Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak psychoterapia może pomóc w nawiązywaniu relacji i radzeniu sobie z samotnością?
Dzień dobry, Mam 30 lat, nigdy nie byłem w związku ani nie mam żadnych doświadczeń seksualnych i jest mi z tym ciężko. Chodziłem już na terapie, ale w przypadku samotności nikt nigdy nie miał mi nic do powiedzenia (mam normalne relacje z innymi ludźmi, mam przyjaciół i nie mam problemów psychicznych powodujących ten problem) - jednocześnie cały czas widzę twierdzenia, że psychoterapia jak najbardziej może w tym pomóc (artykuły pisane przez psychologów, wypowiedzi na yt, nawet na stronach z umówieniem wizyty często wymieniane są: samotność lub "problem ze znalezieniem partnera/partnerki"). W jaki sposób psychoterapia może mi pomóc w takiej sytuacji? W jaki sposób rozmowy z psychologiem mają sprawić, że wejdę w związek?
Anonimowo
Kamil Gołuszka
Przede wszystkim psychoterapia może pomóc zrozumieć i poznać powody, dla których jest Ci trudno wejść w związek. Być może Twoje trudności związane są z kwestią zależności lub ogólnie większej bliskości. Gdy zdecydujesz się ponownie na psychoterapię - warto przede wszystkim rozmawiać z psychoterapeutą o wszystkich swoich wątpliwościach. Być może to, że czujesz, że nie możesz nic dostać od terapeuty, jest czymś podobnym, co może utrudniać Ci budowanie bliskiego związku. To są oczywiście tylko hipotezy i można je potwierdzić tylko w bliższym i stałym kontakcie, jakim m.in. jest psychoterapia.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Marzena Przekwas-Siemiątkowska
Witam, jasno Pan opisał swoje wątpliwości i są one jak najbardziej zrozumiałe. Zastanawia się Pan jak psychoterapia może pomóc w kontekście relacji. Realnie psychoterapia w nurcie CBT nie sprawi niestety, że ktoś wejdzie w związek, nie ma niestety złotej recepty (choć i ja bym chciała). Niestety psycholog również nie ma wpływu na to, czy właściwa osoba pojawi się w Pana życiu i będziemy mogli się cieszyć.
Psychoterapia może pomóc w zbadaniu procesów, które istotnie wpływają na możliwość tworzenia relacji. Na przykład CBT pomaga zbadać sposoby myślenia o sobie i relacjach:
- zbadać przekonania, które Panem kierują
(np. „ze mną coś jest nie tak”, „i tak to się nie uda”),
- zastanowić się nad reakcjami emocjonalnymi, które pojawiają się w sytuacjach romantycznych (np. napięciem, lękiem, wycofaniem, nadmierną kontrolą),
- zachowaniami, które mają działaś ochronnie, ale jednocześnie nieświadomie ograniczają możliwość wejścia w relację (np. unikanie inicjowania kontaktu, szybkie rezygnowanie, trzymanie dużego dystansu),
- umiejętnościami związanymi z nawiązywaniem i podtrzymywaniem relacji intymnych, które są inne niż relacje koleżeńskie czy przyjacielskie.
Psychoterapia pomaga zidentyfikować bariery, które sprawiają, że mimo iż Pan bardzo chce, relacja się nie zadziewa - nie pojawia się i nie rozwija. Trudno te bariery zobaczyć samodzielnie. To trochę jak ze staniem blisko przy tablicy - stojąc blisko nie widzimy, co jest na niej napisane - potrzeba drugiej osoby, która stoi trochę dalej/z boku i może zobaczyć i przeczytać, co jest napisane.
