Kontrola rodzicielska a poczucie osamotnienia - jak rozmawiać z rodzicami o granicach

Witam, 

Dziękujemy za wiadomość. Zauważyłam Twoje zdanie: „Nie ufam im. O niczym im już nie mówię”. Mam wrażenie, że to właśnie ono jest najważniejsze w Twoim wpisie. Nie opisujesz wyłącznie ograniczeń dotyczących telefonu, ale to, że z biegiem czasu między Tobą a rodzicami zaczęło zanikać poczucie wzajemnego zaufania.

Rozumiem, że rodzice mogą chcieć chronić swoje dziecko i stawiać granice. Jednocześnie dorastanie wiąże się z tym, że stopniowo zwiększa się samodzielność i odpowiedzialność. Jeśli przez długi czas nie ma przestrzeni na rozmowę i wspólne szukanie rozwiązań, łatwo o poczucie, że nie jest się wysłuchanym.Myślę, że warto spróbować powiedzieć rodzicom nie tyle, że zależy Ci na większej ilości czasu z telefonem, ale że zależy Ci na odbudowaniu zaufania i stopniowym przejmowaniu odpowiedzialności za własne decyzje. Jeśli takie rozmowy nie przynoszą efektu, dobrym pomysłem może być wsparcie zaufanego dorosłego: na przykład psychologa szkolnego lub pedagoga, który pomoże Wam wzajemnie usłyszeć swoje potrzeby.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry

 Z jednej strony kontrola rodziców, a z drugiej Twoje oczekiwania. Ale tutaj zastanawia mnie coś innego. Co za tym stoi i dlaczego rodzice podjęli tak radykalne kroki. Jeżeli dobrze rozumiem, to chodzi to, że spędzałaś minimum dwie godziny na telefonie, rozmawiając ze znajomymi? Pewnie ustalone były jakieś limity. Kij ma zawsze dwa końce i decyzja rodziców musiała być czymś spowodowana. Ja rozumiem, że jest Tobie przykro, że jesteś tak traktowana i może czujesz żal do rodziców, do ojca, który ucina rozmowę i się rozłącza. Piszesz o braku wsparcia ze strony rodziców a tak być nie może. Do prawidłowego rozwoju potrzebujesz kontaktów z innymi, ale niekoniecznie internetowych czy też telefonicznych.  Moja rada to jest taka, abyś spróbowała zebrać rodziców, usiąść z nimi w weekend i porozmawiać otwarcie o tym co czujesz. W sieci znajdziesz numery do telefonów zaufania dla młodzieży, może warto skorzystać? Nie wiem gdzie mieszkasz, ale nie masz okazji, aby spotkać się ze znajomymi bezpośrednio na mieście? Rodzice twierdzą, że jesteś uzależniona od telefonu. Ich opinia pewnie nie wzięła się  znikąd. Tylko pytanie, co się wydarzyło, że doszło do takiego drastycznego ograniczenia. Kiedy wrócisz do szkoły, to może warto porozmawiać z pedagogiem lub psychologiem w szkole? 

Witaj!

Surowy limit czasu przed ekranem oraz zabieranie telefonu na noc bywają dla rodziców sposobem na wyraz troski o sen i zdrowie swojego dziecka, jednak u progu dorosłości naturalna jest potrzeba większej swobody i budowania relacji z rówieśnikami.

Zamiast dyskusji o samych zakazach, warto zaproponować rodzicom dojrzały kompromis i okres próbny, pokazując, że potrafisz samodzielnie dbać o obowiązki oraz regenerację bez konieczności odkładania telefonu.

Dobrym rozwiązaniem może być również wspólna rozmowa ze szkolnym psychologiem, który pomoże usiąść do jednego stołu i wypracować zasady satysfakcjonujące obie strony.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Dzień dobry. Rozumiem, że czujesz się zmęczona tą sytuacją. W wieku 16–17 lat potrzeba kontaktu z rówieśnikami i stopniowej samodzielności jest czymś naturalnym. Rodzice mają prawo ustalać zasady, ale równie ważne jest, aby wysłuchać Twojego zdania. Jeśli rozmowy z nimi nie przynoszą efektu, warto porozmawiać z psychologiem szkolnym lub innym zaufanym dorosłym, który pomoże Wam spojrzeć na tę sytuację z obu stron.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska