Odpowiedz jako specjalista
WsteczDo poprzedniego pytania - 5 klasa - wstydzę się swojej osoby.
Mam nadmierne poczucie wstydu. Wstydzę sie swojej osoby. Jak moge to zmienić?(to ja Helenka z 5 klasy,co wcześniej zadawała pytanie, ale zapomniałam dopisać)...
Helenka
2 lata temu
Joanna Łucka
Helenko,
niełatwo jest poradzić sobie z poczuciem wstydu samotnie. Wszyscy go odczuwamy i mierzymy się z nim na różne sposoby. Wstydzenie się czy poczucie winy to mechanizmy, które mają zachęcić nas do wyciągania wniosków na przyszłość - np. uznania, że nie chce kontynuować jakiegoś zachowania, zwyczaju czy nawyku, bo nie czuje się z nim komfortowo lub przynosi mi to szkody zamiast korzyści, wstyd zamiast przyjemności itp.
Trudność jednak pojawia się wtedy, gdy poczucie wstydu jest nieadekwatne, nieodpowiednie do sytuacji - a czasem nasz mózg płata nam figle i podobnych uczuć produkuje nieco za dużo. Tak często dzieje się, kiedy np. chorujemy na zaburzenia lękowe lub depresyjne - chociaż nie tylko w przebiegu chorób, także w czasie kryzysów psychicznych.
Dlatego zawsze niezwykle cennym jest sprawdzenie, czy nasz wstyd to stan emocjonalny, z którego mamy skorzystać ucząc się na jego podstawie, jakie zachowania nam służą - a jakie nie, czy może jest to wytwór naszego umysłu, który w ten sposób woła o pomoc. Najlepiej omówić to z psychologiem szkolnym lub inną zaufaną dorosłą osobą :)
Raz jeszcze pozdrawiam Cię serdecznie!
Trzymaj się ciepło!
Joanna Łucka
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Helenko,
myślę, że ważnym krokiem jest zauważenie swoich trudności oraz chęć pracy nad nimi. Takim pierwszy najważniejszym krokiem jest zrozumienie dlaczego ten wstyd się pojawia i jak wpływa na Ciebie w codziennych sytuacjach. Z tym wstydem trochę jest tak, że jest on nam potrzebny, tak jak każda emocja, trudność jest wtedy, gdy przeszkadza on w codziennym funkcjonowaniu. Być może warto porozmawiać o swoich trudnościach z rodzicami lub psychologiem szkolnym i podjąć dalsze działania, które Ci pomogą.
Trzymam kciuki,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Zobacz podobne
Jak przyjąć krytykę od bliskiej mi osoby?
Wszystko mnie denerwuje w pracy
Wszystko mnie denerwuje w pracy od przełożonego ciągły nacisk wykonuje swoją pracę bardzo dobrze a jemu zawsze coś nie pasuje dogryza mi poniża mnie przed częścią brygady....jestem rozdrażniona mam myśli co by było, gdyby mnie nie było kłócę się z partnerem jestem zmęczona najlepiej bym nie wychodziła spod kołdry czuje się jak nikt co mam robić? boje się stresuje byle małymi problemami trzęsą mi się ręce
Czy możliwe jest całkowite wyleczenie z depresji lękowej przy nawracających objawach?
Od grudnia cierpię na ciężka depresje lękową (początek bardzo ciężki- praktycznie przez 3 tygodnie byłam osobą leżącą), do lutego przyjmowałam cital w dawce 20mg, trzy tygodnie temu zmieniłam lek na asentre (początkowo na zakładkę z citalem)- cital dość dobrze poradził sobie z objawami depresyjnymi, ale lęk nadal był spory, tąd zmiana. W porównaniu z grudniem jest duża poprawa, natomiast nadal wszystko wraca, przykładowo od tygodnia znów mam ogromny lęk wolnopłynący i paniczny, smutek, ogólnie dużo gorsze samopoczucie, gdzie 2 tygodnie wcześniej wydawało się, że wracam do "żywych", czułam się naprawdę dobrze. Czy w wypadku kiedy te objawy wracają na długo, możliwe jest całkowite wyleczenie? Tracę juz nadzieję.
TW: myśli samobójcze. Zmagam się z głęboką depresją, szukam wsparcia mimo trudności z zaufaniem
TW: myśli samobójcze
Wiem i rozumiem dobrze, że mam depresje dlatego biorę aktualnie antydepresanty,.. i mam świadomość, ze jestem w głębokiej depresji, ze funkcjonuje jakoś, to po prostu mój upór, aktualnie czekam na oddział dzienny. Jest taki, że już naprawdę nie daje rady, myśli są bardzo natrętne.. i praktyczniej codziennie. Co do fundacji czy grup wsparcia, ze mnie jest taki problem, że nie umiem ufać ludziom, bo tak już mnie nauczyło, że jestem całkowite sam ... ale tak jak Pani mówi, może tego spróbuje w końcu, już dużo rzeczy mi nie zostało.. a może niedługo w końcu będę miał wieczny spokój
Jak radzić sobie z emocjami po stracie ukochanego psa z powodu braku wsparcia rodziny
Jak radzić sobie z emocjami po stracie pieska z którym byłam związana emocjonalnie od 8 lat, opiekowałam się nim na odległość tęskniłam wiedziałam ze do niego pojadę, wychodziliśmy na spacery do lasu i był wtedy szczęśliwy. Berysek dostał padaczki i rodzina mnie nie poinformowała i nie udzielila pomocy tylko został w kojcu sam bez opieki jak o tym myślę to serce mi pęka. Rodzina nie akceptowała moich i męża bliskich relacji z tym pieskiem, a był to owczarek niemiecki bardzo mądry piesek. Bardzo zaluje ze go nie odebrałam tym ludziom(moim rodzicom), którzy nie mają empatii ani do zwierząt ani do ludzi.
