Odpowiedz jako specjalista
WsteczPoczucie zagubienia i brak wsparcia po przeprowadzce poza miasto - jak odnaleźć sens życia?
Witam, Mam obecnie 32 lata, męża i dwójkę synków 4l i prawie 1,5 roku. Jakieś 3 lata temu przeprowadziliśmy się do kupionego na kredyt domu około 30 min. samochodem od centrum miasta (oboje pochodzimy z miasta). Wybór taki padł ze względu na wysokie ceny w mieście.. Myślałam, że będę tutaj szczęśliwa, ale obecnie czuje, że jestem w najgorszym momencie moje życia bez celu.. Wcześniej przy jednym dziecku pracowałam jeszcze w mieście, zawoziłam do żłobka i ledwo zdążyłam do pracy.
Teraz po urlopie macierzyńskim z drugim dzieckiem zakończyłam pracę, bo nie miałam już do czego wracać.. Szukam pracy w naszych okolicach już od 4 miesięcy i popadam w załamanie. Niestety nie mam konkretnego wykształcenia, czego teraz bardzo żałuję, nigdy nie mogłam znaleźć, co chciałabym robić i kim być.. i dalej nie wiem, co mnie dodatkowo dobija. Przez to mam małe poczucie własnej wartości.. Dotychczasowe prace były z przypadku lub przez kogoś.. prace biurowe. Teraz czuję się totalnie uziemiona, mąż ma swoją działalność, więc pracuje od rana do wieczora, czasem wróci wcześniej, ale nigdy nie wiadomo jak będzie dzisiaj.. przez to nie mogę pracować na zmiany, Jestem ograniczona czasowo więc i nie mogę jechać dalej do pracy..nie mam niczyjego wsparcia, jedna babcia pracuje, druga mieszka 30 min od nas, ale nie ma prawa jazdy.. (nie dojedzie tu komunikacją). Już raz próbowaliśmy przenieść się do zupełnie innego miasta.. (do dalszej części mojej rodziny), wystawiliśmy dom na sprzedaż, ale krótko mówiąc, nie wypaliło. Praca męża się odwołała a dzieci nie miały pkoli. Ja się źle tam czułam. Wróciliśmy. Teraz znowu zaczynam mieć myśli, że chyba chciałabym sprzedać dom i przenieść się z powrotem do miasta.. np bliżej teściowej, żeby mieć chociaż wsparcie z dziecmi..łatwiej znaleźć pracę i być bardziej mobilna. Z nikim się nie widzę, bo nie ma kiedy i jak ani "za co". Jak już myślę, żeby szukać pracy w mieście i organizować się tak, żeby mąż rano ogarniał dzieci, to teraz za 2 msc ma dostać pracę za granicą wyjazdy na 2 tygodnie.. żeby zarobić na kredyt..I znowu nie mam żadnych możliwości.
Nie chce wegetować za to, żeby spłacić kredyt.. Z drugiej strony żal mi tego, co mamy tutaj. Chociaż dom ciągle nie wykończony, nie ma za co żyć i coś zrobić...to synek ma już kolegów z pkola i jednego z sąsiedztwa. Nie wiem już co robić.. nie chce być ciągle smuta, zła, uzależniona od męża, siedzieć w domu i nie mieć żadnego życia. Chciałabym moc wstać, coś zdecydować, wiedzieć co robić..
Pb
1 rok temu
Alicja Niewęgłowska
Dzień dobry,
bardzo mi przykro z powodu Pani złego samopoczucia.
Jeśli dobrze rozumiem, przez sytuację, w jakiej się Pani teraz znajduje, jest Pani smutna, zła i przygnębiona. Czytam też o Pani rozdarciu. Z jednej strony chciałaby Pani wrócić do miasta, do ludzi i pracy i mieć pomoc przy dzieciach, a z drugiej szkoda Pani tego, co tutaj ma Pani i Pani rodzina (dom, relacje synka z kolegami). Mam poczucie, że obecnie doświadcza Pani dużej samotności czy wręcz jakiegoś rodzaju "uwięzienia". Czy dobrze to rozumiem?
Zastanawiam się, czy miała Pani szansą porozmawiać o swoich uczuciach z mężem? Powiedzieć mu, jak się Pani czuje, co się z Panią dzieje? Czy sądzi Pani, że taka rozmowa z mężem mogłaby przynieść Pani ulgę i pomóc znaleźć rozwiązanie?
A może ma Pani inną bliską osobę, np. koleżankę czy kogoś z rodziny z kim mogłaby Pani porozmawiać? Na pewno warto mówić o swoich uczuciach i swojej sytuacji, szczególnie, kiedy jest Pani w takiej rozterce i trudno podjąć decyzję.
Zachęcam także do wizyty u psychoterapeutki/psychoterapeuty, z którym mogłaby Pani omówić swoje emocje, swoje doświadczenia i bliżej przyjrzeć się konfliktowi wewnętrznemu, który Pani przeżywa. Napisała Pani, że mieszka 30 minut od miasta, czy miałaby Pani szansę dojechać do miasta na spotkanie? Wielu psychologów i psychoterapeutów przyjmuje także on-line. Co Pani o tym myśli?
