Jak radzić sobie z lękiem społecznym i negatywnymi myślami?

Dzień dobry, empatyzuję z Panem, ponieważ problem o jakim Pan pisze jest mi dobrze znany.

Zachęcam do sprawdzenia - o jakich osobach Pan myśli, kiedy wspomina o stresowaniu się.

Strach, lęk, obawa, rozmyślania to bardzo nieprzyjemne i wyczerpujące odczucia - moment pojawiania się głosów może świadczyć o długotrwałym stresie, jeżeli jest Pan z tym sam i trwa już ten problem dłuższy czas to proszę rozważyć spotkanie z lekarzem.

Pozdrawiam!

A czy był jakiś wyjątek od tej sytuacji, którą Pan opisuje? Jakiś człowiek, którego Pan się nie bał? A nawet po prostu trochę mniej obawiał się Pan patrzeć w oczy? Jakiś cień, cienia szansy, że po takim spotkaniu troszkę mniej by Pan o tym rozmyślał, albo może rozmyślał, a w taki bardziej przyjemny sposób? 

Dzień dobry! Odwołując się do Pana odpowiedzi, mam wrażenie, że został Pan zraniony w relacji i lęka się wchodzić w nowe. Nie patrzy Pan w oczy, bo być może boi się Pan konfrontacji z drugim człowiekiem, może tego, co Pan zobaczy…(odrzucenia, tak, jak Pan napisał oceny - to hipotezy). Przypuszczam, że do zdiagnozowania jest Pana samoocena. Czy widzi Pan swoje mocne strony, zasoby, wartości? Trochę miesza się Panu rzeczywistość z tym, o czym Pan rozmyśla, jakby ,,projektuje" Pan, co myślą inni i reaguje Pan adekwatnie do tych przypuszczeń - wycofaniem, lękiem. Ten mechanizm utrudnia bycie w realacji, bliskości. A tak wcale nie musi być, że ktoś pana ocenia, krytykuje. Nasuwa się pytanie, jak Pan siebie traktuje. Czy jest Pan dla siebie czuły, wyrozumiały? Mam fantazję, że ten głos, który Pan słyszy, to taki krytyk wewnętrzny, który jest surowy i krytyczny. Jednak to również jest do sprawdzenia u spacjalisty. Co jest źródłem lęku?  Od kiedy Pan tak funkcjonuje? Pozdrawiam

Katarzyna Waszak