Pomimo relacji, czuję się samotna. Wśród ludzi uśmiecham się, a czuję się źle, niespokojnie, najgorsza, głupia.

Mam 23 lata i czuję się samotna. Mieszkam z mamą, która już się starzeje i rozmawia głośno na cały dom, a kiedy ja uciszam, mówi, że to jest jej dom, a potem po 2 dniach mówi, że jak bardzo musimy się wspierać jako rodzina. Ojciec, który przez całe życie wraca na weekendy do domu i robi nam wojsko z bratem za dzieciaka. Jest małomówny, jak coś mu nie pasuje to głośno krzyczy, sam jego wygląd jest straszny. Rodzice się zawsze kłócili głośno przy nas, dzieciach. Studiuję, ale na studiach nie mam żadnej kumpeli, jedna, z którą rozmawiałam, poszła sobie do innej grupy, do innych znajomych zostawiając mnie samą z osobami z hermetycznej grupy. I ciężko mi na wiązać jakiś kontakt z innymi osobami. Moje wszystkie bliższe kumpele studiują w innych miastach, mają ciężkie studia i chłopaków i mało co to one piszą do mnie pytając się jak tam. Jestem osobą zawsze uśmiechniętą, pełną energii, jeżdżę konno, chodzę na siłkę, jestem też mocno waleczna, asertywna i nie wszyscy mnie polubią, bo mam liderskie cechy, jeżdżę na wymiany młodzieżowe z erasmusa, poznaje ludzi. Jestem strasznie wrażliwą osobą, przywiązująca się. Marzę o rodzinie i swoich dzieciach, bardzo. Bo chciałabym tworzyć prawdziwy dom, chociaż z moją rodziną. Ciężko mi się separować od mamy, bo to jednak moja mama, która do końca jest przy mnie, ale ona zaczyna nie widzieć żadnej swojej winy w zachowaniu. Mam zdiagnozowane adhd, osobowość anankastyczną. Mam ORKIESTRĘ w głowie codziennie i nie wytrzymuje tego i jestem sama z tym wszystkim na co dzień, bo nie mam nikogo, kto mógłby po prostu mnie przytulić.

Jestem w trakcie trudnego rozwodu, a jednocześnie mam nowego partnera, który domaga się, żebym rozwiodła się jak najszybciej bez względu na moją sytuację finansową. Nie mogę się z mężem porozumieć w sprawie finansowych i opieki nad dzieckiem. Walczę z nim o pieniądze, bo nie mam żadnej rodziny i pomocy od nikogo, a gotówka, którą od niego otrzymam, musi mi wystarczyć na całe życie. Mój nowy partner ma duże długi, pracuje dorywczo, musi płacić alimenty. Tłumaczę mu, że najpierw muszę być stabilna finansowo, żeby nas dwoje utrzymać, bo inaczej będziemy się kłócić i nasz związek też się rozpadnie. Niepokoi mnie zachowanie partnera. On mówi, że ma frustracje spowodowane złą sytuacją finansową i brakiem mojego rozwodu. Zdarzyło mu się pod wpływem alkoholu napisać mi naprawdę przykre rzeczy. Każde spotkanie to dla mnie przesłuchania, jak postępuje mój rozwód. Kiedy nie otrzyma zadowalającej odpowiedzi, łatwo wpada w złość... wtedy mam wrażenie, że traci kontrolę nad tym, co mówi. Potrafi podnieść głos, nazwać mnie głupią, kłamcą, kawałkiem gówna. Ostatnio podczas zbliżenia nie osiągnął orgazmu. Następnego dnia napisał, że nie mam dla niego szacunku, powinnam mu się odwdzięczyć za seks, i jeśli nie wrócę następnego dnia, żeby naprawić co spartaczyłam, jeśli nie, to mam o nim zapomnieć. Boję się jego zachowania ze względu na dziecko... Bardzo proszę o radę.

Od małego czułam że coś jest ze mną nie tak. Zawsze byłam świadoma że mój ojciec nie jest prawdziwym oraz mama mnie urodziła w bardzo młodym wieku (15lat) nic mi nie mówi o ojcu prawdziwym oraz obydwoje nie okazują mi tego czego oczekuje. Albo ja jestem zbyt wymagająca.. ale czy tak ciężko powiedzieć że mnie kochają?.. moje relacje z ludźmi są mieszane, zazwyczaj ja każdemu pomagam i jak komuś się polepszy to zostaje sama. W związkach mam wrażenie iż wymagam za dużo atencji szczególnie po tym jak moi byli się nade mna znęcali chyba psychicznie..jestem teraz w chyba zdrowym związku a mój partner zna moją sytuację i nie reaguje na nią jak ex ale boję się że nie wytrzyma ze mną za długo, rodzina też nie okazuje mi jakoś uwagi i szczescia oraz bycia dumnym ze mnie, bardziej o wszystko maja problem a za małego dzieciaka (4/8lat) mieli problem z pohamowaniem emocji i reagowali fizycznie.. ale jak miałam 14 lat po akcji (długo by opowiadac) przestali reagować na moim ciele. Teraz znowu odwaliłam głupotę po czym odcinają mnie od całego świata itp nawet od telefonu mimo że za niedługo jestem pelnoletnia a wszystko kontrolują od lokalizacji do wiadomości. Narazie używam telefonu starego koleżanki i nowej karty sim kupionej przeze mnie. Ale odcinając mnie pogorszył mi się mój stan.. czuję się odizolowana a natrętne myśli które miałam w klasach 2/8 podstawówki do mnie wracaja...nie wiem co myśleć nienawidze byc odizolowana od znajomych i to że mi każdy czat przeczytali brak prywatności..usunęli konto na tt oraz główne konto na sn..czuję się pogubiona i nie wiem co robić.. I tak nie napisałam nawet połowy.. nie wiem co mam dalej robić aby nie czuć się samotna ojciec jest psychologiem dzieciecym (kończy studnia) a jednak nie wiem no... znowu czuję pustkę ehh... nie wiem co robić mam w tej sytuacji aby było lepiej...