Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzym kierować się wybierając drogę życiową w kontekście wykształcenia, nauki?
Mam bardziej umysł ścisły, jestem dobry z matematyki i ekonomii, jednak bardziej interesują mnie nauki humanistyczne: psychologia, język polski, literatura, jednak czuję się w nich mniej pewnie. Co więc lepiej wybrać w życiu? To, w czym czuję się pewniej, czy to, co mnie bardziej interesuje? Wiem, że najlepiej będzie, jak sam zdecyduję, czym chcę się w życiu zająć, ale chętnie dowiem się, co o takich dylematach myślą psychologowie/psychologia. Jeśli pytanie jest tutaj niewłaściwe, to przepraszam i chciałbym zapytać, co zrobić i gdzie się udać, aby uzyskać odpowiedź? pozdrawiam
A
2 lata temu
Klaudia Kalicka
Dzień dobry!
Wybór ścieżki zawodowej jest trudną, ale też ważną decyzją do podjęcia. Praca stanowi dużą część naszego życia, więc super, że pojawiają się refleksje na ten temat :)
Psychologia mówi: to zależy :) Nie ma jednej definicji “lepiej”. Tutaj można poszukać, czyli: co dla mnie znaczy lepiej?
Być może są zawody, które łączą obie sfery: humanistyczną i ścisłą? :)
Jeśli potrzebna jest głębsza analiza tego tematu można skorzystać z pomocy psychologicznej, aby rozważyć różne aspekty np. wartości zawodowe, własne preferencje, zdolności… a może pewność siebie, aby podjąć ryzyko? :)
Życzę powodzenia w poszukiwaniu odpowiedzi!
Psycholożka Klaudia
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Alicja Prusaczyk
Dzień dobry!
W psychologii nie ma jednoznacznej odpowiedzi na stawiane przez Pana pytanie :)
To dobra wiadomość, ponieważ oznacza to dużą wolność w podejmowaniu decyzji.
Tak naprawdę odpowiedź na Pana pytanie zależy od indywidualnych kwestii i wartości, jakimi kieruje się Pan w życiu.
Analiza sytuacji życiowej, priorytetów, potrzeb i możliwości pozwoli Panu odpowiedzieć sobie na to pytanie.
Gdyby potrzebował Pan wsparcia w podjęciu decyzji, zapraszam na bezpłatną konsultację wstępną w moim gabinecie online.
Życzę owocnego wglądu w siebie!
Pozdrawiam
Alicja Prusaczyk
Psycholog
2 lata temu
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
myślę, że Pana zainteresowania się nie wykluczają.Obecnie w świecie istnieją liczne drogi łączące nauki ścisłe z humanistycznymi także z takimi umiejętnościami ma Pan duże szanse na osiągniecie sukcesu. Pytanie od czego zacząć, w jakiej dziedzinie chciałby Pan i mógłby się kształcić, a co np. rozwijać jako zainteresowania i dziedzinę dodatkową. Zachęcam do konsultacji z doradcą zawodowym, gdzie będzie Pan mógł poznać nie tylko fizyczne możliwości kształcenia ale także rozszerzyć swoje horyzonty.
Pozdrawiam
2 lata temu
Anna Martyniuk-Białecka
To bardzo dobre pytanie, i wiele osób stoi przed podobnym dylematem wyboru własnej ścieżki zawodowej między dziedzinami, w których czują się pewniej a tymi, które je bardziej interesują. Warto pamiętać, że droga zawodowa nie zawsze przebiega liniowo, i można eksplorować różne dziedziny w trakcie kariery, czasem kreatywne podejście daje właśnie unikalne połączenie, skrojone właśnie na Twoje potrzeby. Ważne by zachować elastyczne podejście do rozwoju zawodowego. Jeśli chcesz uzyskać bardziej spersonalizowane rady, rozważ skonsultowanie się z doradcą zawodowym, coachem lub psychologiem specjalizującym się we wsparciu kariery. Dobrze jest przeanalizować swoje umiejętności, zainteresowania i cele, aby znaleźć najlepszą drogę.
Podrawiam serdecnie,
psycholog
Anna Martyniuk-Białecka
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy przeszłe leczenie z powodu stresu wyklucza z kariery w policji lub straży granicznej?
Dzień dobry, w wieku 19 lat z powodu stresu i pracy ( rozpoznanie F41 ) skorzystałem z pomocy specjalisty ( psychiatra, psycholog) i otrzymałem leki które brałem zgodnie z zaleceniami ( paroxinol, alprox) przez około 2,5 miesiąca. Aktualnie mam 30 lat i od tamtego czasu nie korzystałem z pomocy specjalistów, stąd moje pytanie, czy mam szanse dostać się do służby w policji/ straży granicznej, czy moja przeszłość wyklucza mnie z podjęcia służby?
Jak pokonać nawyki lękowe po stresującej pracy?
Przez ostatnie 5 lat pracowałam w bardzo stresującej pracy.
