Odpowiedz jako specjalista
WsteczKryzys w związku: kłamstwa, brak zaufania i trudności w komunikacji
Witam, od 5 lat mamy z parterem kryzys w związku. 4 lata temu pojawiło się 1sze dziecko, 2 lata później drugie a my cały czas mamy nierozwiązany między sobą problem (proponowałam terapię ale podobno to strata kasy). Niestety wszystkie rozmowy kończyły/kończą się kłótniami i ja boje się sama podejmować temat co oczywiście jest mi zawsze zarzucane że nie chce sama rozmawiać tylko on musi podejmować rozmowę. Partner przyłapał mnie na kłamstwie, były to kłamstwa związane z nową pracą i nowo poznanymi ludźmi z pracy. Ja byłam ciągle atakowana że pracuje w korpo, że tam wszyscy ludzie się zdradzają i są szczurkami stąd wzięły się moje kłamstwa, chciałam mieć spokój psychiczny co niestety spowodowało ukrywanie przed partnerem niektórych sytuacji co zostało odebrane że na pewno go zdradziłam jak nie fizycznie to psychicznie; zostałam określona jako osobowość „guslighting” ja nigdy nie analizowałam naszego problemu tak szczeółowo, myślę że kłamiąc partnera nie sądziłam że wyrządzam mu wielką krzywdę; chciałam mieć po prostu spokój psychiczny; niestety w tym wszystkim jestem tą złą kłamczuchą a ja nie chciałam żeby parter utożsamiał mnie z ludźmi z pracy o których nie miał dobrego zdania; powiedziałam też partnerowi że uznałam jednego z kolegów że jest przystojny i żeby nie pomyślał że go z nim zdradzam nie wsminałam o tej osobie- niestety zostało to odebrane inaczej że na pewno się zakochałam albo zauroczyłam i że go tym samym zdradziłam a nic takiego nie miało miejsca, nie pozwoliłbym na taką sytuację z reszta ta osoba nie wyrażała też zainteresowania moją osoba - niestety partner uważa inaczej (kiedyś powiedziałam ze ten kolega powiedział mi komplement) a ja nie potrafię z tego wybrnąć i nie wiem jak dalej rozmawiać żeby to uratować
J.Sz
10 miesięcy temu
Maria Ciba
Dzień dobry,
Z tego co Pani opisuje wydaje się, że partner może wnosić swoje lęki i zranienia związane z jego osobistą historią do Waszej relacji, tak bardzo obawiając się zdrady z Pani strony. Związek to praca dwóch osób, które w nim są- nad relacją, ale też nad sobą w relacji. Rozumiem, że partner nie jest przychylny terapii par ale myślę, że mogłaby być to bardzo pomocna forma przyjrzenia się temu co dzieje się w Waszej relacji z pomocą specjalisty. Jeśli to nie jest możliwe, często pomocna bywa psychoterapia indywidualna, aby pracować nad swoimi kawałkami, które wnosi się do relacji.
W kontekście komunikacji w relacji, pomocne na tu i teraz może być zapoznanie się z metodą Komunikacji Bez Przemocy Marshalla Rosenberga (NVC). Znajdzie tam Pani namacalne przykłady, które można wcielić w życie, choc oczywiście nie rozwiązuje to źródła wieloletnieniego kryzysu.
Pozdrawiam serdecznie,
Maria Ciba
psycholog, psychoterapeuta psychodynamiczny w trakcie szkolenia
10 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Aleksandra Wincz- Gajda
Dzień dobry,
Wydaje się, że nierozwiązany problem, od którego zaczyna Pani swój opis rzutuje na jakość całego związku. Nie jest możliwe, by relacja się poprawiła bez pracy nad nią- bez rozmowy, wzajemnego wysłuchania i wyrażenia myśli, uczuć, wątpliwości. Rozumiem, że rozmowa nie udaje się w "naturalnych" warunkach. Rozumiem też, że Pani, by móc spokojnie funkcjonować sięgnęła po kłamstwa. To mocno uwydatnia napięcie, presję i stres, w jakich Pani/ Państwo żyjecie. W tej sytuacji gorąco rekomenduję psychoterapię par. Niezgadzanie się na nią to przedłużanie impasu w związku, ignorowanie ważnych problemów komunikacyjnych, związanych z zaufaniem, bliskością i otwartością na siebie. Oczywiście, by taka praca była możliwa, zgoda partnera jest niezbędna. Jeśli ona się nie pojawi, rekomenduję sięgnięcie po indywidualną pomoc psychologiczną.
