Spotkanie z psychologiem dziecięcym: zaniedbane dzieci czy nieporozumienie?

Z przedstawionych przykładów nie wynika jednoznacznie obraz zaniedbania, lecz raczej kwestie estetyki, stylu ubierania czy organizacji dnia. Warto przy tym odróżnić obiektywne wskaźniki zaniedbania w sensie prawnym i rozwojowym – takie jak brak higieny, niedożywienie czy brak reakcji na potrzeby zdrowotne – od subiektywnych oczekiwań dotyczących wyglądu lub modelu funkcjonowania rodziny. 

Przykrótkie spodnie, dziura na kolanie czy rozczochrane włosy mieszczą się w normie codziennego funkcjonowania wielu dzieci, zwłaszcza aktywnych. To nie są same w sobie kryteria zaniedbania. Również fakt, że jedno z rodziców częściej odbiera dzieci z przedszkola, nie świadczy automatycznie o mniejszym zaangażowaniu drugiego. 

Jednocześnie, jeśli pojawił się tak mocny komunikat, warto potraktować go jako sygnał do rozmowy i doprecyzowania, czy za oceną stoją jeszcze inne obserwacje dotyczące funkcjonowania dzieci. Najważniejsze pozostaje to, czy dzieci są bezpieczne, zadbane zdrowotnie i emocjonalnie oraz czy ich podstawowe potrzeby są zaspokajane.

Dzień dobry.

To, co Pani usłyszała było bardzo obciążające emocjonalnie. Racjonalnym krokiem jest spokojne uporządkowanie faktów: co dokładnie zostało powiedziane, na czym oparto takie sformułowania, czego oczekuje przedszkole i co Wy - jako rodzice realnie robicie dla dzieci. Część rodziców decyduje się na rozmowę z dyrekcją lub z drugim specjalistą, żeby skonfrontować tak mocne słowa z inną, bardziej wyważoną perspektywą. To, że szukacie wyjaśnienia i chcecie zrozumieć sytuację, jest właśnie oznaką odpowiedzialności i troski, a nie zaniedbania.

Z poważaniem 

Karolina Rzeszowska-Świgut 

Psycholog psychotraumatolog 

Pani Karolino,

brakuje mi w tym pytaniu Pani odczuć i opinii na ten temat - jakie uczucia wywołały u Pani te informacje? Szuka Pani potwierdzenia, że opisane sytuacje są zaprzeczeniem zaniedbania? O co chciałaby Pani zadbać w sytuacji rozmowy z psychologiem? Jaką reakcję wywołały u Pani słowa psychologa? Odpowiedzenie sobie na te pytania pozwoli skontaktować się ze sobą - swoimi uczuciami, myślami, przekonaniami, potrzebami. Kolejnym krokiem warto uczynić refleksję nad tym, jak może Pani zadbać o potrzeby swoje oraz dzieci, aby czuć/czuły się komfortowo, pomimo oceny z zewnątrz.

Pani Karolino, 

pojęcia takie jak zaniedbanie mają w psychologii swoją ścisłą, kliniczną definicję i odnoszą się do realnego zagrożenia dobrostanu dziecka, a nie do estetyki ubioru czy wyboru konkretnej marki kurtki. Dziura na kolanie u aktywnego kilkulatka, niechęć córki do czesania się rano czy elastyczny podział ról między pracującymi rodzicami to naturalne elementy życia dużej rodziny, a nie dowód na niewydolność wychowawczą. Ocena, że mąż stara się bardziej, bo to on odbiera dzieci, jest subiektywnym komentarzem uderzającym w wypracowany przez Państwa model partnerski, który w żaden sposób nie świadczy o braku zaangażowania matki.

Proszę pamiętać, że to Państwo najlepiej znają swoje dzieci i ich potrzeby, a żadna powierzchowna ocena nie odbiera Państwu kompetencji ani miłości, jaką wkładacie w budowanie Waszego wspólnego, ciepłego domu.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Witam Pani Karolino,

Dziekujemy za kontakt.

Czytając Pani wiadomość, czuję jak wiele emocji mogło się w Pani pojawić po usłyszeniu tak mocnych słów. To naturalne, że takie określenie może zaboleć i uruchomić niepokój.

Chciałabym zaprosić Panią do chwili refleksji:

Co najbardziej dotknęło Panią w tej rozmowie?

Jakie myśli pojawiły się jako pierwsze?

Gdyby miała Pani opisać siebie jako mamę trzema słowami, jakie by to były?

Co mówi Pani doświadczenie i codzienne życie z dziećmi o tym, jaką jest Pani mamą?

Zastanawiam się też, co w tej sytuacji chciałaby Pani ochronić najbardziej:swój wizerunek, poczucie sprawiedliwości, a może spokój dzieci?Warto na moment zatrzymać się nie przy ocenie z zewnątrz, lecz przy tym, co Pani sama wie o swoim zaangażowaniu i trosce. To często najlepszy punkt wyjścia do dalszych decyzji.Jestem ciekawa, co w tej sytuacji byłoby dla Pani teraz najbardziej wspierające.

Z pozdrowieniami,

Agmieszka Włoszycka

Witam,

czy zgadza się Pani z taką opinią psychologa z przedszkola? Nie, uważa Pani, że jest ona krzywdząca. Ja proponuję udać się do dyrekcji przedszkola i opowiedzieć o tej sprawie, bo to nie może być tak, że psycholog ocenia Panią i waszą rodzinę na podstawie własnych , mocno naciąganych standardów. Należy to wyjąsnić spokojnie, ale konkretnie. 

Pani już w tym poście mocno się tłumaczy z czegoś, co jest normalne, tymczsem branie pieniedzy przez przedszkole za opóźniony odbiór dziecka, bez pokwitowania uznaje Pani za rzecz normalną? 

Nie chciałabym, aby opinia o państwa dzieciach, opinia tej pani psycholog , funkcjonowała w przestrzeni przedszkola.

Należy to wyjaśnić. 

Pozdrawiam

Dr Gizela Maria Rutkowska

Psycholog

Terapeuta 

Dzień dobry,

to, co Pani usłyszała, mogło być bardzo trudne i poruszające – szczególnie że padły mocne słowa, które naturalnie mogą wywołać zaskoczenie, złość czy poczucie niesprawiedliwości.

Z Pani opisu widać, że przygląda się Pani tej sytuacji i próbuje zrozumieć, na czym opiera się taka ocena. Warto zauważyć, że zostały wskazane konkretne obserwacje dotyczące wyglądu dzieci i organizacji dnia, ale sposób ich nazwania mógł być dla Pani obciążający.

To, co może być teraz ważne, to oddzielenie dwóch rzeczy: tego, co jest faktyczną obserwacją, od tego, jak zostało to zinterpretowane i nazwane.

Naturalne jest też, że w rodzinach z większą liczbą dzieci czy przy prowadzeniu firmy codzienność bywa dynamiczna i nie zawsze wszystko wygląda „idealnie”.

Może być pomocne spokojne przyjrzenie się, które z tych informacji są dla Pani do rozważenia, a które budzą sprzeciw – i co Pani o tym myśli jako mama.

Pozdrawiam ,

Kinga Osmulska 

Psycholog, Psychoterapeutka