Rozumiem, że sytuacja, w której Pani jest, jest dla Pani trudna. Wydaje się, że skorzystanie z profesjonalnej pomocy mogłoby być dla Pani pomocne.
Trzymam kciuki za Panią i pozdrawiam
Alicja Niewęgłowska
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kubińska
Szanowna Pani,
ma Pani prawo odczuwać różnorodne emocje i zmęczenie sytuacją, jeśli nie realizuje Pani w obecnym miejscu swoich potrzeb jak potrzeba rozwoju zawodowego, życia społecznego. Z drugiej strony stres, obciążenie opieką małymi dziećmi, przygnębienie wpływają na pojawiające się myśli, poczucie własnej wartości. To niebezpieczna pętla sprzężenia zwrotnego, która może prowadzić do rozwoju depresji. Z czasem nasze myśli są coraz bardziej pesymistyczne i przestajemy widzieć możliwości, które są dostępne, tracimy wiarę w siebie.
Kulturowo dostajemy przekaz, że gdy pojawia się rodzina, to kobieta powinna zrezygnować całkowicie z realizacji swoich potrzeb na rzecz wyłącznie celów rodzinnych. Jednak aby realizować cele rodzinne, dbać o dzieci i związek potrzebujemy siły, poczucia spełnienia satysfakcji. Czasem musimy iść na kompromisy i dokonywać trudnych wyborów, ale nie jesteśmy w stanie bez szkody dla zdrowia psychicznego pozbyć się całkowicie swoich potrzeb.
Na Pani dylemat nie ma prostej rady, ale być może współpraca z psychologiem pomogłaby Pani złapać oddech, nabrać dystansu, uporządkować w głowie sytuację i możliwe rozwiązania oraz nabrać nadziei na satysfakcjonujące Panią życie gdziekolwiek Pani będzie mieszkać, żeby mogła się Pani spełniać w różnych rolach, które są dla Pani ważne i realizować cele. Nie tylko rodzinne, ale też osobiste, w zgodzie ze swoimi wartościami.
1 rok temu
Katarzyna Piechaczek
Cześć,
czytając Twoją historię, widzę kobietę, która naprawdę długo ciągnęła więcej, niż ktokolwiek powinien. Która podejmowała decyzje w dobrej wierze, z nadzieją na szczęście – i która teraz płaci za to ogromną cenę. Nie emocjonalnym przewrażliwieniem, tylko wyczerpaniem.
Widzę Twoje zmęczenie – ale też widzę siłę, która jeszcze się nie wypaliła.
Bo tylko ktoś silny, kto naprawdę chce żyć, ma w sobie odwagę napisać: „nie chcę wegetować, chcę coś zrobić, chcę żyć”.
Tylko ktoś, komu zależy, mówi: „nie wiem już co, ale wiem, że to nie to”.
Jesteś uwięziona między wyborami, które miały być wspólne, a rzeczywistością, w której jesteś sama. Ale nie jesteś słaba. Jesteś w miejscu, gdzie ciało i dusza powiedziały: „stop, dalej nie dam rady bez wsparcia”.
Nie musisz teraz wszystkiego wiedzieć, ogarniać, planować.
Już samo to, że to napisałaś – że postawiłaś siebie w centrum tej opowieści – jest pierwszym krokiem do zmiany.
I nawet jeśli jeszcze nie wiesz, gdzie chcesz dojść – to już wiesz, że nie chcesz zostać tam, gdzie jesteś.
Masz w sobie więcej siły, niż Ci się teraz wydaje.
I zasługujesz, żeby życie nie było tylko przetrwaniem.
Jestem z Tobą wirtualnie,
Kasia Piechaczek
1 rok temu
Zobacz podobne
Mam 29 lat i 2 lata temu przeprowadziłam się z rodzinnego domu na wsi do wielkiego miasta.
Witam, cześć, hej!
Tak w zasadzie to nie wiem, czy jest sens zadawać pytanie odnośnie tego, co mnie męczy. Wychodzę z założenia, że trzeba poznać całą historię człowieka...
No ale chcę spróbować poszukać gdzieś pomocy.
Mam 29 lat i 2 lata temu przeprowadziłam się z rodzinnego domu na wsi do wielkiego miasta (ucieczka i jak najdalej).
W domu rodzinnym zawsze czułam się inaczej, niezrozumiała, inna. Lubiłam się uczyć, czytać i mieć własne zdanie, jestem ambitna. Moja rodzina prosta, skupiona na rolnictwie i tv.
Moja mama cicha i skromna, ojciec głośny i nadużywający alkoholu. W zasadzie do dziś słyszę, że nie spełniam oczekiwań, że nic nie osiągnie itp.
W nowym mieście się odnalazłam i można powiedzieć - jestem spełniona.
Co mnie dręczy? Sumienie i wyrzuty. Słyszę, że oni coraz starsi, że nie pomagam, że mam wrócić.
Nie chcę tego... To nie dla mnie.
