Odpowiedz jako specjalista
WsteczTrauma przemocy seksualnej. Czuję się źle wśród ludzi, gdy ktoś mnie obudzi zaczynam być nerwowa i płaczę.
Gdy byłam mała przez 11 lat byłam molestowana. Rodzice przeze mnie nie są traktowani jako "rodzice".
Nie lubię ludzi, nie lubię wychodzić z swojego pokoju, nie czuję potrzeby, aby z kimkolwiek rozmawiać o tym, co się dzieje we mnie ani o ogólnych sprawach. Gdy wychodzę z domu, zaczynam się czuć nieswojo, w większych zgromadzeniach zaczynam się stresować i mam kołatania serca. Gdy już rzadziej uda mi się wyjść do znajomych, to po chwili czuję się źle w ich towarzystwie i uciekam, aby być sama. Moje pytanie brzmi czy to może być fobia społeczna, czy coś innego? jak sobie z tym radzić samemu?
Chciałam też zapytać... codziennie rano, gdy ktoś mnie budzi, zaczynam być bardzo nerwowa i płakać. Czy to jest związane z kwestiami psychiki czy raczej czymś innym może to być spowodowane?
KG
mniej niż godzinę temu
Nikoletta Dziedzic
Może być to nieprzepracowana trauma. Może być to fobia.
Uważam, że bardzo ciężko może być Pani poradzenie sobie z tym samej.
Nerwowe, płaczliwe poranki mogą wiązać się zarówno z traumą, jak i fobią jak również z gromadzonym stresem.
Zalecam udanie się do specjalisty, który pomoże zrozumieć co dzieje się w Pani psychice.
Trzymam za Panią kciuki! Powodzenia!
Pozdrawiam,
psycholog
Nikoletta Dziedzic
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Wloka
Pani doświadczenia na pewno w Pani siedzą i wpływają na zachowanie, czy nastrój…pytanie, czy była Pani kiedyś w terapii, czy pierwszy raz o tym mówi? Nie chcę też wszystkiego sprowadzać do tych wydarzeń - one raczej były początkiem, a potem budowała Pani dalej obraz siebie i innych - pytanie czy ten obraz to ufność i wiara w siebie i innych, czy właśnie lęk, że ufać nie można, a Pani jest predysponowana do bycia ofiarą…. - i tu jest przestrzeń do pracy z psychologiem.
Oczywiście nie musimy zwalać wszystkiego na karb emocji -warto dla pewność przebadać się czy zwyczajnie nie ma Pani zaburzeń hormonalnych, czy niedoborów składników odżywczych, witamin - więc warto zacząć od lekarza, potem jeśli uważa Pani, że nasilenie tych złych nastrojów jest duże, to psychiatra i na pewno od razu terapia.
2 lata temu
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Przede wszystkim doświadczyła Pani naruszenia granic nietykalności cielesnej, co jest traumatycznym przeżyciem. Nie wiem, kto to Pani zrobił, ale została Pani skrzywdzona i warto pomyśleć o ,,przepracowaniu" tego trudnego doświadczenia w procesie psychoterapii. Nic dziwnego, że źle się Pani czuje w towarzystwie innych ludzi, gdyż bliskość okazała się dla Pani zagrażająca. Cierpienie przeżywała Pani w samotności, nie doszło do uprawomocnienia emocji i nie doświadczyła Pani ochrony przez kogoś dorosłego. Nerwowość przy budzeniu przez kogoś może być związana z lękiem przed tym, że znów może wydarzyć się coś przykrego. To jest do zdiagnozowania. Zachęcam do troski o siebie i szukania wsparcia, co juz zaczęła Pani robić. Powodzenia
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Zobacz podobne
Czuję straszną pustkę.
Czuję straszną pustkę. Cały czas, choć moje życie wcale nie jest wcale ponure, to nawet gdy jestem szczęśliwa, czuję tę przygniatającą pustkę. Próbowałam różnych rzeczy - najpierw wleciały energetyki, później coraz to gorsze używki, ale nic nie pomaga. Próbowałam zakończyć to życie, by zobaczyć, jakie emocje wtedy we mnie wstąpią, ale dalej nic. Miałam ciężkie dzieciństwo, przemoc psychiczna i fizyczna to była codzienność, alkoholizm wszędzie dookoła. Jeśli to ważne, mam 15 lat i czuję, że to zbyt mało, by marnować sobie tak życie. Nie chcę iść na terapię, a i tak rodzice do tego nie dopuszczą.
