Odpowiedz jako specjalista
WsteczNigdy nie chciałam i nadal nie chcę mieć dzieci. Jednak partner bardzo chciałby mieć dziecko. Postawił mi ultimatum
Dzień dobry. Mam 33 lata i poważny problem w związku. Nigdy nie chciałam i nadal nie chcę mieć dzieci. Powodów dlaczego, mogłabym wymienić co najmniej 100. Jednak partner bardzo chciałby mieć dziecko. Postawił mi ultimatum - albo zgodzę się na dziecko, albo się rozstajemy. Kocham go, ale tak ogromne poświęcenie mnie przeraża. Nie wiem co robić
Kaja Wróblewska-Wilczyński
Dzień dobry,
decyzja o ciąży, dziecku powinna być świadoma i wolna od jakiegokolwiek przymusu. Jest to odpowiedzialność, zobowiązanie, duża zmiana w życiu. Nikogo nie powinno się szantażować, straszyć. Czy ten temat był omówiony już na początku związku? Spotkanie z psychologiem, psychoterapeutą może Pani pomóc spojrzeć na tą kwestię z szerszej perspektywy, przyjrzeć się swoim obawom zarówno w kwestii posiadania dziecka jak i ewentualnego rozstania z partnerem. Pomóc się Pani odnaleźć w tej sytuacji tak, by ostatecznie mogła Pani podjąć jak najlepszą decyzję. Wspólna wizyta u terapeuty par również może okazać się dobrym pomysłem.
Pozdrawiam,
Kaja Wróblewska - Wilczyński
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Grażyna Wójcik
Dzień dobry
To, że nie chcesz mieć dzieci, jest Twoim głębokim przekonaniem. Nie powinnaś czuć się zmuszana do zmiany zdania tylko dlatego, że ktoś tego oczekuje. Zastanów się, co dokładnie Cię przeraża w perspektywie macierzyństwa. Czy to są obawy o własną przyszłość, zdrowie, karierę, czy może głębsze przekonania dotyczące życia i rodziny?
Zrozumiałe jest, że Twój partner ma swoje marzenia. Jednak warto pamiętać, że decyzja o posiadaniu dziecka to decyzja dwójki dorosłych osób. Nie powinna być wymuszana, a powinna być wspólną decyzją podjętą po długiej i szczerej rozmowie.
Ultimatum to nie jest zdrowy sposób rozwiązywania konfliktów. Zmuszanie kogoś do podjęcia tak ważnej decyzji pod presją jest nie fair.
Zastanów się, jak będziesz się czuła, jeśli zgodzisz się na dziecko "pod przymusem". Czy będziesz szczęśliwa? Czy będziesz żałować swojej decyzji? A jeśli się nie zgodzisz, czy będziesz w stanie zbudować szczęśliwe życie bez niego?
Grażyna Wójcik
dyplomowana psychoterapeutka
Zobacz podobne
Jak pomóc dziecku przezwyciężyć lęk przed ciemnością i problem z zasypianiem?
Od pewnego czasu widzę, że mój syn ma coraz większe problemy z zasypianiem, bo boi się ciemności.
Każdego wieczora, gdy przychodzi czas na sen, zaczyna robić się niespokojny i nawet płacze, gdy tylko gaszę światło.
Wiem, że lęk przed ciemnością to dość powszechny problem wśród dzieci, ale nie chcę, żeby przejął nad nim kontrole.
Naprawdę nie chciałbym, żeby jego lęki miały długotrwały wpływ na jego rozwój i samopoczucie. Będę bardzo wdzięczny za wszelkie porady.
Mąż i rodzina uważają mnie za leniwą i roztargnioną. Często nie panuję nad emocjami czy słowami. Czy możliwe, że mam ADHD?
Co mam zrobić, nie mam pojęcia. Ludzie za mną nie przepadają, bo czasami nie panuję nad emocjami lub słowami. Potrafię kogoś nieświadomie urazić. Dodatkowo wszyscy uważają, że jestem leniwa i nieudacznik. Nawet ostatnio usłyszałam od męża, że przez to, że ciągle coś po mnie naprawia i za mnie czasami myśli oraz nie wie co jeszcze nieświadomie odwalę. Więc przez to zaczął pić. Moi rodzice też uważają mnie za leniwą, a nawet teść. Jedynie dla dzieci jestem najlepszą mamą na świecie. Czasami jak się kłócę z mężem lub kimś o moim zachowaniu przychodzą do mnie myśli, że może wszystkim by było lepiej jakby mnie nie było, a potem uświadamiam sobie, że są osoby, dla których jestem całym światem. Czy naprawdę może być ze mną coś nie tak ? Czy mogę być zepsuta ?
Zastanawiałam się parę razy czy nie mam ADHD, jednak musiałabym ukryć, że robię diagnozę w tym kierunku, bo mąż, rodzice i teść uważają takie osoby po prostu za głupie, bo mają żółty papierek.
Czy fakt, że byłam 6 tyg. na obserwacji psychiatrycznej w 2020 roku i stwierdzono u mnie dwubiegunówkę
Czy fakt, że byłam 6 tyg. na obserwacji psychiatrycznej w 2020 roku i stwierdzono u mnie dwubiegunówkę, uprawnia mojego męża i jego rodziców do znęcania psychicznego i fizycznego? Czy ja nie mam prawa do rozwoju, do samorealizacji? Czy muszę odgrywać rolę służącej? Mój ojciec, gdy miałam 20 lat, zaczął pić, czy jestem DDA?
Nurtuje mnie sprawa bliskiej mi osoby
Nurtuje mnie sprawa bliskiej mi osoby. Dzieciństwo miał bardzo ciężkie. Był niekochanym dzieckiem, biologiczna mama umarła przy jego porodzie. Wychowywała go macocha i ojciec alkoholik. Rodzeństwo obwiniało go za śmierć matki. Wziął ślub, od początku nie był szczery w relacji żoną. Popadł w długi. Nigdy nikomu nic nie mówił, jak załatwia swoje sprawy. Nigdy nie był wylewny. Zostawił żonę i syna, który był bardzo chory. Przerosło go to. Po kilku latach braku jakiejkolwiek informacji co się z nim dzieje, kontakt odnowił z nim jego drugi syn. Całe życie zakłamywał rzeczywistość. Podejrzenie mitomanii. Najbliżsi w sumie nic o nim nie wiedzą, ale starają się mu pomóc wyjść z ciężkiej sytuacji życiowej. Nigdy nie mówił i nie mówi o uczuciach. Nie potrafi tego robić.
Proszę o diagnozę. Jakiś punkt zaczepienia, od czego zacząć pomoc.
14-letni syn ma depresję, nie chce pójść na psychoterapię. Co my, jako rodzice, możemy zrobić, by mu pomóc?
Mój 14 letni syn ma depresje. Ma zaleconą psychoterapię, jednak nie chce iść do psychologa, jedynie chodzi na wizyty do psychiatry. Co możemy zrobić jako rodzice, jak mu pomóc wyjść z depresji?
