Odpowiedz jako specjalista
WsteczProblemy z pamięcią: stres, nadmiar obowiązków czy coś innego? Jak sobie radzić?
Dzień dobry, chciałam poprosić o opinię i wskazówki, bo od pewnego czasu zauważam u siebie coraz częstsze problemy z pamięcią i zaczyna mnie to niepokoić. Zdarza się, że zapominam, co miałam przekazać w pracy szefowi, mimo że dosłownie chwilę wcześniej rozmawiałam przez telefon i dostałam konkretne informacje. Muszę dopytywać kolejny raz albo prosić o przypomnienie. Często też zastanawiam się, czy zamknęłam drzwi, wracam sprawdzić albo mam wrażenie, że tego nie zrobiłam. Podobnie bywa z innymi drobnymi czynnościami, jak odłożenie czegoś na miejsce czy zgaszenie światła. Inna sytuacja, która powtarza się coraz częściej: chcę coś wyszukać w internecie, otwieram Google i nagle nie pamiętam, czego miałam szukać. Muszę się dłużej zastanawiać albo próbować odtworzyć myślenie krok po kroku. Będę wdzięczna za każdą wskazówkę czy takie objawy mogą być związane ze stresem i nadmiarem obowiązków, czy powinnam wykonać jakieś badania, a może są jakieś ćwiczenia lub techniki, które mogłyby mi pomóc.
Ania
5 miesięcy temu
Marta Lotysh
Dzień dobry
Jak najbardziej warto skonsultować te problemy z lekarzem neurologiem, ale również warto przyjrzeć sie temu, czy to nie jest ADHD (jesli podobne trudności były w dzieciństwie).
Często równiez podobne problemy pojawiają się w obrazie wpływu chronicznego stresu, zabużeń lękowych lub depresyjnych
5 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Monika Figat
Dzień dobry,
problemy z pamięcią mogą mieć różne przyczyny. Stres i przeciążenie obowiązkami zdecydowanie mogą powodować takie objawy, ale warto skonsultować się z lekarzem lub psychologiem, aby wykluczyć inne czynniki. Gdy mamy w życiu bardzo dużo stresu, układ nerwowy zaczyna działać w trybie przetrwania. Wówczas pamięć, umiejętność skupienia się czy regulacja emocjonalna i inne obszary mogą być osłabione.
Warto rozważyć objawy dwutorowo:
- badania (lekarz pierwszej pomocy) - czy nie ma podłoża np. neurologicznego
- wizyta u psychologa
Zachęcam do łagodności wobec siebie i obserwowania, w jakich sytuacjach trudności się nasilają. Może Pani np. prowadzić dziennik z zapisami, np. sytuacja, w której czegoś zapomniałam + jakie miałam wtedy emocje, ile stresu w skali od 1 do 5. Być może po jakimś czasie wyłoni się powtarzalność, jakaś reguła.
Serdeczności i powodzenia
Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
Inspect
5 miesięcy temu
Daria Składanowska
Dzień dobry, Pani Anno,
Dziękuję za zaufanie i podzielenie się tymi obserwacjami – problemy z koncentracją i pamięcią, które Pani opisuje, są częstym sygnałem w okresach zwiększonego obciążenia, ale zasługują na profesjonalną ocenę, by wykluczyć medyczne przyczyny. Na podstawie Pani opisu, objawy mogą wiązać się ( ale nie muszą) ze stresem, zmęczeniem poznawczym lub czynnikami medycznymi.
Może Pani na początek wykonać:
-Podstawową diagnostykę: wizytę u lekarza rodzinnego w celu wykonania badań krwi (morfologia, TSH, witamina B12, D3) oraz ewentualnie EEG lub konsultacji neurologicznej, jeśli objawy nasilą się.
-Zaawansowana ocena psychologiczna: arkusz MMPI-2 (Minnesota Multiphasic Personality Inventory-2) – to standaryzowane narzędzie pozwalający na ocenę stanu psychicznego i wykluczenie lub potwierdzenie zaburzeń np. depresji.
-konsultację z psychiatrą w przypadku utrzymywania się problemów z pamięcią.