Jest dużo do mówienia, pisania, ale... ;)
Czuję lęk związany ze stratą ciąży. Czuję się przygnębiona, wychowuję syna, mąż jest pół doby w pracy, nie cierpię mojej okolicy a wszystko wydaje się bezsensowne.
Jak radzić sobie z lękami, odzyskać spokój serca, obecnie wychowuję z mężem rocznego syna, mąż pracuje od 12-24 ,siedzimy sami, nie cierpię naszej okolicy, nie mamy tu znajomych, spacery są bezsensowne, tu nic nie ma, jestem w ciąży, każde brak objawów ciąży jak, np. dziś mogę umyć zęby bez odruchów wymiotnych powoduje, że stresuje się czy wszystko ok z dzieckiem, pierwszą ciążę straciliśmy.
Czuję się zagubiona-mieszkałam z przemocową babcią, tata zostawił bez pomocy, nie potrafię znaleźć pracy ani spełniać się.
Mam pytanie, bo nie wiem, co zrobić. Od matury mieszkałam z przemocową Babcią. Nie pozwalała mi na nic, stosowała przemoc. Nie potrafiłam się wyprowadzić, bo były potrzebne na to pieniądze. Mój Tata zostawił mnie bez pomocy. Nie mam pracy. Skończyłam studia, po których nie mogę żadnej pracy znaleźć. Leczę się na stany lękowo-depresyjne. Chciałabym jeszcze iść na studia, marzyłam o rodzinie. Proszę o pomoc
Mam żal do tego, jak toczy się moje życie od dziecka. Czuję się samotna, czuję, że niewiele mi wychodzi.
Witam. Mam 34 lata i mam duża wiedzę o psychologii. Przeszłam terapię, bo urodziłam się w bardzo przmocowym domu (do dziś rodzice mnie nie szanuja i wyzywaja). Piszę, bo czuje jednak żal. Dziś usiadłam i pijąc kawę uświadomiłam sobie, że mimo ciężkiej pracy, nie mam za co żyć (dużo wydaję na leki). Nie mam znajomych, partnera, dzieci. Chciałam, żeby moje życie wyglądało inaczej, ale nie miałam często nawet szansy na normalne życiowe warunki. Koleżanki od dzieciaka były wspierane, doceniane, mogły się pożalić, a ich rodzice im pomagali na starcie czy w szkole. Moi tylko mówili "wynocha" i "odczep sie" w delikatnej wersji. Mieszkałam w centrum Warszawy, gdzie był zawsze wyścig szczurów. Wiele razy mimo uśmiechu na twarzy ludzie wyczuwali we mnie ofiarę i znęcali się nade mną. Gdy widziałam, jak koleżanki rodzą dzieci i mężowie przynoszą im kwiaty, to chciało mi się płakać. Teraz mam po prostu żal, że nie miałam nigdy doznania miłości, o wszystko musiałam walczyć, żyłam w fatalnych warunkach i zamiast uczyć się i zdobywać kolejne etapy w życiu, to ja walczyłam o przetrwanie. Często ktoś się patrzy i mówi wprost, że taka kobieta jestem i pozytywna i w ogóle zaradna, a coś mi nie idzie. Powiem szczerze, że ledwo daję rade, żeby wytrwać z rachunkami, życiem... A przez rodziców trafilam na toksycznych partnerów, którzy mnie przeorali. Dziś siedzę sama, nie jestem lubiana, a każdą rzecz wyrywam pazurami. Nigdy nie mam łatwo. Gdy w pracy udało mi się coś osiągnąć, doszłam dosyć wysoko, to szef stwierdził, że woli zatrudnić kogoś innego. I tak kolegę, którego szkoliłam awansował na kierownika, bo płaci mu o prawie połowę mniej. Czuje się upokorzona już całkiem. Zaczynam tyć i jeść z nerwów. Przestałam chcieć wychodzić z domu, bo nie daje rady. Dlaczego inni mogą korzystać z życia, a drudzy tyrają i są nikim...?
Bardzo trudno mi jest funkcjonować po przeprowadzce do innego miasta. Chciałabym poczuć się jak dawniej, dlatego powracam do domu.
Wyprowadziłam się z małego miasta w celu rozwoju, szukania nowych możliwości. Mimo że jestem tu już 6 miesiąc i znalazłam pracę, w której mogę się czegoś nauczyć, czuję się bardzo źle. Co weekend wracam do rodzinnego domu, by na chwilę poczuć się jak dawniej. Jak przychodzi moment powrotu do miasta, w którym pracuję, stresuje się, nic nie jem, płaczę i odliczam do kolejnego weekendu, by móc wrócić. Nie wiem co mam robić, codziennie myślę o powrocie do miejsca, w którym nie ma dla mnie przyszłości. Jestem załamana i każda podstawowa czynność sprawia mi coraz większy problem.
Samorealizacja – jak ją osiągnąć i dlaczego jest ważna?
Odkryj, jak osiągnąć samorealizację i dlaczego jest ona kluczowa dla Twojego dobrostanu? Poznaj praktyczne kroki, które pomogą Ci wykorzystać pełnię swojego potencjału i osiągnąć życiową satysfakcję. Zacznij swoją podróż ku samorealizacji już dziś!