psucie każdego wyjazdu, ponieważ odbywa się bez niego, chorobliwa zazdrość czy ogromne wybuchy gniewu w trakcie kłótni to tylko pare rzeczy, które dzieją się w związku. Przez wszystkie kłótnie pojawiły się również u mnie bardzo złe myśli, mianowicie, że życie tak naprawdę jest bez sensu, czym ja sobie na nie zasłużyłam, co ja takiego zrobiłam źle, że życie mnie tak karze i że lepiej gdyby na nim mnie wcale nie było, bo po co się męczyć. Zaczęłam jeszcze bardziej izolować się również od bliskich, najchętniej po powrocie do domu siedziałabym w pokoju sama ze sobą. Czy ktoś ma jakiekolwiek rady na takie zachowania u mnie, bo nie powiem wszystko to na raz jest okropnie męczące..
Jestem na pełnej abstynencji od alkoholu, przyjmuję leki. Towarzyszy mi w życiu lęk, nerwy, zazdrość i ogromny brak siły do życia.
Dzień dobry,
Jestem trzeźwą alkoholiczką. Przyjmuje 600 egzysta i 2 tabl. Kwetaplex na noc. Mam straszne problemy z tym,że się boję. Boję się o wszystko. Nie potrafię panować nad zazdrością i nerwami. A sił do życia coraz mniej... Zła jestem o to wszystko na siebie. Chcę być normalna. Mieć siły na obowiązki domowe.. Dać sobie spokój z zazdrością i iść przez życie bez tego zaciśnięcia na sercu. Uśmiechać się i umieć się cieszyć... Już niczego nie umiem. Czuję, że to życie jest gdzieś obok mnie.
