Jak wspierać przyjaciółkę z zaburzeniami odżywiania?

Dzień dobry Pani Paulo,
zauważone przez Panią objawy mogą rzeczywiście wskazywać na zaburzenia odżywiania. Proszę znaleźć spokojny moment na rozmowę, kiedy obie będą się Panie czuły swobodnie. 

Ważne jest, aby wyrazić swoje obawy wobec koleżanki w sposób delikatny i empatyczny. Można powiedzieć na przykład: „Martwię się o Ciebie, zauważyłam, że ostatnio unikasz wspólnych posiłków i dużo mówisz o kaloriach. Jak się czujesz?”. Proszę unikać oskarżania czy oceniania. 

Zamiast tego warto skupić się na własnych obserwacjach i uczuciach, np.: „Zauważyłam, że wydajesz się bardzo zmartwiona swoją wagą”. Warto okazywać wsparcie i zrozumienie, słuchać jej uważnie i dawać przestrzeń na wyrażenie emocji. Można zapytać, czy chciałaby porozmawiać o swoich uczuciach i obawach. Proszę delikatnie zasugerować, że może warto porozmawiać ze specjalistą (dietetyk, terapeuta czy lekarz): „Może warto porozmawiać z kimś, kto może Ci pomóc lepiej zrozumieć, co się dzieje i jak sobie z tym poradzić? Mogę Cię wesprzeć w szukaniu odpowiedniej osoby”. Proszę zaoferować wsparcie w praktyczny sposób, np. towarzysząc jej na pierwszej wizycie u specjalisty, pomagając w znalezieniu odpowiednich zasobów czy grup wsparcia.

To bardzo ważne, aby wspierać bliskie osoby w trudnych momentach. Jest Pani wspaniałą przyjaciółką! 

Pozdrawiam serdecznie,

Martyna Jarosz
psycholog

Pani Paulo, 

to bardzo piękne i ważne, że tak troszczy się Pani o przyjaciółkę. Pani uważność może być pierwszym krokiem do jej wyzdrowienia. W rozmowie z osobą, u której podejrzewamy zaburzenia odżywiania, kluczowe jest unikanie oceniania jej wyglądu nawet komplementów typu „wyglądasz chudo” oraz komentowania zawartości jej talerza, ponieważ to tylko potęguje lęk i mechanizmy obronne. Najlepiej porozmawiać w spokojnym, bezpiecznym miejscu, używając komunikatów typu „Ja” – na przykład: „Martwię się o Ciebie, bo widzę, że ostatnio jesteś smutniejsza i unikasz naszych wspólnych wyjść, bardzo mi Ciebie brakuje”. Zamiast skupiać się na jedzeniu, warto zapytać o jej emocje i samopoczucie, dając jej przestrzeń do otwarcia się bez presji, a następnie delikatnie zasugerować wsparcie specjalisty, oferując pomoc w znalezieniu terapeuty lub towarzyszenie podczas pierwszej wizyty, by wiedziała, że w tej walce nie zostanie sama.

Powodzenia

Bożena Nagórska