Odpowiedz jako specjalista
WsteczSchizofrenia paranoidalna i ataki po terapii poznawczo-behawioralnej u syna - czy kontynuować?
Dzień dobry,
syn zmaga się ze schizofrenią paranoidalną, gdzie oprócz stałego leczenia rozpoczął wskazaną terapię poznawczo-behawioralną. Niestety, po każdym spotkaniu ma bardzo ciężki atak choroby. Miał ich już kilkanaście i zawsze to samo, a teraz będzie uczestniczył w szpitalu dziennym. Czy w jego trudnym przypadku, gdzie ataki pojawiają się po skupieniu się, zmęczeniu lub na skutek przeżywanych emocji, psychoterapia ma sens? Na czas pobytu w szpitalu terapię zawieszamy, ale co później...?
Dziękuję za poradę.
Z poważaniem,
Mama
Mama
7 miesięcy temu
Izabela Piórkowska
Dzień dobry,
W opisanej sytuacji ważne jest, że syn pozostaje pod stałą opieką psychiatryczną i farmakologiczną. Psychoterapia poznawczo-behawioralna może być pomocna u osób ze schizofrenią, ale w przypadku nasilonych objawów po sesjach warto dostosować tempo i formę pracy do jego możliwości.
7 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Koliński
Dzień dobry, w opisanej sytuacji psychoterapia nadal ma sens, ale dopiero po ustabilizowaniu stanu syna. Jeśli po każdej sesji pojawiają się zaostrzenia, to znak, że obecnie terapia jest zbyt obciążająca. W szpitalu dziennym syn otrzyma formę wsparcia lepiej dostosowaną do osób z psychozą.
Po poprawie będzie można wrócić do terapii poznawczo-behawioralnej, prowadzonej spokojnym tempem przez terapeutę doświadczonego w pracy z zaburzeniami psychotycznymi. Teraz najważniejsze jest leczenie farmakologiczne i stabilizacja.
7 miesięcy temu
Paulina Kowalczyk
Opisane przez Panią sytuacie mogg mieć wiele przyczyn. W pierwszej kolejności warto skonsultować sie z lekarzem psychiatrą w celu oceny, czy aktualnie przyjmowane leki są odpowiednio dobrane i czy nie wymagają modyfikacji. Terapia to proces, który nie zawsze jest łatwy ani przyjemny. Praca nad trudnymi tematami może wiązać się z silnymi emocjami, zmęczeniem czy chwilowym pogorszeniem samopoczucia. Jest to naturalne i może występować również przy innych zaburzeniach psychicznych. Jeśli syn nie jest pełnoletni, dobrze byłoby porozmawiać z jego terapeutą o zaobserwowanych trudnościach. Warto też pamiętać, że skuteczność psychoterapii, zwłaszcza w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), w leczeniu schizofrenii została potwierdzona licznymi badaniami naukowymi. Dlatego nie zaleca się całkowitej rezygnacji z niej. Każdy terapeuta ma swój indywidualny styl pracy, dlatego warto zapytać syna, czy czuje się komfortowo w relacji terapeutycznej i czy ma do niego zaufanie (oczywiście nie podważając przy tym kompetencji specjalisty).
7 miesięcy temu
Urszula Żachowska
Dzień dobry,
w psychoterapii pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii szczególne znaczenie ma relacja - zarówno z psychiatrą, jak i psychoterapeutą/ką. Bywa też tak, że dane podejście, choć w teorii skuteczne, może nie odpowiadać danemu pacjentowi. Być może pomocna byłaby próba zmiany specjalisty/ki, a w kontynuacji terapii uwzględnić fakt wcześniejszych zaostrzeń objawów po sesjach.
Polecam poszukać specjalistów i wiedzy tutaj https://ptpspp.org.pl/
To Towarzystwo skupione na rozwoju psychoterapii pacjentów z doświadczeniem psychoz, wsparciu dla pacjentów i ich rodzin oraz szerzeniu wiedzy eksperckiej. Przy szukaniu specjalistów warto sprawdzić, czy mają ukończone szkolenia pogłębiające wiedzę i doświadczenie w pracy z tą grupą pacjentów.
