Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy problem z relacją z mamą prowadzi do mojej niskiej samooceny i pracoholizmu?
Dzień dobry. Po krótce opiszę, co mnie nurtuje. Staram się znaleźć odpowiedź, czy to ze mną jest problem i czas nad sobą popracować, czy z moją rodziną. Bardzo bym chciała uzyskać chociaż namiastkę odpowiedzi i kierunkowskaz. Chodzi o relacje z moją mamą. Moje relacje z mamą od zawsze były nie takie jak z pozostałym rodzeństwem. Na każdym kroku mama próbowała mi udowodnić, że nic nie umiem, że się nie nadaję i że nic nie wiem. Nigdy nie chwaliła, nie powiedziała słowa wręcz, czasem wrzucała takie półsłówka między wierszami, żeby wbić mi szpileczkę, że nie wystarczająco coś dobrze zrobiłam lub że się na tym w ogóle nie znam, że lepiej mam coś zostawić. A ja jak mantra starałam się jednak udowodnić, że jest inaczej. I tak całe życie - szkoła, studia, praca, kariera zawodowa - zawsze chciałam udowodnić, że umiem, potrafię, żeby tylko spojrzała łaskawym okiem i rzuciła „dobra robota, jestem dumna". Dodam, że na prawdę świetnie sobie radzę, zawsze najlepsza, itp. Wiem, że to banalne, ale mam 36 lat, męża, dzieci, a ja jakby coraz bardziej oczekuję tej aprobaty mamy (dodam, że budujemy nowy dom i teraz mieszkamy z moją rodziną, z mamą, co pewnie to wszystko utrudnia). Takie dziwne docinki, jak ja to mówię „szpileczki", są na różnych płaszczyznach - od właśnie pracy, rodziny, wychowywania dzieci, ważnych decyzji, po komentowanie tego, co jem, albo co kupuję w sklepie. Mam tak, że uciekam szybko do domu z zakupami, żeby nie gapiła się, co kupiłam, i tego nie komentowała. Boję się kupić piwo mężowi w sklepie, jak jestem z mamą, bo będzie to komentować i rozpowiadać, jaka jestem najgorsza, mojemu rodzeństwu. To plotkowanie o mnie też jest notoryczne z moim rodzeństwem. Mama zawsze zdaje relacje, co robię, siostrze i bratu - ma z nimi bardzo dobry kontakt. Dzwonią do siebie kilka razy dziennie, a ja nawet nie umiem z nią porozmawiać przy herbacie, a mieszkamy pod jednym dachem. Ta sytuacja zaczęła narastać, jak doszły dzieci i mąż. Frustruje się, że nic się nie odzywam, że nie umiem postawić granicy. Mąż to widzi i w sumie nie umie mi pomóc, bo to jest w mojej głowie od zawsze, tam zakotwiczone - że mama to mama, nie mogę jej nic powiedzieć. Czasami, jak próbowałam, to robiła się wielka awantura. Strach przed mamą - co powie, co pomyśli i jak to przekaże mojemu rodzeństwu. Nie wiem, dlaczego, pomimo tego, że miałam w miarę dobry kontakt z siostrą i bratem, teraz się do nich nie odzywam, unikam ich. A dodam jeszcze, że mama, jak już ze mną rozmawia, to rozmowa zawsze schodzi na siostrę i brata - ile to mają, ile zarabiają, że się im powodzi. Może przesadzam, ale czuję się wtedy porównywana, że ja jestem do niczego. Nie wiem, dokąd mnie to zaprowadzi, ale z roku na rok jest coraz gorzej. Dodam, że w miarę wszyscy zarabiamy podobnie, każdy się stara i żyje tak, jak tylko może. A ja przez te komentarze mamy, może jej nieświadome - nie wiem - staję się pracoholiczką. Myślę, że mogę więcej, że ja też potrafię. Myślę sobie, dlaczego o nich mówi tak dobrze, a mi nie powie dobrego słowa. Wiem, jak to się czyta, ale na prawdę mam z tym ogromny problem. Na dodatek widzę, że moja mama to widzi - że mnie to irytuje, że nie chcę słuchać wychwalania rodzeństwa - a robi to, żeby mnie wybić i zgnoić. Nie wiem, czy to moja zazdrość, zawiść, ale poprostu zaczynam tych ludzi nienawidzieć. Mama ogólnie - dodam, że jest straszną egoistką. Długo by pisać, ale tylko ona i ona. Jak coś jej potrzeba albo gdzieś zawieź, to to jest najważniejsze. Nie