Pozdrawiam serdecznie
Marzena Przekwas-Siemiątkowska
Paulina Bednarczyk
Psychoterapia może pomóc odkryć pewne nieświadome mechanizmy, który utrudniają/uniemożliwiają wejście w związek. Może być to związane z trudnością z wejściem w zależność, koniecznością pewnego rodzaju odkrycia się, otworzenia przed partnerką, może ma Pan przekonania, które utrudniają. Może miał Pan doświadczenia życiowe, które, nawet pośrednio wpływają na niemożliwość wejścia w związek. Na pewno warto byłoby przyjrzeć się historii rodziny, całego systemu rodzinnego. Trudno odpowiedzieć na Pana pytanie bardzo wprost, nie znając kontekstu, natomiast mam nadzieję, że to o czym napisałam trochę rozjaśni jak terapia może pomóc. Pozdrawiam serdecznie
Katarzyna Hałdaś
Dzień dobry,
dziękuję, że podzielił się Pan swoimi myślami. Psychoterapia jest elementem i procesem w życiu człowieka, który wpływa na procesy poznawcze, schematy budowania relacji, myślenie o sobie. Nie jest ona gwarantem wejścia w związek, czy zbudowania rodziny, ale może w całym procesie uświadomić Panu wiele rzeczy, które być może są podświadomie schowane lub wyparte. Proces terapeutyczny zazwyczaj uświadamia nam nasze nawyki, pozwala inaczej spojrzeć na sytuację, inaczej spojrzeć na samego siebie w budowaniu relacji, co ma równoczesny wpływ na to jak wchodzimy w relację z drugą osobą, w jakim momencie życia się to dzieje i z kim chcemy w tym związku być.
Ważne, żeby mieć świadomość, że bycie z drugą osobą to nie tylko "traf", ale również praca nad sobą i rozwijanie się w związku, w czym także jak najbardziej pomocna jest psychoterapia.
Pozdrawiam,
Katarzyna Hałdaś
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Dzień dobry, psychoterapia może Panu wskazać pewne schematy w myśleniu lub zachowaniu, które utrudniają Panu wejście w związek. Jednak największa część „pracy” jest po Pana stronie. To od Pana zależy, czy coś się wydarzy, czy nie. Warto przyjrzeć się temu, na jakich etapach kończą się potencjalne relacje romantyczne, co powoduje, że relacja nie przechodzi na kolejny etap. Pomoc psychoterapeuty w tym przypadku nie jest niezbędna, jednak może Panu pomóc poukładać pewne kwestie i dostrzec szerszy kontekst funkcjonowania w tym aspekcie.
Pozdrawiam serdecznie
Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Psycholog
Justyna Bejmert
Dzień dobry :) Rozmowy z psychologiem czy psychoterapeutą nie działają jak magiczna różdżka, dzięki której na pewno wejdziesz w związek, ale mogą Ci pomóc zrozumieć, co dokładnie sprawia Ci trudność w budowaniu relacji. Często jest to kwestia pracy nad poczuciem wartości, komunikacją, lękiem przed oceną. Serdeczności,
Justyna Bejmert
psycholog
Anna Kapelska
Dzień dobry,
w dzisiejszych czasach można znaleźć ogrom kursów, metod, różnorodnych podejść. Poprzez afirmacje po wizualizowanie wymarzone partnera etc. Jeżeli problem nie leży w nawiązywaniu kontaktów czy w ogóle poznawaniu osób, psychoterapia pomoże Panu lepiej poznać samego siebie - a co za tym idzie być może dostrzec i zrozumieć pewne mechanizmy, które mogą mieć wpływ na Pana życie w sferze relacji romantycznych. Czasami zupełnie nieświadomie sabotujemy znajomości, powodowani lękiem wycofujemy się przedwcześnie. Przyczyn może być wiele.
Jednocześnie, będąc siebie pewnym i samoświadomym, łatwiej będzie stworzyć udany, karmiący związek.
Zachęcam do spróbowania:)
Wszystkiego dobrego!
Anna Kapelska
Psycholog
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
psychoterapia nie „załatwia” partnera ani nie gwarantuje związku, dlatego mogło Pan mieć poczucie, że nikt nie ma konkretnej odpowiedzi. Jej realna rola polega na czym innym: pomaga zobaczyć co dokładnie blokuje wejście w relację w praktyce. Często są to nieuświadomione schematy (np. wycofywanie się w kluczowym momencie, zbyt wysokie wymagania wobec siebie, lęk przed oceną, brak inicjowania kontaktu), które z zewnątrz wyglądają jak „nic złego się nie dzieje”. Terapeuta nie tylko rozmawia, ale pomaga to nazwać, przećwiczyć inne reakcje i przełożyć wnioski na konkretne działania. Jeśli terapia była ogólna i bez celu, mogła nie trafić w sedno. W Pana przypadku sens ma terapia skoncentrowana na relacjach i zachowaniach, nie na „leczeniu samotności”.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
Zobacz podobne
Jak rozpoznać dobrego terapeutę?
