Odpowiedz jako specjalista
WsteczDo poprzedniego pytania - 5 klasa - wstydzę się swojej osoby.
Mam nadmierne poczucie wstydu. Wstydzę sie swojej osoby. Jak moge to zmienić?(to ja Helenka z 5 klasy,co wcześniej zadawała pytanie, ale zapomniałam dopisać)...
Helenka
1 rok temu
Joanna Łucka
Helenko,
niełatwo jest poradzić sobie z poczuciem wstydu samotnie. Wszyscy go odczuwamy i mierzymy się z nim na różne sposoby. Wstydzenie się czy poczucie winy to mechanizmy, które mają zachęcić nas do wyciągania wniosków na przyszłość - np. uznania, że nie chce kontynuować jakiegoś zachowania, zwyczaju czy nawyku, bo nie czuje się z nim komfortowo lub przynosi mi to szkody zamiast korzyści, wstyd zamiast przyjemności itp.
Trudność jednak pojawia się wtedy, gdy poczucie wstydu jest nieadekwatne, nieodpowiednie do sytuacji - a czasem nasz mózg płata nam figle i podobnych uczuć produkuje nieco za dużo. Tak często dzieje się, kiedy np. chorujemy na zaburzenia lękowe lub depresyjne - chociaż nie tylko w przebiegu chorób, także w czasie kryzysów psychicznych.
Dlatego zawsze niezwykle cennym jest sprawdzenie, czy nasz wstyd to stan emocjonalny, z którego mamy skorzystać ucząc się na jego podstawie, jakie zachowania nam służą - a jakie nie, czy może jest to wytwór naszego umysłu, który w ten sposób woła o pomoc. Najlepiej omówić to z psychologiem szkolnym lub inną zaufaną dorosłą osobą :)
Raz jeszcze pozdrawiam Cię serdecznie!
Trzymaj się ciepło!
Joanna Łucka
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Helenko,
myślę, że ważnym krokiem jest zauważenie swoich trudności oraz chęć pracy nad nimi. Takim pierwszy najważniejszym krokiem jest zrozumienie dlaczego ten wstyd się pojawia i jak wpływa na Ciebie w codziennych sytuacjach. Z tym wstydem trochę jest tak, że jest on nam potrzebny, tak jak każda emocja, trudność jest wtedy, gdy przeszkadza on w codziennym funkcjonowaniu. Być może warto porozmawiać o swoich trudnościach z rodzicami lub psychologiem szkolnym i podjąć dalsze działania, które Ci pomogą.
Trzymam kciuki,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
1 rok temu
Zobacz podobne
Nerwica natręctw: leczenie, skuteczność leków antydepresyjnych i nowe terapie psychologiczne
Jak leczy się nerwicę natręctw i czy gdy leki antydepresyjne słabo pomagają, trzeba włączyć psychoterapię?
Czy ciągle pojawiają się nowe rodzaje terapii psychologicznych? Jakie są nowe rodzaje terapii powstałych w ostatnim czasie?
Jak przyjąć krytykę od bliskiej mi osoby?
Czy depresja wpływa na czułość zmysłów?
Czy z powodu depresji może się obniżyć zdolność do wyczuwania rzeczy zmysłami? Chodzi mi o wszystkie 5 zmysłów, np. przy wzroku to widzę wszystko, ale mniej przykuwam uwagę do szczegółów, przy węchu nie jestem w stanie czuć wystarczająco zapachów, kiedyś myjąc się zawsze wyczuwałam zapach żelu pod prysznic a teraz jest dla mnie ledwo wyczuwalny, to samo przy dotyku i smaku
Na ogół jestem wesoła osoba, ale gdy zostaję sama w domu, mam dużo przemyśleń, jestem jakąś przygnębiona, zlękniona i smutna.
Na ogół jestem wesoła osoba, ale gdy zostaję sama w domu, mam dużo przemyśleń, jestem jakąś przygnębiona, zlękniona i smutna. Jakby dopiero wtedy wszystko do mnie dochodzi, jakbym przy innych ludziach nie miała czasu na przemyślenia . Od dwóch lat staram się bezskutecznie o dziecko. Moje samotne myśli są różne, ogólne o moim życiu . Czuję się jakbym nie była z tego świata, jakby nie było to moje miejsce. Gdzie nie jestem w głowie mam 'chce do domu ' jak jestem w upragnionym domu to też mam myśli że ' chce do domu ' ale przecież w nim jestem... czy mam jakiś problem ze sobą?
Ojciec z demencją, po próbie s. Czy bezpieczne jest zabranie go ze szpitala psychiatrycznego? Czuję się źle, mam wyrzuty sumienia.
Dzień dobry.W dniu wczorajszym umieściłem 88 - letniego ojca w szpitalu psychiatrycznym, gdyż miał próby samobójcze. Ojciec ma demencję starczą oraz gorset ortopedyczny po złamaniu kości łonowej. Myślałem, że robię dobrze, ale teraz mam wielkie wyrzuty sumienia , bo obiecałem mu kiedyś, że dam mu umrzeć w domu. Nie mogę go w szpitalu odwiedzić , bo od wczoraj ( od przyjęcia do szpitala) jest w pasach bezpieczeństwa. Nadto jest głuchy oraz ma cukrzycę. Przy przyjęciu zauważyłem, że osoby zatrudnione w szpitalu nie mają w zasadzie żadnej empatii. Ojciec wył z bólu ,jak go podnosili z łóżka, ale ani lekarka ani pielęgniarka nic sobie z tego nie robiły. Bardzo to odczuwam, od wczoraj jestem kłębkiem nerwów, nie potrafię sobie miejsca znaleźć. Mogłem nie zawozić go do tego szpitala. Proszę odpowiedzieć mi czy po próbie samobójczej mogę ojca zabrać z tego szpitala na moją prośbę i ile maksymalnie może być zapięty w pasy bezpieczeństwa. Cały czas dzwonię do szpitala i ciągle odpowiadają , że nadal jest zapięty i żadnych informacji. Ojciec ma demencję , ale to jest falowe. Jest normalnie, ale za jakiś czas nic nie wie i nie kontaktuje, potem się polepsza i pogarsza. To jest takie falowe. On mnie chyba znienawidził za ten szpital, a ja chciałem dobrze. Nawet nie wiem czy mu podali jakieś leki uspokajające. Gdyby mu podali, to nie musieliby go tak długo trzymać w pasach. Ciągle mam wyrzuty, że on tam się męczy, że jest traktowany jak worek ziemniaków. Nie jest ubezwłasnowolniony.