wiem, czy uda mi się tak szczerze już zmienić poglądy na ich temat, normalnie usiąść, porozmawiać, ale nie chcę sama się robić toksyczną osobą. Chcę dać dobry dom moim dzieciom i dobry przykład, a te wszystkie sytuacje powyżej czasami mnie tak denerwują, że nie mam na nic ochoty. Jestem zła, beznadziejna, że się do niczego nie nadaję, nerwowa. Wiem, że to idiotyczne, ale mnie to zżera od środka. Najchętniej nie chciałabym tych ludzi widzieć i o nich słyszeć - do takiego stopnia to urosło w mojej głowie. Dodam, że mama, delikatnie mówiąc, nie lubi mojego męża... wyrzucane z domu, kłótnie, awantury. To tylko dodatek do tego problemu, że nie umiem postawić granicy. Mam wrażenie, że teraz całe moje życie skierowałam na „opinię" mamy - co powie, żeby tylko nie urazić, żeby powiedziała siostrze i bratu, jaka jestem zaradna. Żeby udowodnić, że dam radę. Czy jest jakaś nadzieja, żeby to sobie jakoś wytłumaczyć? Może to ja jestem egoistką i tylko myślę o sobie, żeby mnie zauważono, a siostrze i bratu zazdroszczę w tym zachłannym świecie. Proszę o poradę, bo czasami mam takie czarne myśli, że tylko czekam, aż ci ludzie znikną z mojego życia.
Kasia
mniej niż godzinę temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry Pani Kasiu,
To, co Pani opisuje, absolutnie nie jest przesadą ani zazdrością. To naturalna reakcja osoby, która przez wiele lat żyła w relacji z mamą bardzo krytyczną, wymagającą i emocjonalnie niedostępną. Pani zachowania, takie jak potrzeba udowadniania swojej wartości, lęk przed oceną, poczucie winy, unikanie kontaktów, pracoholizm, a nawet myśli o tym, by rodzina „zniknęła z życia”, są skutkiem długotrwałego funkcjonowania w środowisku, w którym była Pani raniona, porównywana i umniejszana.
Widać, że bardzo pragnie Pani jednego, choć raz usłyszeć od mamy, że jest Pani dobra, wystarczająca, że jest Pani kimś, z kogo można być dumnym. To całkowicie naturalne pragnienie dziecka, ale mama nigdy tego nie dała i dziś nadal tego nie daje. Jej komentarze, drobne uszczypliwości, porównywanie z rodzeństwem, kontrolowanie Pani wyborów, opowiadanie innym o Pani, ignorowanie potrzeb i ciągłe podkreślanie osiągnięć rodzeństwa to nie są neutralne sytuacje. To zachowania, które noszą znamiona emocjonalnej przemocy i które przez lata nauczyły Panią funkcjonować w ciągłym napięciu oraz starać się zasłużyć na akceptację, której mama prawdopodobnie nie potrafi dać.
Mieszkanie razem tylko pogłębia te trudności. Obecność mamy, jej komentarze i porównania sprawiają, że uruchamiają się w Pani stare schematy myślenia i emocji. To całkowicie zrozumiałe, że przy niej czuje się Pani jak mała dziewczynka, która nie może powiedzieć, co naprawdę myśli, bo boi się odrzucenia albo awantury.
To, co Pani przeżywa, nie oznacza, że jest Pani słaba albo „zła”. To oznacza jedynie, że przez lata nie było Pani wolno stawiać granic i dbać o siebie. Teraz, jako dorosła osoba, widzi Pani, jak bardzo tego brakuje, i to powoduje ogromne napięcie. Pani reakcje nie są problemem. Problemem jest to, jak mama traktowała i nadal traktuje Panią, a także to, że przez lata nie była Pani nauczona, że ma prawo do własnych potrzeb, wyborów i prywatności.
Zmiana mamy jest bardzo mało prawdopodobna, bo ona najpewniej funkcjonuje w taki sposób całe życie. Natomiast Pani może zacząć zmieniać swoje podejście i sposób reagowania. Może Pani odzyskać poczucie własnej wartości niezależnie od opinii mamy, nauczyć się stawiać małe granice, budować kontakt z rodzeństwem bez jej udziału i zacząć patrzeć na siebie jak na osobę kompetentną i wartościową, niezależnie od tego, co mama mówi.