Praktyczne strategie:
Ćwiczenia poznawcze na pamięć :https://jaksierozwijac.pl/darmowe-cwiczenia-na-pamiec-i-koncentracje/
(15-20 minut dziennie warto poświęcić na ćwiczenie pamięci)
Techniki zarządzania stresem: Ćwiczenia oddechowe (4-7-8) i prowadzenie dziennika refleksyjnego, dziennik wdzięczności (3 kluczowe punkty za które jest Pani wdzięczna).
Higiena umysłowa: Zapewnienie 7-8 godzin snu, ograniczenie multitasking i przerwy na relaks (np. medytacja mindfulness).
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca Kariery
5 miesięcy temu
Justyna Bejmert
Cześć Aniu. Jeśli ostatnio masz dużo na głowie, mało odpoczywasz, doświadczasz stresu, to problemy z pamięcią mogą być właśnie tego skutkiem. Gdy mózg jest w trybie przetrwania to trudniej jest mu kodować i przetwarzać wszystkie informacje. Jeśli te objawy są bardzo obciążające lub się nasilają to myślę, że warto udać sie do lekarza, by wykonać podstawowe badania. Przesyłam dużo ciepła,
Justyna Bejmert
psycholog
5 miesięcy temu
Bogumiła Burekowska
Takie problemy mogą być związane zarówno ze stresem, jak i silnymi emocjami. Stany depresyjne również wpływają na pamięć i koncentrację. Oczywiście trudności te mogą mieć także podłoże neurologiczne. Najlepiej udać się na konsultację do psychiatry lub psychologa. Specjaliści ci przeprowadzą wywiad i mogą zaproponować wykonanie testów w celu ustalenia podłoża problemów. Psychiatra może również zaproponować leczenie farmakologiczne. W razie wątpliwości skierują pacjenta do lekarza neurologa.
5 miesięcy temu
Kamila Kubicka
Dzień dobry,
w sytuacji, którą Pani opisuje to zupełnie naturalne, że pojawia się niepokój, gdy pamięć i koncentracja zaczynają zawodzić w codziennych sytuacjach. Przyczyn może byc wiele i wymagałoby to dokładniejszego zbadania, np. wiek, częstotliwość objawów, od kiedy te objawy się pojawiły oraz omówienie innych czynnikow, ktore mogą na to wpływać.
Jeśli objawy będą się nasilały, utrudniały codzienne funkcjonowanie lub pojawią się nowe, warto umówić się na wizytę u neuropsychologa, w sprawie szczegółowego wywiadu oraz aby wykonać testy neuropsychologiczne oceniające pamięć, uwagę i funkcje wykonawcze. Dzięki temu łatwiej będzie określić, czy zmiany mieszczą się w normie, czy wymagają dalszej diagnostyki.
Wiele osób zgłasza problemy z pamięcią, a w rzeczywistości trudność dotyczy koncentracji lub przeciążenia uwagi. Informacje po prostu nie są dobrze zapisywane, dlatego trudno je potem odtworzyć. Czyli jeśli coś jest ważne, proszę zatrzymać się na chwilę i zrobić tylko tę jedną rzecz. Można też “świadomie zakodować” daną informację. Np. zamykam drzwi - zatrzymuję się i mówię w myślach „zamykam drzwi”.
Proponuję także zadbać o regularny sen, regularną aktywność fizyczną, krótkie przerwy w pracy i techniki relaksacyjne - to często przynosi widoczną poprawę koncentracji i pamięci.
Proszę pamiętać, że takie trudności pojawiają się u wielu osób w sytuacjach dużego obciążenia psychicznego i zawodowego. Zdecydowanie warto je obserwować, ale nie należy od razu zakładać najgorszego scenariusza.
Pozdrawiam,
Kamila Kubicka
Psycholog, Neuropsycholog
mniej niż godzinę temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
opisane trudności bardzo często mają związek ze stresem przemęczeniem i przeciążeniem psychicznym a nie z rzeczywistymi zaburzeniami pamięci. Kiedy umysł jest w napięciu działa w trybie automatycznym i wiele rzeczy nie zapisuje się w pamięci bo uwaga jest rozproszona.
Zapominanie rozmów sprzed chwili wracanie do drzwi czy gubienie wątku po otwarciu przeglądarki to typowe objawy spadku koncentracji a nie uszkodzenia pamięci. Im bardziej zaczyna Pani to kontrolować i niepokoić się tym tym częściej takie sytuacje się pojawiają.
