
- Strona główna
- Forum
- rodzicielstwo i rodzina
- Dziecko partnera, a...
Dziecko partnera, a nasze wspólne i trudności ze znalezieniem miejsca.
Kinga
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Zachęcam do wspólnego dojścia do porozumienia, biorąc pod uwagę, aby dzieci były traktowane po równo. Napisała Pani ,,tego dziecka", pewnie partner kocha oboje jednakowo, więc chciałby, aby dla obojga stworzyć warunki, by żadne nie czuło się niekomfortowo. Wydaje się ważne, żeby przybywające do ojca dziecko, miało w jego domu swoje miejsce. W relacji ważna jest szczerość i wzajemne zrozumienie, powodzenia.
psychoterapeuta
Katarzyna Waszak

Zobacz podobne
Dzień dobry. Nie mogę pogodzić się ze śmiercią taty. Zmarł w 2016, a ja ciągle obwiniam siebie, rodzinę, zazdroszczę znajomym, którzy mają pełne rodziny. Mój tatuś były bardzo kochany. Jest mi przykro, bo tylko pracował, nie miał wakacji, a na koniec oglądałam go, jak cierpiał 3 miesiące w szpitalu. To była dla mnie ogromna trauma. Odcięłam się od znajomych, bo mówili, że ich to nie obchodzi, bo chcą się bawić, a nie słyszeć smutne rzeczy. Albo po tym, jak płakałam, nie chcieli już ze mną rozmawiać. Teraz większość ma już swoje rodziny a ja jestem sama, i tylko myślę ile rzeczy robiłam nie tak, nie miałam stałej pracy, a jakbym miała, to bym mu pomogła. Albo się stresowałam i nie spędziłam z nim dobrze czasu. Moja rodzina też mogła mu pomóc, ale wtedy obchodziły ich tylko rzeczy materialne. Mam poczucie, że jestem gorsza od innych i nie widzę sensu życia, bo tata był mi najbliższy. Zaczęłam brać antydepresanty, ale gorzej się po nich czuję, więc musiałam je odstawić. Lekarz przepisał mi nowe leki, ale boję się, że znowu będę miała okropne skutki uboczne.