To wszystko jest możliwe, ale wymaga wsparcia, dlatego naprawdę warto, by skorzystała Pani z psychoterapii. Terapia pomoże Pani zrozumieć źródło tych emocji, przepracować schematy powstałe w dzieciństwie i stopniowo odzyskiwać wewnętrzny spokój. Widać, że ma Pani ogromną świadomość i bardzo dużo siły, skoro potrafi Pani to wszystko nazwać i opisać. To dobry znak i punkt wyjścia do dalszej pracy.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
1 miesiąc temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Wiktoria Waszczuk
Dzień dobry,
To, co Pani opisała, jest bardzo obciążające i naprawdę porusza.
Jest w tym wiele lat niezauważenia, porównań, mikro-komentarzy, które ranią bardziej niż jedna duża kłótnia.
I nic dziwnego, że te doświadczenia gromadziły się w Pani, aż zaczęły wpływać na Pani poczucie własnej wartości, relacje z rodzeństwem i codzienne funkcjonowanie.
Chciałabym powiedzieć Pani wyraźnie: Pani uczucia są normalne i adekwatne. Nie przesadza Pani.
Nie jest „egoizmem” pragnąć od mamy ciepła, uznania czy szacunku:) To piękna potrzeba i naturalna każdego dziecka, a także dorosłego.
To, że tak długo próbowała Pani „zasłużyć” na dobre słowo, pokazuje, jak bardzo Pani zależy. A jednocześnie jak bardzo została Pani z tym sama.
Mieszkanie pod jednym dachem z kimś, kto Cię rani, wzmacnia napięcie i niepokój. To, że ucieka Pani z zakupów, że boi się komentarzy, że w środku narasta złość i zmęczenie, a jest to sygnał, że funkcjonuje Pani w chronicznym stresie. Nie oznacza to, że jest Pani złą córką. Oznacza to, że jest Pani człowiekiem, który ma swoje granice.
Może pomóc spojrzenie na to podczas konsultacji ze specjalistą i nie po to, żeby „naprawić Panią”, ale żeby mogła Pani odzyskać spokój, znaleźć swoje zdanie, zrozumieć, jak się chronić i jak wrócić do kontaktu ze sobą, a nie z tym, czego mama oczekuje.
To, że o tym Pani pisze, jest pierwszym krokiem ku zmianie.
Życzę dużo siły:)
Pozdrawiam,
Psycholog Wiktoria Waszczuk
1 miesiąc temu
Karolina Rak
Dzień dobry,
Pani Kasiu widzę, jak wiele zmagań kosztuje Panią ten schemat stawiania opinii mamy na pierwszym miejscu. Jak wiele sytuacji w Pani życiu jest podporządkowanych jej opinii, słowom, komentarzom lub lękowi przed tym. Słyszę też, jak bardzo jest Pani zmęczona życiem w taki sposób i jak wiele Pani traci poprzez tkwienie w tym położeniu. Słyszę też, że ma Pani chęć życia na własnych zasadach, kierując się dobrem swojej rodziny, swoimi wartościami i preferencjami. Dlatego myślę, że w Pani sytuacji bardzo efektywne byłoby podjęcie psychoterapii - gdzie miałaby Pani ochotę przeżyć emocje związane z dyskryminowaniem Pani przez mamę, zastanowić się nad tym, jak naprawdę chciałaby, żeby wyglądało Pani życie i jakimi wartościami pani chce się kierować, a także uzyskałaby Pani wsparcie we wdrażaniu tego w życie mimo potencjalnych trudności. Fakt, że szuka już Pani pomocy i zasięgnęła Pani tu porady, pokazuje, że nie ma w Pani zgody na dalsze funkcjonowanie w taki sposób i Pani gotowość do sięgnięcia po pomoc.
Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Rak
Psycholożka i psychoterapeutka in spe
1 miesiąc temu
Zobacz podobne
Mam problem ze swoją partnerką. Mamy dziecko i próbujemy żyć razem
Witam. Mam problem ze swoją partnerką. Mamy dziecko i próbujemy żyć razem, staramy się, żeby wszystko było tak, jak należy, lecz mamy bardzo odmienne światopoglądy i różnice zdań.