Pozdrawiam serdecznie,
Aleksandra Wincz- Gajda
psycholog, psychoterapeuta
10 miesięcy temu
Katarzyna Świdzińska
Proponuję, by spróbowała Pani spokojnie zakomunikować partnerowi, że zależy Pani na związku i chciałaby odbudować zaufanie, ale potrzebujecie do tego bezpiecznej przestrzeni, której sami nie jesteście w stanie stworzyć. To może być pierwszy krok do decyzji o wspólnej terapii.
Pozdrawiam,
Katarzyna Świdzińska, Psycholog
10 miesięcy temu
Adam Gruźlewski
Szanowna Pani,
Proszę zadać sobie pytanie, jak długo i w jakiej formie przetrwa wasz związek, jeśli nic się nie zmieni (lub nawet eskaluje). Być może zamiast ratować na siłę związek lub bezskutecznie zabiegać o terapię par, warto zadbać o siebie, choćby korzystając z terapii własnej, aby odkryć swoje być może nieuświadomione mechanizmy, które nie służą ani Pani, ani waszej relacji. Być może też należałoby zmienić strategię komunikacyjną i zamiast bronić się kłamstwami otwarcie wyrażać samą siebie. Przecież lęk przed zdradą nie jest Pani lękiem, tylko czymś, co jest w Pani partnerze. Obrona przed bezsensownymi zarzutami wydaje się tylko pogłębiać ich moc.
Pozdrawiam serdecznie
Adam Gruźlewski
psycholog, psychotraumatolog
10 miesięcy temu
Zobacz podobne
Myślę, że ze względu na trudniejsze dzieciństwo, inaczej zachowuję się w związku - czy to możliwe?
Cześć, mam dla mnie dość znaczący problem, który jest bardzo zły dla mojego związku. Na początku pragnę wyjaśnić, o co chodzi. Jestem z swoją partnerką ponad rok i od kilku miesięcy miewam się z tym, że bardzo boli mnie, kiedy robi rzeczy uważane za choć trochę "złe", mam na myśli palenie wyrobów nikotynowych, picie alkoholu, (ogółem używek) kupowanie bardziej seksownej bielizny, nawet boli mnie fakt, kiedy nakłada makijaż. Jakikolwiek brak naturalności (typu kolczyk, przedłużanie rzęs, tatuaże zwykle i z henny, makijaż permanentny) wywołuje u mnie duży ból, bardzo duży ból. Naprawdę przytłacza mnie ilość posiadanych przez nią kosmetyków. Mam wrażenie, że chciałbym, aby była taką małą, grzeczną dziewczynką (nie uległą, tutaj naprawdę nie ma żadnego podtekstu seksualnego. Przez tę sytuację moje libido jest na bardzo niskim poziomie) nie wymuszam od mojej partnerki zmiany tych rzecz,y bo wiem, że we mnie jest problem, we dwójkę nie potrafimy dojść do tego, co może mi być, a jej powoli kończy się cierpliwość do moich problemów, bo po prostu ją ranią. Dodam że nie jesteśmy dorośli, ja mam 17 lat, ona 16.
Tutaj pojawia się moja hipoteza, o co może się rozchodzić. W wieku 3 lat moi rodzice wzięli rozwód, 3 lata spędziłem bez ojca, po czym nagle pojawił się ojczym. Mamy dobry kontakt ze sobą. Przez ten brak ojca w tak ważnym momencie rozwoju dla dziecka i ciężkie przyzwyczajenie się do obecności ojczyma, może chcę podświadomie postawić się w roli jej ojca i traktuję ją, jak małą córeczkę. Ten efekt mógłby potęgować fakt, że partnerka też została zostawiona przez ojca w wieku 2 lat i od tamtego czasu żyje z ojczymem.
