Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzuję ogromny lęk przed śmiercią, chorobą. Nie chcę zostawić dzieci samych, po tym jak moja mama zmarła. Terapia pomogła na chwilę.
Dzień dobry, odczuwam ciągły lęk przed chorobą, i że umrę pozostawiając dzieci bez mamy. Nasiliło się to po stracie mojej mamy 3 lata temu. Bywało lepiej i gorzej, ale ostatnio jakoś bardziej mnie to męczy ponownie. Byłam na terapii, ale było lepiej na chwilę. Zaproponowało leki, ale tego boje się również.
Katarzyna Rosenbajger
Witam,
Pisze pani, że ciągły lęk przed chorobą lub śmiercią (Tanatofobia) nasilił się u pani po śmierci mamy. Bardzo często, śmierć bliskiej i ważnej dla nas osoby ,może wytworzyć właśnie takowe lęki. Straciła pani mamę i teraz obawia się, że pani dzieci też mogą stracić swoją. Wspomina pani,że wcześniejsza terapia była pomocna, ale ostatnio objawy sie nasilily. Radziłabym poszukać profesjonalnej pomocy, i kontynuować terapię, aż poczuje się pani lepiej i lęki znikną.
Jeśli nadal będzie pani odczuwała tak silne lęki, wtedy proszę skontaktować się z lekarzem psychiatrii w celu wprowadzenia leczenia farmakologicznego.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Sadowska
Dzień dobry,
Utrata rodzica to niewyobrażalny cios dla dziecka, obojętnie w jakim wieku i momencie się to wydarzy. Lęk przed śmiercią, który Pani opisuje, jak najbardziej może być pokłosiem nieprzepracowanej żałoby, którą czuje Pani po mamie. Natomiast jeśli odczuwa Pani nawrót objawów to zalecam, aby skonsultowała się Pani ze specjalistą, który obejmie Panią wsparciem - psycholog lub psychoterapeuta. Warto też wspomnieć na terapii o tym, że obawia się Pani brania leków, specjalista jak najbardziej powinien z Panią poruszyć ten temat i go omówić.
Pozdrawiam,
mgr Alicja Sadowska
Psycholog
Justyna Czerniawska (Karkus)
Rozumiem, że odczuwa Pani lęk związanym z chorobą i strachem przed pozostawieniem dzieci bez mamy, zwłaszcza po utracie swojej mamy. To naturalne uczucie, które może być bardzo trudne do zniesienia. Ważne jest, aby szukała Pani pomocy i poznała strategie radzenia sobie z tym lękiem. Warto rozważyć kontynuację terapii. Jeśli wcześniejsza terapia pomogła na chwilę, warto kontynuować ją, aby pracować nad trwalszymi rozwiązaniami. Terapeuta może pomóc Pani zrozumieć źródło lęku i wypracować strategie radzenia sobie. Warto również porozmawiać z lekarzem, który przepisał leki o Pani obawach w związku z ich przyjmowaniem. Może jest szansa, żeby ewentualne leczenie odbywało się bez nich.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus
Zobacz podobne
Bezsenność u syna po zakończeniu terapii lękowej - czy to wciąż wpływ lęków?
Syn lat 19 ,obecnie rok po 2 letniej terapii z powodu stanów lękowych. Problem ze snem trwa kilka lat dłużej, do dzisiaj. Nie chce brać leków, nie chce wrócić na terapię, twierdzi, ze sobie poradzi. Nie śpi nocami, zasypia nad ranem, śpi do południa. Kiedy musi wstać rano , odsypia noc w dzień. Znamienne jest to, że w dzień nie odczuwa bezsenności. Czy to możliwe, ze lęki ciągle z nim są?
Czy farmakoterapia może wyleczyć psychosomatykę przy zaburzeniach lękowych i depersonalizacji?
Dzień dobry, czy psychosomatykę przy zaburzeniach lękowych i zespole depersonalizacji-derealizacji (przewlekłe uczucie gorączki, biegunka, wymioty, duszności, bóle mięśni, bóle gardła i ogólnie chroniczne zmęczenie) można wyleczyć całkowicie farmakoterapią?
Są na to jakieś dowody, potwierdzenie, że to na prawdę pomaga?
Z psychoterapii ostatnio nie korzystam, w tej sprawie pomagała tylko chwilowo, a te objawy trwają półtora roku i utrudniają codzienne życie.
Z góry dziękuję za odpowiedź. :)
Jak pomóc córce w depresji i kompulsjach?
Jestem mamą 20-latki ze stanami depresyjnymi i licznymi kompulsjami , które komplikują jej życie i mają wpływ na resztę rodziny( większość czasu córka stoi, nie nosi okularów mimo dużej wady wzroku, chodzi w piżamie kilka dni z rzędu, nie wchodzi do pomieszczeń z otwartym oknem itp, dużo pomniejszych zachowań). Co ciekawe nasilenie tych zachowań następuje w domu, który kojarzy się jej z trudnym czasem liceum i pandemią, studiuje po za domem , tam lepiej funkcjonuje. Była na wizycie psychiatrycznej, przyjmuje Efectin, który raczej nie pomaga, często płacze . Odmawia terapii, proszę o poradę jak przekonać córkę do terapii , której potrzebuje i czy pomagać jej usuwając z drogi wyimaginowane przeszkody , czy zmuszać do walki z tymi wyzwaniami?
Czuję się wśród ludzi, w szkole nabuzowana. Bardzo przeszkadzają mi bodźce, a to denerwuje mnie grzywka, a to kołnierzyk poddusza. Jestem tym zmęczona.
Cały czas gdy jestem wśród ludzi, głównie w szkole, czuję się cholernie... nabuzowana? Cały czas czuję potrzebę poprawić bluzę, tu mi zamek przeszkadza, kołnierzyk poddusza, co chwilę poprawiam grzywkę i układam na boki, przez co pod koniec dnia mam zawsze poczochrane włosy i czuję się z tym jeszcze gorzej. Czy to są jakieś tiki nerwowe czy co?
Chciałam się pozbyć ich źródła, na przykład zapuścić grzywkę, ale myślę, że zbyt się do niej przyzwyczaiłam i czułabym się gorzej. Mam 14 lat. Męczy mnie to wszystko, nie potrafię się na niczym skupić.
Zdiagnozowano u mnie IBS niedawno i nie wiem, czy ma to coś z tym wspólnego. Od paru tygodni przy najmniejszym szmerku dostaję szybkiego bicia serca
Witam. Zdiagnozowano u mnie IBS niedawno i nie wiem, czy ma to coś z tym wspólnego. Od paru tygodni przy najmniejszym szmerku dostaję szybkiego bicia serca, drżenia rąk i jest mi słabo. Boję się, mam paniczny strach. W nocy jest najgorzej. Gdy idę do sklepu i widzę ruchome schody, również dostaję ataku paniki.