Dlaczego rodzice używają przemocy wobec dzieci? Co jest tego powodem?
Byłam osoba bita. Nie przemawia do mnie argument od psychologów, że rodzice też byli bici i była taka "kultura".
Gdybym wzięła do ręki pas na swoje dziecko, które popełniłoby ciężkie przewinienie (to nawet nierealne), to poczułabym się zwyrodniale. A moja matka biła mnie skakanka za jakieś bzdety. Jakie jest inne wytłumaczenie? Niedorozwój w kraju, choroby psychiczne?
Dzień dobry, Czuję, że potrzebuję jakiegoś zewnętrznego wsparcia.
Dzień dobry,
Czuję, że potrzebuję jakiegoś zewnętrznego wsparcia. Nie za bardzo wiem, gdzie leży sedno moich problemów, to też nie wiem czy udać się do psychiatry, czy psychoterapeuty. Z jednej strony podejrzewam u siebie ADHD, z drugiej zauważyłem, że powtarzam pewne wzorce w swoim zachowaniu, które niszczą mi relacje romantyczne czy w jakiś sposób mnie ograniczają w codziennym funkcjonowaniu.
Gdzie zwrócić się najlepiej po pomoc?
Chcę sobie pomóc, bym mogła pomagać bliskim. Męczę się z niską samooceną, poczuciem bezwartościowości i przez to - zazdrością.
Witam, mam problem sama ze sobą. Czuję, że jestem beznadziejna, nic mi nie wychodzi w życiu. Ciągle na kogoś wybucham. Płaczę o byle co. Jestem bardzo zazdrosna o każdego ( chodzi o mojego partnera). Mój partner chodzi na terapię ( i jestem zazdrosna nawet o terapeutkę, głównie chodzi mi o to, że ona mu pomoże a ja nie mogę, że to ona mu doradzi, a ja nie mam pojęcia co zrobić. Dodam, że rok temu właśnie mój partner zdradził mnie emocjonalnie).
Czuję, że łatwo mnie zastąpić. Chcę być ważna dla innych... i ich wspierać, ale nie wychodzi mi to. Jest dobrze przez chwilę, a potem wszystko niszczę.
Kładę się z myślą, że jestem beznadziejna i budzę się również z nią. Często mam ataki płaczu, ale to do takiego stopnia, że mam mdłości. Jak mam sobie pomóc i innym? Bo dopóki nie zajmę się sobą nigdy nie będę wystarczająco dobra dla moich bliskich.
Mam diagnozy zaburzeń, nie pamiętam większości swojego dzieciństwa. Czy to może być wynik traumy?
Oprócz pojedynczych wspomnień typu zabawy, w które się bawiłem, prawie kompletnie nie pamiętam swojego dzieciństwa. Większość ludzi dookoła mnie jest w stanie wyodrębnić swoje pierwsze świadome wspomnienie, pamięta o wiele więcej rzeczy niż ja. Z tego co wiem moje dzieciństwo było normalne. Moi rodzice dalej są razem, nie kłócą się często, nie było przemocy fizycznej oprócz klapsów (pamietam wyraźnie jedną taką sytuację, ale może być tego więcej, nie wiem). Za to przemoc psychiczna w pewnych formach prawdopodobnie występowała patrząc na zachowanie moich rodziców podczas poźniejszych lat mojego zycia.
Mam zdiagnozowaną depresję, zaburzenia lękowe, autyzm, adhd, a w teście MMPI(?) wyszło mi unikające oraz niedojrzałe zaburzenia osobowości(?). Moja pamięć krótkotrwała także nie jest najlepsza, jeżeli mam być szczery. Obawiam się, że mogę mieć complex PTSD albo jakąś traumę z dzieciństwa, którą wyparłem, więc moje pytanie brzmi, czy jest to możliwe?