Jak rozmawiać z mężem bez empatii i ciągłą krytyką przy mojej nerwicy lękowej?
Witam. Chcialam zapytac jak rozmawiać z mężem. Jedno wiem na pewno On na prawde nie rozumie niezależnie od tego czy jest narcyzem czy ma ososbowosc narcystyczna czy po prostu nie rozumie chcialabym dojsc z nim di porozumienia. Maz np potrafi mowic calymi dniami ze to zle tamto zle zrobilam itp ale zaprzecza ze on chcial tylko powiedziec to co mysli ze na prawde jak pranie mu smierdzi to mu smierdzi itp i widze po tych slowach ze nie robi tego na złość. Tak samo ucieka gdy ja potrzebuje podczas okresu przytulenia pomine juz fakt ze zanim zaczelam leczyc sie na nerwice lekowa wiele ze mna przeszedł nawet go probowalam zamknac na sile w domu i wiem, ze to tez uderza bo w tym momencie nawet nie moge poplakac tak zwyczjanie bo od razu mowi ze jesten chora. I wiem ze nie robi tego w zlosci on tak mysli wszystko wiaze teraz choroba. Wiem, ze nie jestem w stanie mu wytlumaczyc zeby np nie mowil zle on wtedy odpowiada ze tak mowi bo mowi prawde z jednej strony jak ktos tak mowi mozba pomyslec ze w takim razie juz nie kocha alw z drugiej strony patrzac jak cierpi nie widze tego, zeby nie kochal. Zastanawiam sie jak rozmawiac z taka osoba... Czy udawac, ze nie slysze co mowi i robic swoje jesli mnie to uderza akceptowac to ze nie ma w sobie tyle empatii, zeby rozumiec np okres, wychodzic np do drugiego pokoju...
Czytałem w internecie, że człowiek z reguły zakochuje się trzy razy w życiu. Czy to prawda?
Jestem gejem przed trzydziestką. Zakochałem się w życiu dwa razy, dwukrotnie bez wzajemności (tak myślę). Mimo to za każdym razem uczucie ciągnie się u mnie latami - jest głębokie. Czytałem w internecie, że człowiek z reguły zakochuje się trzy razy w życiu. I że pierwsze dwie miłości mają za zadanie wiele nauczyć, i że są przygotowaniem do trzeciej, dojrzałej miłości. Czy to prawda? Bo tylko takie stwierdzenie trzyma mnie w nadziei, że kiedykolwiek będę szczęśliwy w miłości. Pozdrawiam
Boję się, że partner będzie kłamać u psychiatry. Czy psychiatra jest w stanie to zauważyć?
Dzień dobry, co zrobić w sytuacji, kiedy partner od jakiegoś czasu jest całkowicie bez humoru, ciągle smutny , bez chęci do niczego , nie pomaga w domowych obowiązkach , mamy dziecko nie interesuje się co ma w szkole, co się dzieje u nas. Postanowił mnie zostawić, nie chce podjąć jakiejkolwiek próby rozmowy, ani pomocy, nie chce iść do psychologa. Mówi, że nie ma powodów do radości. Że jest mu dobrze w ciszy i samotności. Nie poznaję swojego partnera. Nie wiem co robić. Proszę o jakąś radę. Udało się namówić partnera na wizytę u psychiatry, mówi, że robi to żeby mi udowodnić, że z nim wszystko dobrze. Boję się , że zacznie kłamać w gabinecie. Czy psychiatra ma jakieś sposoby , żeby wyciągnąć prawdę i dojść do jego zachowania? Pytam, ponieważ nie byłam nigdy w takiej sytuacji.
Jak w niekonfliktowy sposób zakończyć przyjaźń?
Dzień dobry,
co najlepiej zrobić, aby w niestresujący sposób rozstać się z przyjaciółką? Próbowałam już 3 razy, ale nic się nie udało.