W pierwszej kolejności warto zadbać o sen odpoczynek ograniczenie multitaskingu i robienie krótkich notatek zamiast polegania na pamięci. Pomocne są też ćwiczenia uważności które uczą bycia tu i teraz.
Jeśli objawy będą się nasilać lub pojawią się inne niepokojące sygnały wtedy warto skonsultować się z lekarzem rodzinnym i ewentualnie wykonać podstawowe badania. Na ten moment wszystko wskazuje raczej na przeciążenie niż na chorobę.
Pozdrawiam
Weronika Wardzińska
4 miesiące temu
Zobacz podobne
4-latek ze spektrum autyzmu i ADHD odmawia jedzenia - jak go zachęcić do posiłków?
Dzień dobry, jestem tatą 4-latka. Paweł został zdiagnozowany jako trzy letnie dziecko. Ma spektrum autyzmu, ADHD,i wybiórczość pokarmową. Martwi mnie to, że nie chce jeść, tak jak by nie odczuwał głodu. Rano po przebudzeniu od razu chce się bawi,ć je tylko mleczną kanapkę, potem jest w przedszkolu, gdzie nic nie je, po powrocie do domu też nic nie je. Je dopiero kolację o 19 i są to 1/2 kawałki chleba z masłem lub wędliną. Od czerwca odrzucił ciepłe posiłki. Na bilansie waga pokazała 13,6 kg i wzrost 98 cm. Pediatra powiedziała, że dziecko się nie zagłodzi i powinien warzyć między 16-20 kg. Korzystaliśmy z pomocy sensorycznych (program marchewkowe pole). Chciałbym się dowiedzieć jak zachęcić go do jedzenia
Tracę prace, ze względu na mój stan zdrowia. Zaczęłam popijać, jestem załamana.
Witam. Ostatnio znowu straciłam pracę, gdy się dowiedzieli, że choruję na epilepsję, agorafobię, nerwicę lękową. Ludzie się boją takich jak ja. Pracowałam w handlu. Jeszcze do tego dowiedziałam się, że z toksycznym mężczyzną byłam, bo ze mną zerwał. Zdradzał mnie. Popadam w coraz większą depresję, a najgorsze jest to, że zaczynam popijać. Nie mam gdzie się podziać. Jestem załamana. Pozdrawiam Aneta
Dostałem diagnozę w wieku 38 lat, jednak chcę rozprawić się z sytuacją z przeszłości sprawiającą ogrom bólu, zanim uda mi się zająć diagnozą.
Dobry wieczór.
Mam na imię Filip, lat 38. Moja najnowsza diagnoza to autyzm, choroba afektywnya dwubiegunowa, OCD. Leczę się od ponad 15 lat.
Dzisiejszy wieczór spędzam na przemyślenia mojej obecnej sytuacji. Próbuję się pozbierać po bardzo burzliwym, wyniszczajacym związku.
Niestety tak już mam, że póki nie rozliczę się w głowie z przeszłością nie będę w stanie ruszyć do przodu z własnym życiem.
Moje pytanie: Czy byłem w toksycznym związku? Czy trafiłem na kobietę narcyza /manipulatora /borderline?
Kilka faktów:
-poznaliśmy się na stronie randkowej (po pewnym czasie okazało się że wiele informacji o sobie zmieniła na swoją korzyść, np to że jest mężatką). Gdybym o pewnych rzeczach wiedział wcześniej nie byłoby mowy o spotkaniu.
