Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak znaleźć pomoc i wynająć mieszkanie, żyjąc w toksycznym środowisku z rodzicami?
Gdzie szukac pomocy ? zyje na barłogu z 2 rodzicami ktore mnie tylko ponizają. Nie pracuje ale mam pieniadze. Szukam osoby ktora pomoze wynajac mieszkanie. Gdzie szukac pomocy w takiej sytuacji.
Adam123
Iga Borkowska
Dzień dobry,
Najszybciej uzyska Pan pomoc w ośrodku interwencji kryzysowej. Specjaliści tam pracujący, będą w stanie określić, w jaki sposób można najlepiej Panu pomóc, czy np. poprzez asystenta rodziny, który pomoże w usamodzielnieniu, czy raczej poprzez wsparcie w sytuacji przemocy w rodzinie. Ośrodki interwencji kryzysowej istnieją w wielu większych i mniejszych miastach w Polsce, jeśli w Pana okolicy nie będzie takiego Ośrodka, może się Pan zgłosić do Ośrodka Pomocy Społecznej, tam powinien Pan uzyskać informacje, gdzie szukać dalszej pomocy.
Pozdrawiam serdecznie,
Iga Borkowska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Klaudia Dynur
Dzień dobry,
Bardzo mi przykro, że jesteś w tej trudnej sytuacji.
Poza próbami znalezienia czegoś na własną rękę na portalach, takich jak, chociażby OLX, możesz zwrócić się do najbliższego ośrodka pomocy społecznej (DPS lub MOPS). Tam możesz otrzymać wsparcie w kwestiach związanych z szukaniem mieszkania oraz wielu innych.
Jeśli czujesz, że w związku z trudną sytuacją mieszkaniową i relacją z rodzicami znajdujesz się w kryzysie, możesz także zwrócić się do ośrodka interwencji kryzysowej (stacjonarnie lub telefonicznie). Tam specjaliści różnych dziedzin pomogą Ci nie tylko w kwestiach związanych z kryzysem mieszkaniowym, ale także zwrócą uwagę na zdrowie psychiczne.
Życzę powodzenia i pozdrawiam serdecznie
Klaudia Dynur
Psycholog
Elza Grabińska
Panie Adamie,
w takiej sytuacji warto zacząć od zgłoszenia się do Miejskiego lub Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w miejscu zamieszkania. W urzędzie gminy czy miasta również często działają programy mieszkaniowe, z których mogą korzystać osoby w trudniejszej sytuacji, dlatego dobrze jest tam zapytać o szczegóły. W większych miejscowościach działają też programy rządowe związane z mieszkaniami o niższym czynszu. Dużo zależy od tego, gdzie Pan mieszka i czy jest Pan osobą pełnoletnią.
Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.
Paulina Habuda
Dzień dobry,
Przykro mi słyszeć, że jest Pan w tak trudnej sytuacji, ale to ważne, że szuka Pan wyjścia i ma Pan w sobie siłę, aby to zmienić.
Jest bardzo możliwe, że jeżeli środowisko rodzinne tak źle działa na Pana zdrowie psychiczne, to poczuje się Pan lepiej po przeprowadzce. W poprzednich odpowiedziach zostały wskazane miejsca, gdzie może Pan znaleźć pomoc w przeprowadzce. Ja bym jeszcze dodała, że ważne jest, aby Pan to dobrze zaplanował i przygotował się na ten krok. Wspomina Pan o pieniądzach - proszę sobie przeliczyć na jak długo Panu wystarczą te środki, ile będzie Pana kosztować usamodzielnienie się. Może Pan już zacząć rozglądać się za jakąś pracą, pomocą socjalną.
Trzymam kciuki!
Pozdrawiam,
Paulina Habuda.
Joanna Nizińska
Szanowny Adamie,
Jesteś w trudnej sytuacji, ale już to, że szukasz pomocy, pokazuje Twoją siłę. Ważne są dwa kroki: zadbać o bezpieczeństwo (psycholog, Niebieska Linia, OPS) i zrobić krok do samodzielności (wynajem mieszkania z pomocą biura lub kogoś zaufanego). Nie musisz być w tym sam – poszukaj wsparcia.
Trzymam kciuki,
mgr Joanna Nizińska
Aleksandra Ziober
W Polsce można jednocześnie szukać pomocy w różnych miejscach. W MOPS lub GOPS pracownik socjalny może pomóc znaleźć mieszkanie, doradzić w kwestiach wynajmu i wesprzeć w załatwianiu formalności. W poradni zdrowia psychicznego psycholog udzieli wsparcia emocjonalnego i pomoże opracować plan działania, a skierowanie nie jest potrzebne. W sytuacji przemocy psychicznej lub fizycznej można skontaktować się z Niebieską Linią (800 120 002), gdzie doradzą, jak znaleźć schronienie lub wsparcie przy wynajmie mieszkania. Masz prawo do bezpiecznego, godnego życia i pomocy w jego organizowaniu, nie musisz przechodzić przez to sam.