Po czym poznać że trafiliśmy na dobrego terapeutę ?
Silna emetofobia i IBS - brak skutecznej terapii i leczenia
Cierpię na silną emetofobię. Nie pomaga leczenie farmakologiczne ani psychoterapia. Z wiekiem jest coraz gorzej, nie doszliśmy z psychologiem do przyczyny, nie było również żadnego traumatycznego przeżycia z tym związanego. Dokucza mi również IBS, ciągłe biegunki, bóle brzucha. Każdy sygnał z brzucha traktuję jako potencjalne zagrożenie, że może dojść do nudności/wymiotów. Odbijam się od lekarza do lekarza i nikt do tej pory nie potrafił mi pomóc. Emetofobia jest na tyle silna, że gdy tylko poczuję nudności to wpadam w panikę, zaczynam płakać, dostaję drgawek i nie potrafię sobie znaleźć miejsca. Nie jestem w stanie wtedy przespać nocy, bo czuwam żeby nie zwymiotować. Unikam jedzenia na mieście, skupisk ludzi, miejsc publicznych aby tylko czegoś nie złapać. Techniki relaksacyjne nie przynoszą rezultatu. Jestem wykończona tym stanem i życiem w ciągłym napięciu, wyczerpały mi się pomysły jak mogłabym sobie pomóc. Bardzo proszę o jakąś poradę/słowo wsparcia. Z góry dziękuję.
Dzień dobry, Czuję, że potrzebuję jakiegoś zewnętrznego wsparcia.
Dzień dobry,
Czuję, że potrzebuję jakiegoś zewnętrznego wsparcia. Nie za bardzo wiem, gdzie leży sedno moich problemów, to też nie wiem czy udać się do psychiatry, czy psychoterapeuty. Z jednej strony podejrzewam u siebie ADHD, z drugiej zauważyłem, że powtarzam pewne wzorce w swoim zachowaniu, które niszczą mi relacje romantyczne czy w jakiś sposób mnie ograniczają w codziennym funkcjonowaniu.
Gdzie zwrócić się najlepiej po pomoc?
Jak radzić sobie z myślami o samookaleczeniach przy stresie?
Dzień dobry! Chciałabym poprosić o wskazówkę, w jakich źródłach (nurty terapeutyczne/myśl danego psychologa/książka) szukać dla siebie pomocy jeśli chodzi o pracę z myślami o samookaleczeniach, które mimo kilku lat psycho i farmakoterapii nadal pojawiają się w sytuacjach nasilonego stresu. O co mi chodzi - we wcześniejszych pracy z myślami samobójczymi najbardziej pomogło mi podejście egzystencjalne. Znajduję się w miejscu, gdzie większość kwestii w mojej psychice jest już rozwiązanych i mnie nie „triggeruje”, natomiast mam w sobie ten „rys chęci samozagłady” tzw lubię wymierzać sobie kary za rzeczy, które mi nie wychodzą. Pracuję sobie nad tym z psycholożką, jednak brakuje czasami czasu, żeby dopytać o to, co mogłabym zrobić sama (bo to chyba jednak ma największą moc leczącą). Obecnie czytam „Męstwo bycia” Paula Tillicha, poszukuję egzystencjalnej odpowiedzi na to, jaką myśl/nawyk/motto mogłyby mi towarzyszyć w „zaciskaniu zębów” i nieokaleczaniu się przy okazjach stresowych - chcę podchodzić do życia bardziej „po dorosłemu” i nie poddawać się, czyli ranić się, zarzucając deklarację miłości do samej siebie 😔 nie o to chodzi, by wybierać ten mechanizm - i rozumiem, że wchodzą w gre wszystkie techniki ACT i pozn-beh, ale one właśnie są za słabe, chodzi o coś na poziomie tożsamości, chodzi o coś związanego z moim „ja”, jednak będąc w centrum tego problemu nie wiem jeszcze(!) dokładnie o co może chodzić. Byłabym bardzo wdzięczna za jakąkolwiek wskazówkę gdzie szukać, czy może nawet jaki poziom psychiki zgłębiać. Serdecznie pozdrawiam ❤️