-do pierwszego spotkania doszło po ok tygodniu pisania
-pierwszy raz dostałem w twarz na pierwszej randce (stwierdziła, że "gapiłem się" na inną kobietę
-na zakończenie pierwszego spotkania zaproponowała sex-grzecznie odmówiłem, nie było wyrzutów z tego powodu
-na drugim spotkaniu powiedziała mi że mnie kocha
-zamieszkaliśmy razem po około 50 dniach od poznania się
-po 3-4 miesiącach była już w ciąży
-powiedziała mi że regularnie zdradzała męża aby wymusić na nim rozstanie
-przez cały okres naszego "bycia razem" regularnie korzystała ze strony randkowej
-regularne awantury (rękoczyny, wyzwiska, niszczenie mieszkania, przedmiotów, sceny w miejscach publicznych, zrywanie relacji, nawet planowanie powrotu do męża)
-sprawdzanie telefonu, podkradanie pieniędzy
-regularnie zrywane i odnawiane kontakty z rodziną
-wyrzucanie z domu (nawet do kilku nocy)
-3 dzieci, każde z innym partnerem
-praktykowanie okultyzmu (podobno z ofiarami ze zwierząt włącznie)
-kompulsywne uprawianie sexu, wyzwiska, przemoc
-policja i opieka społeczna była obecna wielokrotnie
-prawdopodobnie anoreksja
-kiedy było między nami dobrze było wspaniale
-bombardowanie miłością
Wszystko to odbywało się bez alkoholu i narkotyków.
Ostatni raz widzieliśmy się pod koniec sierpnia ubiegłego roku. Od tego czasu próbuję się pozbierać, ale skala i intensywność wszystkich wydarzeń mnie przygniata. W jakiś niepojety sposób nawet tęsknię.
Biorąc pod uwagę historie problemów psychicznych w mojej rodzinie już dawno podjąłem decyzję o nie posiadaniu dzieci. Niestety jest inaczej. Czasami chyba nawet żałuję. Ale kocham mojego synka ponad wszystko, siebie również. Szkoda, że tylko na odległość. Ale nie zamierzam się poddawać. Jest jedynym powodem dla którego nadal mieszkam w UK.
Póki co staram się siebie naprawić. Dla Niego. Jest tego warty. Ma prawie 4 latka. Niedawno potwierdzono Jego autyzm..
Dziękuję
Filip
Diagnoza ADHD w dorosłym życiu: poszukiwanie wsparcia psychologicznego niedaleko Krakowa
Witajcie, mam 42 lata i dopiero teraz po różnych historiach w moim życiu doszłam do wniosku, że mam ADHD. to nie jest przypuszczenie - jestem tego prawie pewna. Co więcej, jestem książkowym przykładem. Kiedy zaczęłam wczytywać się w objawy i odnosić do mojego życia to wszystko jest 1:1. Po dojściu do tych wniosków płakałam chyba z tydzień - raz z ulgi, że może nie jestem winna tego wszystkiego, co jest nie tak, raz z żalu nad straconym czasem. Poszłam do psyczy pytając mnie o wiek - jakby miała nadzieję, że się w końcu pomylę. Kiedy usłyszała, z czym przychodzę złapała nerwa i powiedziała, że teraz taka moda na to adhd. że nie twierdzi, że ja nie mam, ale teraz to wszyscy myślą że to hiatry, bo w naszej mieścinie ciężko się dostać do psychologa. A ona zrobiła ze mną wywiad 20-minutowy, 3 ramają. Nie zapytała mnie, jak mi się żyję, nie interesowało ją, że ja już tak dalej nie mogę, że przeszłam kilka razy przez nerwicę wg mnie właśnie przez adhd, że nie radzę sobie z rodzicielstwem, że biorę niepłatne nadgodziny w pracy, żeby nadrobić czas, kiedy nie mogłam się skupić, że jestem wyczerpana ciągłym chaosem i natłokiem myśli, bałaganem wokół siebie, stresem i napięciem. Dała mi namiar na klinikę w Krakowie i z satysfakcją stwierdziła, że są długie terminy. Byłam już w terapii właśnie z nerwicą i nigdy nie spotkała mnie tak destrukcyjna ocena ze strony specjalisty. Nie mam kasy, żeby ciągle chodzić prywatnie, więc moje pytanie: gdzie się udać, żeby przyspieszyć proces diagnozy, mieszkam 25 km od Krakowa na pd. Nie chcę już tracić czasu. Nie chcę trafić znowu na ignoranta.
Silne bóle głowy połączone z mgłą na oku - czy to mogą być objawy depresji?
Od ponad roku mam silne bóle głowy z widzeniem mgły na oko. Mdłości, silnie drżą mi ręce co utrudnia mi funkcjonowanie. Lekarze wykluczyli choroby fizyczne. Czy może to być nerwica lub depresja? Czy powinnam się udać do psychiatry? ( bardzo boję się umówić na wizytę)
