Odpowiedz jako specjalista
WsteczCórka 7 lat ma trudności z odezwaniem się wśród ludzi. Jak mam jej pomóc?
Dzień dobry,
moja córka w wieku 7 lat, gdy jesteśmy wśród innych ludzi (np. rodzina, znajomi) ma problem, żeby się odezwać - choćby przywitać się, odpowiedzieć na zadane pytanie, nie wspominając już, np. o złożeniu życzeń itp. Co mogę zrobić, aby jej w tym pomóc, by zachowywała się inaczej?
Agata
2 lata temu
Kamila Kłapińska-Mykhalchuk
Szanowna Pani Agato, na pewno warto z Córką porozmawiać aby wybadać przyczynę jej zachowania. Zastanowiłabym się również jaką Pani zdaniem na osobowość? Jest osobą skrytą i spokojną czy z natury żywiołową? Jakim była niemowlęciem, przedszkolakiem itp.? Możliwe, że Córka “ma taką urodę”, taki temperament i aby być bardziej śmiała w towarzystwie będzie potrzebowała więcej czasu. Jeśli nie zauważyła Pani podobnych zachowań w dzieciństwie - zapytałabym Córki ale także jej wychowawczyni, trenerki itp. - czy miały ostatnio miejsce jakieś wydarzenia, które mogły tak na Córkę wpłynąć? Może doświadczyła przykrości od grupy rówieśniczej i teraz obawia się wypowiadać w obecności innych? Bez względu na przyczynę polecam Pani uzbroić się w dużą dawkę cierpliwości i empatii i towarzyszyć Córce w tych trudnych dla niej sytuacjach. Świadomość, że obok jest mama, która zawsze pomoże ale jednocześnie nie wywiera na mnie presji - może być bardzo uwalniająca. Polecam również czytanie z Córką różnych bajek terapeutycznych dla dzieci nieśmiałych, np. “Odwagi Pimku!”. Pozdrawiam serdecznie.
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
myślę, że warto zacząć od obserwacji dziecka oraz otoczenia. Może w danej chwili i środowisku pojawiają się czynniki, które wpływają na pewność siebie córki. Warto też porozmawiać z dzieckiem na temat zauważonych trudności, może miała miejsce jakaś sytuacja, która spowodowała niechęć mówienia. Myślę też, że warto się zastanowić od kiedy Pani zauważa takie trudności, czy one jakoś się zmieniały w czasie. Z Pani wypowiedzi wynika, że córka ma 7 lat więc wnioskuję, że chodzi już do szkoły - warto porozmawiać z nauczycielami na temat zachowania córki w szkole (czy zauważają takie trudności lub inne, jak córka w ogóle zachowuje się w szkole).
Myślę sobie też, że jeżeli opisane trudności z komunikacją utrzymują się już długo to warto skonsultować się ze specjalistą, np. psychologiem lub psychoterapeutą.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Bożena Nagórska
Dzień dobry. Zachowanie córki, które Pani opisuje, jest bardzo charakterystyczne dla dzieci z lękiem społecznym lub mutyzmem wybiórczym. Ważne jest, aby zrozumiała Pani, że jej milczenie nie wynika ze złośliwości czy braku wychowania – to rodzaj „blokady”, nad którą 7-latka nie ma jeszcze kontroli. Im bardziej otoczenie naciska na powitanie czy złożenie życzeń, tym silniejszy staje się lęk, a blokada narasta.
Warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym pracującym w nurcie poznawczo-behawioralnym. Specjalista pomoże przeprowadzić tzw. „sliding in” tj. stopniowe oswajanie z mówieniem w nowych miejscach, co jest niezwykle skuteczne u dzieci w tym wieku.
Powodzenia!
Psycholog Bożena Nagórska
1 miesiąc temu
Zobacz podobne
Proszę o pomoc i wskazówkę-czy przebieranie się i udawanie kobiety w ciąży jest normalne?
Czy udawanie lub też przebieranie się za kobietę w ciąży jest normalne? Proszę o odpowiedź i pomoc w tej sprawie.
Moja córka 22 miesiące od wyjścia ze szpitala zrobiła sie bardzo nerwowa,rzuca zabawkami,krzyczy. W nocy budzi sie z płaczem,wygina sie i wali głową o podłogę. Czy to jest jakis uraz,lęk po pobycie w szpitalu?
Witam. Mam 38 lat. W związku, dzieci.
Witam. Mam 38 lat. W związku, dzieci. Od kilku lat leczę się na stany lękowe. Czasem drżą mi ręce i w ciele czuję taki niepokój. Oraz jest tzw gula w gardle.
Mam a'la sny na jawie, powtarzające się to samo zdarzenie, że moim dzieciom dzieje się krzywda, że umierają, cierpią.. Nie umiem uwolnić się od takich myśli..
Nie mam żadnych przyjaciół, kolegów pozbywam się, jak nie są już potrzebni
Nie mam żadnych przyjaciół, kolegów pozbywam się, jak nie są już potrzebni, nie utrzymuję na stałe z nikim kontaktów, większość ludzi uważam za śmieci, którzy niepotrzebnie oddychają, a jednocześnie lubię mieć kogoś koło siebie, z czasem zaczynam wierzyć w rzeczy lub zdarzenia, które sam kiedyś wymyśliłem, czasami mam problem z nazwaniem rzeczy codziennego użytku, a po jakimś czasie mi się przypomina (ostatnio miałem tak z marchewką), a... mam 41 lat... kiepskie relacje z żoną i 12-to letniego syna... którzy mieszkają w Polsce w przeciwieństwie do mnie. Pojawiam się raz na jakiś czas.... (nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia). Pytanie, czy mam problem i powinienem o tym z kimś porozmawiać? Całe życie słyszę, że powinienem.... ale czy ja wiem, czy coś ze mną nie tak?
Witam. Mam 40 lat i po rozwodzie byłam zmuszona zamieszkać z mamą -ma 66 lat. Zachorowała na stwardnienie rozsiane.
Witam. Mam 40 lat i po rozwodzie byłam zmuszona zamieszkać z mamą -ma 66 lat. Zachorowała na stwardnienie rozsiane. Jest to choroba neurologiczna, robią się zmiany w mózgu, niedowład ciała itp.bierze leki. Od tego czasu koszmar z nią mieszkać - ja płacze co chwila, mój tato -facet do tej pory silny ma już kłopoty z sercem na tle nerwowym. Oskarża go, że ma kochankę, za dużo jedzenia kupuje, grzebie mu w rzeczach prywatnych, wyzywa. Ja przez nią wpadłam w nerwicę - biorę od psychiatry leki na uspokojenie, bo mówi, że ja się kurwie z własnym ojcem, że jestem głupia i mam twarz downa. Moje dziecko 13-letnie wyzywa od głupich idiotek, pojebanych - bo ma lekki stopień niepełnosprawności intelektualnej. Dostałam taki płyn od mojej lekarki, że mam to dolewać matce na te urojenia - ale nic nie pomaga. Ona nas tu wykończy. O leczeniu psychiatrycznym nie chce słyszeć, bo to my jesteśmy pojebani jej zdaniem. Co robić? Błagam o pomoc. Pozdrawiam.
