
- Strona główna
- Forum
- rozwój i praca, zaburzenia nastroju
- Studia i praca -...
Studia i praca - czuję, że jestem leniwa, nie wiem co robić, nie mam motywacji.
Gosia
Alina Borowska
Dzień dobry. Mam taką mysl, że lenistwo jest etykietą, którą chętnie przypinamy innym lub sobie, ale w gruncie rzeczy ona niczego nie wyjaśnia.
Zatrzymała się Pani i probuje zrozumieć jak znalazła się w tym miejscu. Warto być życzliwym dla siebie w tym momencie, mimo obawy przed brakiem zrozumienia czy negatywną oceną ze strony innych. Warto przyjrzeć się swoim potrzebom, celom, wartościom, własnej motywacji do ich realizacji. Ważne, by zobaczyć co blokuje Panią na drodze, kto ją wybrał, dokąd i kogo w ogóle ta droga ma prowadzić.
Pozdrawiam serdecznie
Alina Borowska-psycholog
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Małgorzata Korba-Sobczyk
Dzień dobry Pani
Brak motywacji może świadczyć o poważnych problemach, nie zawsze musi być on związany z naszą wolą. Brak jasnego i określonego celu może sprawiać uczucie zagubienia i bezsensu. Pracuję często z Pacjentami , którzy mają problemy z organizacją i planowaniem, wynikające chociażby z ADHD, i ustalenie celu wprowadza spokój , zwiększa poczucie sprawczości i poprawia samoocenę.
Proszę spróbować znaleźć najważniejszy cel i ustalić etapy dzięki , którym będzie mogła Pani je osiągnąć.
Jeśli jednak będzie potrzebowała Pani pomocy , proszę skorzystać z pomocy specjalisty.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
psycholog
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
brak motywacji do działania może być wynikiem wielu czynników, nie zawsze zależnych od nas samych. Warto na początek zastanowić się kiedy pojawiły się wspomniane trudności, może w tym czasie miała miejsce jakaś ważna sytuacja dla Pani lub coś się w Pani życiu zmieniło. Być może warto również przyjrzeć się temu co wpływa na wspomniany brak motywacji wraz z psychologiem lub psychoterapeutą.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta

Zobacz podobne
Czy mam prawo czuć się źle, czy przesadzam? Wydaje mi się, że mam generalnie dobre życie. Mam kochającą rodzinę, choć nie zawsze było nam łatwo. Zdarzało się, że musiałam składać się na rachunki czy zakupy (pomimo, że byłam dzieckiem), bo brakowało nam pieniędzy, ale teraz już wyszliśmy na prostą. Moi rodzice (osobno, bo wzięli rozwód, kiedy miałam 12 lat) nie znęcali się nade mną, ale nigdy nie wspierali mnie, kiedy miałam jakiś poważny kryzys psychiczny, kiedy byłam dzieckiem (a zdarzyło mi się mieć kilka), musiałam sobie radzić sama. Dodam jeszcze, że prawie nigdy nie miałam przyjaciół, ani żadnej innej rodziny, której mogłabym się zwierzyć, albo którą mogłaby mi pomóc. Teraz jestem kobietą wchodzącą w dorosłość, która mierzy się z różnymi problemami psychicznymi (wydaje mi się, że z OCD, depresją i alkoholizmem) i nie wiem, czy mam prawo w ogóle myśleć w takich kategoriach, że mam jakiś poważny problem i powinnam choć raz w życiu poprosić o pomoc czy trochę wyolbrzymiam i próbuje zrobić z siebie ofiarę, której nic strasznego się nie przydarzyło i powinnam wziąć się w garść?
TW: samouszkodzenia
Kilka lat temu rodzice mieli gorszy czas i często się kłócili. Z Czasem zaczęłam myśleć, że to moja wina. Czułam się kompletnie sama, nie miałam zbyt wielu przyjaciół. Wolałam przebywać w szkole, niż w domu chciałam od tego wszystkiego uciec, a nie miałam na nic siły. Do tego dochodził stres ze szkoły i nie umiałam sobie radzić, zaczęłam się ciąć, dawało mi to chwilę ukojenia. Ból fizyczny zastępował ból psychiczny. Zaczęłam też jeść mniej albo wcale przez swój wygląd. Jestem bardzo wrażliwa, co myślę, że sprawiło, że tak łatwo straciłam chęci do życia. Potem było trochę lepiej, jednak wciąż nie idealnie. Znalazłam przyjaciół, którzy trochę mi pomogli, jednak też miałam z nimi problemy. Teraz niby jest dobrze, ale lekkie podniesienie głosu sprawia, że mam łzy w oczach. Problemy z jedzeniem wróciły jednak nie jest tak źle, jak było przedtem. teraz mam wspaniałych przyjaciół i prawie chłopak oraz cudowny kontakt z rodzicami. Nie wiem, dlaczego to wraca. Strach przed tym, że zrobię coś źle i ich stracę. Zawsze uważam się za gorszą od nich, mimo że oni nie dają mi powodów, by się tak czuć. Czym może być spodowdany ten powrót złych myśli?

Wypalenie zawodowe - przyczyny, objawy i jak sobie z nim radzić?
Czy czujesz się ciągle zmęczony i zniechęcony do pracy? Możliwe, że doświadczasz wypalenia zawodowego – stanu wyczerpania, który dotyka coraz więcej osób. To poważny problem wpływający na zdrowie psychiczne – sprawdź, jak sobie z nim radzić.