Daria Składanowska
Dzień dobry,
czytam w Pana słowach opis trudnej sytuacji rodzinnej i potrzebę samodzielności. Jako osoba dorosła może Pan szukać wsparcia w:
-Ośrodku Pomocy Społecznej – porady prawne, informacje o mieszkaniach komunalnych, wsparcie psychologiczne;
-Ośrodkach Interwencji Kryzysowej w większych miastach – oferują doradztwo prawne, wsparcie psychologiczne oraz praktyczną pomoc w sytuacjach kryzysowych.
-Centrum Integracji Społecznej- porady prawne, psychologiczne, doradztwa zawodowego, pracownika socjalnego.
Pozdrawiam,
Daria Składanowska
Doradca kariery, psycholog
Zobacz podobne
Utrata pracy w przedszkolu: Jak sobie poradzić i znaleźć siłę do działania?
Cztery lata temu wróciłam do Polski, od tego czasu pracowałam w sklepie, nie lubiłam tej pracy, ale na mojej drodze stanęła pewna cudowna kobieta i zaproponowała mi pracę w przedszkolu gdzie pracowałam 2 lata, ale nie stety przyszła nowa pani dyrektor i stwierdziła, że buduje swój zespół a staremu nie przedłuży umów, więc wyleciałam, ale w tym samym czasie koleżanka pomogła mi dostać pracę w drugim przedszkolu umowę miałam na 11 miesięcy wszystko szło pięknie aż do momentu, kiedy zaczęło brakować dzieci w placówce i nowa pani dyrektor stwierdziła, iż nie jest w stanie dać mi umowy bo ja na nią nie stać, ale jak będą dzieci to na pewno da mi ta umowę niestety wszystko to, co mówiła okazało się kłamstwem i zatrudniła kogoś innego na to miejsce a ja zostałam dosłownie z niczym nie mam tutaj gdzie mieszkam żadnych znajomych chwilowo poszłam do pracy do piekarni, ale nie potrafię się tam odnaleźć w ogóle wydaje mi się, że ja nic nie potrafię nie wiem, jak mam dalej żyć boje się wszystkiego proszę niech ktoś mi powie co mam zrobić bo czuję że nie daje rady
Jak ograniczyć uzależnienie od telefonu i spędzać mniej czasu online?
Mam problem z uzależnieniem od telefonu poszukuje sposobów na spędzanie mniej czasu na telefonie
Jak poradzić sobie w sytuacji niemożności rezygnacji ze studiów, ale jednoczesną potrzebą odejścia z pracy, która te studia finansuje?
Dobry wieczór!
Mam 24 lata, pracuję i studiuję zaocznie. Moim problemem jest praca. Zaczęłam pracować w lutym tego roku i w zasadzie jest to moja pierwsza praca na umowę. W zasadzie to, od początku nie było łatwo, ponieważ nic nie zostało wytłumaczone mi, co i jak należy robić, do wszystkiego musiałam dochodzić samodzielnie, gdzie do dziś tak naprawdę nie rozumiem, nie mam pewności co do wykonywanych obowiązków. Atmosfera jest napięta, co dodatkowo utrudnia pracę. Zadania nie są rozdzielane równomiernie- część pracowników ma ich ponad stan, a część prawie w ogóle. Pozostali pracownicy i kierownictwo jest pozornie miłe, nie mam zaufania. Nie czuję się dobrze idąc tam każdego dnia, wręcz przeciwnie - czuję wielką niechęć. Zaobserwowałam także spadek formy od czasu zatrudnienia tam. Dodatkowo podjęłam w tym roku w październiku studia zaoczne, w innym mieście, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami i mniejszą ilością czasu. Chciałabym zmienić przede wszystkim pracę i środowisko, ale co ze studiami? Bo wraz z utratą środków do życia, będę zmuszona zrezygnować z nauki i pozostać w domu rodzinnym, a taka opcja nie wchodzi w grę.
Co zatem zrobić? Jak zaradzić tej sytuacji?
Jak rozróżnić opór od braku zaangażowania i zwykłego braku motywacji oraz prokrastynacji ?
Jak rozróżnić opór od braku zaangażowania i zwykłego braku motywacji oraz prokrastynacji ?
Ciekawi mnie, jak rozróżnić opór od normalnego, odmiennego podejścia do danej kwestii/poglądu/zachowania.
Gdzie jest ta cienka granica?
Radzenie sobie ze zmianą. Musiałam wrócić do domu rodzinnego z akademika.
Jak poradzić sobie ze zmianą? Po 5 latach wyprowadziłam się z akademika, wszyscy moi znajomi, w tym najlepszy przyjaciel, jeszcze tam zostali. Boję się utraty kontaktów z nimi przez to, że tylko mnie tam teraz nie będzie, a oni normalnie wszyscy razem dalej tam są. Boli mnie, że nie będę ich miała "pod ręką" co pozwalało nam na częste wspólne spędzanie czasu, tylko teraz trzeba się będzie umawiać, dojeżdżać, znajdywać czas. Przeniosłam się z powrotem do domu rodzinnego i nie potrafię sobie z tym poradzić. Jak wszyscy dookoła mogą dalej kontynuować swoje życie, a ja wszystko przeżywam, zatrzymałam się w miejscu i nie potrafię poradzić sobie z emocjami i powrotem do życia w nowym otoczeniu.