Lista ośrodków i specjalistów jest aktualizowana, jeśli nie uda się znaleźć specjalistów z listy w Państwa miejscu zamieszkania, można sprobować skontaktować się z Towarzystwem z prośbą o polecenie.
Z pewnością warto się nie poddawać - odpowiednio dostosowane leczenie daje ogromne szanse na lepsze funkcjonowanie oraz zmniejszenie liczby hospitalizacji.
Pozdrawiam i życzę powodzenia
Urszula Żachowska
7 miesięcy temu
Zobacz podobne
Potrzebuję pomocy psychoterapeutycznej, niestety jest mi bardzo ciężko i boję się, że terapia psychodynamiczna indywidualna, będzie dla mnie zbyt długo
Witam,
Zwracam się w sprawie zamkniętego ośrodka psychoterapeutycznego, do którego można by było się zgłosić na NFZ. Potrzebuję pomocy psychoterapeutycznej, niestety jest mi bardzo ciężko i boję się, że terapia psychodynamiczna indywidualna, będzie dla mnie zbyt długo i na co dzień mogłoby mi być bardzo trudno.
Czy podczas terapii mogą mieć miejsce przeniesienia dotyczące więcej niż jednej osoby?
Czy podczas terapii mogą mieć miejsce przeniesienia dotyczące więcej niż jednej osoby? Tzn. mogę się czuć względem psychoterapeutki tak jak kiedyś czułam się względem mojego tyrana ze szkoły, a innym razem mogę mieć uczucia do niej takie jak kiedyś miałam do mojej mamy? Jestem w trakcie oczekiwania na NFZ-owską psychoterapię, także nie wiem jeszcze tego z autopsji
O co chodzi z tym, że czasem bez leków psychoterapia jest niemożliwa?
O co chodzi z tym, że czasem bez leków psychoterapia jest niemożliwa? Co muszą wyciszyć leki, żeby psychoterapia była skuteczna, jakie konkretne objawy?
Brałam już 7 różnych leków, każde na mnie działały tak, że źle się po nich czułam, czy jest sens szukać dalej?
Brałam już 7 różnych leków, każde na mnie działały tak, że źle się po nich czułam, czy jest sens szukać dalej? Miałam 3 różnych psychiatrów. Czasem jak nie biorę żadnych leków, czuję, że się "wyleczyłam" i zastanawiam się, czy jest to w ogóle możliwe. Mowa tu o schizofrenii.
Czy jąkanie w dorosłości można wyleczyć?
Czy jąkanie można wyleczyć? Pytanie dotyczy mojego partnera, który jąka się od dziecka. Zachęcałam go do spróbowania leczenia tego. Nawet nie chodziło o to, że mi to jakoś przeszkadzało czy się nie podobało. Ale widziałam nieraz jego zdenerwowanie z tego powodu. Jakby złość wobec samego siebie i jednocześnie takie zdołowanie i wycofanie. Był u logopedy na ćwiczeniach, ale niewiele to dało a powinien jeszcze w domu ćwiczyć, co robił bardzo rzadko. Ostatecznie z innego powodu zgłosił się do psychoterapeuty. I przy okazji omawania innych spraw był również poruszony ten temat. I według pani psycholog jego jąkanie wiąże się z brakiem wyrażania swoich potrzeb i zdania. To, że jest ugodowy i zawsze czyjeś stawia pierwsze ponad swoje. No i okej, pracujemy nad tym w związku. Partner częściej wyraża swoje opinie i szukamy kompromisów takich, żeby obie osoby były zadowolone. Wiem, że samo w sobie to nie wyleczy jąkania. Natomiast mam wrażenie, że wyrażanie swojego zdania go stresuje i szczerze mówiąc mam wrażenie, że zaczyna się jąkać jeszcze bardziej. Nawet w takich warunkach bardzo neutralnych, domowych, nawet rozmawiając o tematach mało istotnych. Czy to jest ze sobą powiązane? Czy może być tak, że to jąkanie mu zostanie do końca? Czy jest szansa na pozbycie się tego?