W wielu sytuacjach nie rozumiemy się nawzajem... Moje oczekiwania są znacznie inne niż jej oczekiwania... Chcę z nią na te tematy otwarcie rozmawiać, żeby można było znaleźć wspólny język, lecz ona nie chce rozmawiać, ucieka, boi się rozmowy, zamyka się w swoim świecie i ucina wątek, który ja staram się poruszyć.
Nie wiem, czy to ma sens, próbować trwać w tej relacji dla dobra dziecka, mimo że nie rozumiemy się nawzajem.... Czy lepiej się rozejść i odpuścić?
Chciałbym, żeby dziecko miało normalny i dobrze funkcjonujący dom z dwojgiem rodziców, temu staram się też z nią rozmawiać i poznawać jej perspektywę patrzenia, myślenia i podejścia do życia, ale ona nie chce za dużo rozmawiać. Przeważnie w rozmowie jak zadam niewygodne pytanie, to się zamyka, ucina temat i pojawia się u niej złość, co wpływa negatywnie na naszą relację....
Sam się już w tym gubię, bo nie wiem, co jest lepsze dla dziecka w takiej sytuacji...
Jak pogodzić własną autonomię a zależność finansową od rodziców? Relacja z nimi nie jest dla mnie zdrowa.
Dzień dobry
Mam pytanie. Mam 22 lata. Co zrobić aby wyrwać się spod kontroli rodzica jeśli się jest na utrzymaniu rodzica z powodu studiowania? Rodzice wtrącają się w ważne dla mnie decyzje i wywierają ogromny wpływ, żeby robić tak, jak oni uważają. Cały czas tłumacząc, że mają większe doświadczenie...Nie raz jest to bardzo szkodliwe dla mnie. Powoduje ogromny lęk i brak zdolności do podejmowania własnych decyzji, nawet tych najmniejszych.
Czy sytuacja, kiedy jest się na utrzymaniu rodziców powoduje konieczność całkowitego podporządkowania się i pozbycia się swojej autonomii?
Im bardziej staram się działać po swojemu, tym bardziej wzmacnia się reakcja rodziców - jeszcze większa kontrola i złość.
Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt?
Cześć, mam pytanie - Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt i małych dzieci? Mam siostrę, która urodziła synka 6 miesięcy temu. Mały niby zdrowy, ale coś mi nie daje spokoju. On jakoś inaczej patrzy, czasem jakby w ogóle nie reagował na dźwięki, a czasem płacze bez powodu i nie da się go uspokoić.
Siostra mówi, że to normalne u niemowlaków, ale ja mam wątpliwości. W ciąży Kaśka trochę imprezowała, nie jakoś codziennie, ale w pierwszych miesiącach na pewno zdarzało się piwo czy wino. Mówiła, że „jedno to nic”, a teraz zaczynam się bać, czy to nie miało wpływu. No i jeszcze to – rozwija się wolniej niż córka mojej koleżanki, która jest tylko miesiąc starsza.
Ona już próbuje raczkować, a siostrzeniec ledwo na brzuchu leży i szybko się męczy.
Może to po prostu jego tempo, a może coś jest nie tak?
Czy przesadzam?