Tak naprawdę przez 7 dni w tygodniu był nacisk ze strony szefa, również wieczorami, bo to była praca na wyższym stanowisku, pod ogromną presją. Zauważyłam, że wykreowały się u mnie nawyki lękowe. To znaczy, teraz mam inną pracę, z tamtą nie mam kontaktu - de facto nie mam wiele stresu w życiu, a codziennie rano budzę się maksymalnie zestresowana, przebudzam się już od 6 godzinę przed budzikiem i jestem w półśnie, przez co potem jestem wymęczona w ciągu dnia. Mam huśtawki nastroju, ale najczęściej wieczorem pojawia się u mnie jakiś stan niepokoju. Dodam, że na sen popalam zioło przepisane normalnie przez lekarza, które mnie uspokaja z reguły, ale czasami jak pokryje mi się to z napadem myśli stresowych, to nagle mam wysoki puls i dość źle się czuje. Pytanie, jak sobie z tym poradzić?
Trudno mi się cieszyć z życia, gdy czuję, że mój organizm musi się cały czas bać i stresować, co jest nawykiem w pracy, którą skończyłam w wakacje 2024.
Proszę o pomoc
Brak pełnego przeżywania życia i uciekanie w świat fantazji - jak to zrozumieć?
Mam poważny problem z brakiem "przeżywania życia". Zamiast normalnie żyć "zawieszam się", zamykam się w sobie, odpływam w świat fantazji, myśli. Nie potrafię w pełni żyć, zawsze "stoję z boku", nie biorę nawet udziału w rozmowach. Moje życie wygląda jak oglądanie filmu a nie branie w nim udziału. Jestem pracowitym człowiekiem ale nawet podczas pracy zamyślam się, wykonuję pracę instynktownie myśląc o czymś innym. Wychowałem się w porządnej rodzinie, nie doświadczyłem patologii ani przemocy(szkolnej itp też nie). Czy coś mi dolega?
Jestem niespokojna-wybuchowa, zmienna, wiecznie zmieniam pracę i miejsce zamieszkania. Nie potrafię podjąć hobby czy być konsekwentną, bo rozpiera mnie różnorodność emocji. Nie radzę sobie.
Od kilku dobrych lat, od kiedy wyprowadziłam się z domu, cały czas się przeprowadzam. Ciągle zmieniam pracę. Jedyne co stałe to (o dziwo) mąż, za którego wyszłam dosyć spontanicznie, ale mam niezawodną intuicję i według mnie to jest to coś na całe życie. Brakuje mi cierpliwości, często płaczę, wybucham, nie mogę opanować złości. Nastrój mam bardzo różny i bardzo szybko się zmienia, zauważyłam to mniej więcej po 20 rż, mam 26 lat, z każdym rokiem mam wrażenie, że coraz bardziej tracę nad sobą i swoimi emocjami panowanie. Nie potrafię rozwinąć żadnego hobby, poddaję się przy pierwszej próbie. Nie wiem co o sobie myśleć, nie potrafię siebie opisać, mam wrażenie, że jestem bardzo różna albo nijaka. Nie wiem o co chodzi, ale moje zmienne nastroje i ciągła złość wywołana też moja niekonsekwencją znacznie utrudniają mi życie (mimo wszystko burzliwy związek, czasem jestem nieznośna i mam tego świadomość, ale nie potrafię się opanować w danej chwili) zarówno uczuciowe, ale zwłaszcza zawodowe. Pociągają mnie różne rzeczy, mam dużo pomysłów, których nie realizuję lub robię to w małym stopniu. Szukam rozwiązania, które pomoże żyć mi normalnie. Na tę chwilę sama się ze sobą męczę.
Samotność i emocjonalny kryzys - jak sobie poradzić, gdy partner spełnia swoje marzenia
Witam. Jestem aktualnie od paru dni w kryzysie emocjonalnym. Siedzę w domu z 9 MSC synem, mąż od zawsze pracował w normalnych godzinach blisko domu. Zawsze mogłam do niego zadzwonić, wieczory i weekendy spędzaliśmy razem.
Od dłuższego czasu miał pewna pasje, którą chciał wykorzystać i się rozwijać. Sama zachęciłam go do pracy w pizzerii, żeby spróbował i był szczęśliwy. Niestety od tygodnia nie widujemy się prawie w ogóle. Wraca w nocy, rano po śniadaniu wychodzi.
Ja zostaję sama z synkiem, dni się dłużą, czuje się samotna.
Nie mogę sobie poradzić, że tak właśnie będzie wyglądać nasze życie, że mało co się będziemy widywać, plus sama nie mam siły i czuję się przybita, nie mam ochoty na pójście do pracy, bo wiem, że wtedy w ogóle się nie będziemy widzieć, ale wiem, że to najlepsze co mogę zrobić dla siebie. Nie umiem sobie emocjonalnie poradzić, proszę o jakieś wsparcie lub radę...
z jednej strony cieszę się, że spełnia marzenia, ale nie dam rady żyć teraz jakby bez męża i wsparcia.. mam kryzys.