Czy leczenie PTSD jest skuteczne? Objawy nawrotu po traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa
Czy wyleczenie PTSD jest całkiem możliwe ? Czy raczej ma tendencję do nawrotów ? PTSD to zaburzenie czy choroba? Witam , w przeszłości w wieku 11 ,12 lat doświadczyłam molestowania, gwałtu powtarzającego się ze strony kuzyna. Teraz mam 22 lata . Dopiero w wieku 16 lat ( jak doszło do mnie co tak naprawdę się wydarzyło) zdecydowałam się opowiedzieć co się wydarzyło . Moje funkcjonowanie w tamtym czasie znacznie się pogorszyło . Doświadczałam nawracajacych natretnych myśli zwiaznych z tatymi wydarzeniami . Towarzyszył mi też ścisk w żołądku . Moja koncentracja znacznie się pogorszyła w szkole nie potrafiłam się skupić . Trafiłam do terapeutki . Terapeutka stwierdziła że mam objawy PTSD . Zaczęłam terapię z terapeutka poznawczo-behawioralną '' Metodą przedłużonej ekspozycji . Po rocznej terapii poczułam ulgę objawy które mi towarzyszyły znikły... Później w wieku 22 lat ( czyli teraz obecnie ) zaczęłam doświadczać na nowo jak dla mnie wtedy dziwnych zachowań . Miałam strach przed bliskim kontaktami z mężczyzną , trudności w zaufaniu mężczyzną z zbudowania jakiegoś związku czegoś więcej . Na dodatek ciągle doszukiwałam się jakiś groźnych niebezpiecznych sytuacji które mogą się stać ( albo ze zostanę napadnięta , albo porwana albo jakiś mężczyzna zrobi mi znowu krzywdę ) miałam jakieś takie strachy , cały czas byłam też w trybie czuwania że cos może się stać jakiś mężczyzna szedł koło mnie dłużej czas ja zmieniałam drogę czy się zatrzymywałam bo zawsze wydawało mi się to podejrzane i miałam w głowie jakieś straszne scenariusze. Albo co chwile zatrzymywanie się i rozglądanie czy nie ma za mną nikogo czy nikt za mną nie idzie... Na dodatek trzymało się mnie poczucie winny za sytuacje z przeszłości obwiniane że mogłam zrobić coś więcej by się bronić . Kiedy objawy zaczęły się nasilać a mnie psuło to komfort i jakość życia , Postanowiłam udać się po pomoc . Tym razem ( trochę z braku wyboru ) w moim miejscu zamieszkania poszłam do terapeuty mężczyzny . To też terapeuta poznawczo-behawioralny . Chociaż na początku nie chciałam iść do mężczyzny bo stwierdziłam że to za trudne i ze swobodniej o tego typu tematach będzie mi rozmawiać z kobietą . Za namową najbliższej przyjaciółki i trochę też z braku wyboru zdecydowałam się na terapię u tego specjalisty. Jak określiła moja przyjaciółka może to być dla mnie wręcz dobre pomocne praca z mężczyzną . I racja to był strzał w dziesiątkę czuje się bardzo zaopiekowania na dodatek terapeuta jest bardzo empatyczny i wspierający . On podczas sesji stwierdził że to są mimo wszystko dalej objawy PTSD wiedząc że już jestem po jednej terapii . Pracujemy teraz terapią '' Przetwarzania poznawczego w zespole stresu pourazowego " bardzo ciężka jest dla mnie ta terapia ale wiem że jest konieczna żeby poczuć ulgę . Zresztą terapeuta powiedział że nie proponowałby mi takiej terapii takiego rozwiązania sprawy gdyby nie wiedział że tego nie udźwignę.. a wierzył że dam radę . Czuje że powoli wychodzę na prostą..