Konflikt z siostrą męża niszczy małżeństwo – brak wsparcia i napięcia rodzinne
Mam problem z siostrą męża. Odkąd jesteśmy razem, dziewczyna nie potrafiła nawiązać żadnego kontaktu ze mną. Próbowałam rozmawiać, zadawałam pytania, zawsze wychodziłam z inicjatywą, ale kończyło się to tylko pustymi odpowiedziami. Przy stole rodzinnym było mi po prostu przykro, że jestem w stanie zadać pytanie i otrzymać odpowiedź, ale w drugą stronę to nie działa… Nigdy nie zainteresowała się moją osobą. Zastanawiałam się czy to nie była zazdrość, bo mój mąż zanim byliśmy razem zawsze robił za nią wiele rzeczy, woził ją wszędzie, odbierał paczki, itp. W końcu stwierdziłam, że odpuszczam, prosiłam też męża (wtedy partnera) o wyjaśnienie sytuacji, w czym tkwi problem. Stwierdziła, że jest introwertykiem i dlatego ze mną nie rozmawia i że nie ma nic do mnie... Problem w tym, że z innymi potrafi rozmawiać. Temat nie został wyjaśniony i się ciągnie latami… Spotkania rodzinne były dla mnie najcięższą rzeczą jaką musiałam znosić, jeździłam tam zestresowana i z bólem brzucha. Z czasem przestałam się odzywać przy stole, co dla mnie jest bardzo trudne, bo jestem osobą bardzo otwartą i towarzyską. Czułam się w tym wszystkim po prostu fatalnie, ale starałam się zadowolić męża i jego rodziców, bo „rodzinka jest w komplecie”. Przyszedł czas naszego wesela. Wszystko było dobrze, do czasu. W pewnym momencie jego siostra wyszła na środek sali by przy wszystkich złożyć życzenia urodzinowe swojej koleżance (tak się złożyło, że sąsiadka miała w dniu naszego wesela urodziny). Nic o tym nie wiedziałam i nie wyraziłam na to zgody. Potem wyszedł mąż i złożył mi życzenia z okazji zbliżających się moich urodzin… Byłam po prostu wściekła, zawsze powtarzałam, że wesele to nie jest miejsce na składanie komuś innemu życzeń, oświadczyny lub inne wydarzenia… Dziewczyna, która twierdzi że jest introwertykiem wychodzi nagle przy wielu osobach na środek sali i wygłasza przemówienie… Ja od niej nigdy żadnych życzeń nie dostałam, mimo że ja pierwsza jej kiedyś złożyłam życzenia i kupiliśmy z mojej inicjatywy prezent. To dla mnie już było za wiele… Wiem, że mąż chciał dobrze ale fakt, że pozwolił jej wystąpić na tej sali mimo że do mnie się nie odzywa to dla mnie w pewnym sensie zdrada emocjonalna. Wiele razy mu podkreślałam, jak bardzo boli mnie to zachowanie i chciałam żeby to wyjaśnił. Potem w podróży poślubnej nie mogłam sobie poradzić z emocjami i w sumie do tej pory nie mogę. Zamiast korzystać i się cieszyć ze wspólnych chwil to ja byłam smutna, rozdrażniona… Jestem cały czas zła na męża za to co zrobił. Są momenty, że się do niego nie odzywam. Stałam się wycofana, obojętna, nie potrafię mu okazywać uczuć, czuję się wypalona, mam co do niego bardzo mieszane uczucia za to, że nigdy nie stanął po mojej stronie… Sama już nie wiem co do niego czuje, jesteśmy świeżo po ślubie a ja mam czasem myśli czy tego po prostu nie zakończyć… Za kilka miesięcy wesele ma jego siostra. Nie chcę tam iść i mu o tym powiedziałam. Jednakże on chyba tego nie rozumie i boli go to, że nie chce przy nim być w tym dniu. Zakładam też, że boi się reakcji całej rodziny na to, że może nas tam nie być. Mam dość udawania przed wszystkimi, że jest OK, z wyjątkiem rodziców to nikt z jego rodziny nie wie o tym konflikcie. Sama już nie wiem co o tym wszystkim myśleć, ciągle tylko wszystko analizuje. Mój związek się po prostu rozpada, bo zaczynam czuć coraz więcej negatywnych emocji w stosunku do męża przez jego siostrę i przez to że nie potrafi(ł) podejmować odpowiednich działań. Wiem, że każdy będzie żył swoim życiem, ale chcę się od wszystkich odciąć i nie mam zamiaru brać udziału w rodzinnych spotkaniach. Nie ważne jaką decyzję podejmę w sprawie ich wesela, czy wspólnego przyszłego życia z mężem, zawsze któraś ze stron będzie pokrzywdzona… Wszyscy moi bliscy wiedzą o tym konflikcie i tylko przejmują się tym, że mężowi jest ciężko w tym wszystkim bo jest między młotem a kowadłem. Uważają, że powinnam wspierać męża ale gdzie w tym wszystkim jest wsparcie dla mnie? Mną nikt się nie przejmuje, nikt nie wie co ja tak naprawdę czuję i ile mnie to wszystko kosztuje… Straciłam motywację do wszystkiego.
Jak sobie radzić z mieszanym stylem przywiązania ?
Jak sobie radzić z mieszanym stylem przywiązania ? (Od lękowego po unikający)
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.