Odpowiedz jako specjalista
WsteczMój chłopak oświadczył, że jest gejem.
Mój chłopak oświadczył, że jest gejem.
Jesteśmy razem dwa lata. Nigdy nie było między nami jakoś świetnie jeżeli chodzi o sferę łóżkową. Nigdy nie uprawialiśmy seksu. Myślałam, że to wynika z naszego braku doświadczenia. Powiedział mi to pod wpływem alkoholu. Początkowo wzięłam to za żart, bo po prostu się tego nie spodziewałam, ale następnego dnia potwierdził swoje słowa. Zaproponował mi przyjaźń.
Jestem w rozsypce. Wiem, że dla niego to wyznanie też nie było proste. Musiało go to kosztować wiele odwagi i nerwów. Mimo tego czuje się wykorzystana -spędziliśmy wiele pięknych chwil razem i nie wyobrażam sobie, że mógłby nagle stać się tylko moim kolegą. Bardzo go pokochałam. Dostawałam od niego wiele pięknych prezentów, wierszy, kwiatów. Zastanawiam się, na ile to wszystko było dawane szczerze... nie umiem sobie poradzić z tą sytuacją. Nie chce bez niego żyć. Nie potrafię. Nigdy kogoś tak bardzo nie pokochałam, nigdy nie czułam się przy kimś tak dobrze i bezpiecznie. Po prostu obdarzyłam go najszczerszym uczuciem.
Nie mam pojęcia co teraz ze sobą zrobić. Zaakceptować jego prośbę przyjaźni, czy nie? Jestem osobą wysoko wrażliwą, od kilku dni nie robię nic innego, tylko płaczę. Pojawiają się u mnie najgorsze myśli i scenariusze. Chciałabym usnąć i się nie budzić. Mam wrażenie, że nikogo już nigdy nie pokocham, ani nikt nie pokocha mnie, tak ja jego.
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
ta sytuacja jest dla Pani bardzo trudna. Z jednej strony czuje się Pani zraniona, byc może oszukana, z drugiej żywi Pani ciepłe uczucie dla byłego partnera i ma piękne wspomnienia z nim związane. Proces “żałoby” po zakończonym związku trwa bardzo różnie u różnych osób. Pani sytuacja może byc jeszcze bardziej skomplikowana niż “zwykłe” zerwanie. Różnorodne emocje, które Pani przeżywa są jak najbardziej naturalne i myślę, że odpowiedź na propozycję byłego parnera może być taka jak Pani tutaj napisała, że potrzebuje czasu żeby to wszystko sobie poukładać. Gdyby trudno było Pani samej dojść do stabilności proszę skorzystac z pomocy psychologa lub psychoterapeuty.
Pozdrawiam
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
TwójPsycholog
Dzień dobry,
Wszystkie mysli, uczucia, wątpliwości, które obecnie Pani przeżywa są zupełnie naturalne - są reakcją na bardzo trudną sytuacje, na która nie była Pani przygotowana, a która z kolei wywraca Pani życie do góry nogami. Nie ma jednego scenariusza na to, jak reagować, jakie decyzje podejmować, jak układać sobie dalej życie, bowiem jest to sytuacja w pewien sposób ekstremalna, na którą nikt z nas nie jest przecież przygotowany. Złość, rozczarowanie, lęk, wątpliwości co do prawdziwości tego, co było między Państwem, są w tej chwili zupełnie zrozumiałe, tak samo jak stan, w którym wydaje się Pani, ze już nic Panią nie czeka, i że nie będzie Pani w stanie pokochać nikogo innego. Rozpoczyna Pani proces swoistej żałoby po rozstaniu, po stracie partnera, po utracie nadziei na wspólną przyszłość, po utracie wyobrażenia o waszym związku. Przeżycie tego wymaga czasu. Jedno jest pewne: z czasem emocje zmieniają się i tracą swoje natężenie oraz stają się łatwiejsze do zniesienia. Wówczas przychodzi moment na decyzje - co chciałaby Pani dalej zrobić z tą relacją. Gdyby natomiast czuła Pani, że mija czas a Pani stan nie zmienia się/nie poprawia/ jest trudniej - dobrą decyzją będzie zgłosić się po wsparcie do psychologa czy psychoterapeuty. Życzę powodzenia
Zobacz podobne
Czy moje wewnętrzne odczucia sprawiają, że jestem osobą transpłciową?
Nie chcę wyjść na osobę z zaburzeniem psychicznym z uwagi na to pytanie, ale z wyglądu zewnętrznego wyglądam jak kobieta, wewnątrz teraz się czuję kobieco. Tak samo duża ilość osób mnie myli z kobietą. Czy jestem rzeczywiście transpłciową osobą, czy tylko to moje wewnętrzne odczucie to sprawia?
Dziękuję za odpowiedź, Conchi.
Zmagania z tożsamością płciową: Chcę być kobietą i noszę sukienki
Źle się czuje jako facet i nosze sukienki.
Cały czas myślę, żeby zostać kobietą
Chłopak okazał się gejem. Bardzo go kocham... Nie umiem sobie z tym poradzić.
Chłopak okazał się gejem. Bardzo go kocham... Nie umiem sobie z tym poradzić.
Jak radzić sobie z agresją i nadmiernym przeklinaniem po zmianach tożsamości?
Dzień dobry. Piszę, ponieważ mam problem z nadmiernym przeklinaniem. Nie robię tego przy obcych ani kolegach. Jednak problem się pojawia, gdy jestem z rodziną. Głownie mama i babcia. Wtedy, w co drugim słowie mówię słowo na k. I jeszcze nie jest to żartobliwe tylko z agresją. Problem zaczął się ok. dwa miesiące temu. Wcześniej też występował, ale nie aż tak. Zaczynając od początku, to chciałam być chłopakiem, czyli przejść zmianę płci. Już miałam zapisywać się na operację. Innymi słowy, zachowywałam się i czułam jak chłopak. Wszystko zmieniło się, odkąd obejrzałam serial. Nie wiem, co w nim zobaczyłam, ale już w trakcie poszłam do łazienki i ogoliłam całe ciało, aby nie było włosów i ubrałam się w damską piżamę. Normalnie magia jakaś. Czyli da się wyleczyć z tego dziadostwa zwanego transpłciowością. Poczułam wielką ulgę i od tej pory zabieram ubrania mamy, bo przecież ja mam same męskie. Ale wracając do tematu, zaczęłam tak przeklinać i tyle jest we mnie agresji, że potrafię wyzwać makaron w kuchni różnymi przekleństwami, bo mi się rozsypie. Podejrzewam, że gdy odkąd zaczęłam być kobietą, tak jak bóg przykazał, to zaczęłam dostrzegać, jak mama o siebie nie dba. Tak mnie denerwuje, że bym ją rozszarpała. Byłyśmy zgrane, jak chciałam być chłopcem, a się oddalam jako dziewczyna. Może jest coś, co mogę z tym zrobić?
Jak odbudować związek, w którym sporo rzeczy ukrywałam z lęku?
Jak odbudować związek, który się sypie z mojej winy i jak się wziąć w garść? Okłamałam partnerkę i jej sporo rzeczy nie mówiłam, bo się bałam, że zakończy relacje. Były to sprawy związane z rodziną i przekraczaniem granic. Żyje w ciągłym stresie mówiąc wszystko partnerce i niektóre rzeczy bardzo ją dotykają i jest wyczerpana psychicznie przeze mnie. Ja ze stresu albo jem zbyt dużo albo nie jem nic i wymiotuje. Jak odbudować i pokazać partnerce, że mi zależy na niej i że jej nie olewam?
