Dzień dobry Justyno,
to ważne i dobre dla Ciebie, że znasz swoje granice i aktywnie je pielęgnujesz, gdy nie masz potrzeby widzenia się z siostrą. I to jest całkowicie normalne oraz w porządku. Siostra to człowiek w Twoim życiu, z którym, tak jak z każdym innym, możesz nie chcieć pielęgnować relacji, tj. spotykać się, rozmawiać, wspólnie spędzać czas. Nie z każdą napotkaną w życiu osobą stajemy się dozgonnymi przyjaciółmi :)
Jeśli chodzi o kwestię obowiązków, dzieci itp. - inni ludzie będą mieć pewne przekonania o życiu, których nie zmienimy, nawet jeśli bardzo chcemy. I nie ma w tym nic złego, ponieważ przekonania innych nie muszą wpływać na Twoje życie i na Twoje poglądy. Rozumiem, że słowa siostry czy mamy mogą męczyć, denerwować, frustrować. Fajnie jest sobie odpowiedzieć, dlaczego mnie frustrują? Bo nie mogę ich zmienić? Bo mówię jedno, słyszą drugie? Możesz sobie o tym pomyśleć. Później warto jest rozdzielić przekonania innych od wpływu na nasze emocje - my się frustrujemy, nam to zapełnia myśli, ale też na tym się kończy, bo nasza frustracja nie zmieni innych. Dobrze jest zostawić to, co myślą inni tak, jak jest (bo to nie nasza praca, by Ich w czymś uświadomić), by nas - i tylko nas - nie dotykała frustracja, złość, smutek z tego powodu.
Rozumiem Twoje zdenerwowanie na siostrę w opisanej sytuacji. Masz prawo do opowiedzenia własnej historii kiedy chcesz, komu chcesz i w jaki sposób. Nikt nie powinien nam tego prawa zabierać. Czuję, że wraca tutaj kwestia przekonań innych->moich emocji. Przekonania siostry, że "kiedy mama pyta o ciebie, to uważasz, że mam jej nie opowiadać o tobie. Zastanów się" jest w porządku a męczących Cię w tym emocji. Myślę, że próba tłumaczenia ponownie napełni tylko Ciebie trudnościami, a inni tego tak naprawdę nie usłyszą.
Możesz w takich momentach wdrożyć techniki relaksacyjne, sprowadzające do spowolnienia i skupieniu się na 'tu i teraz'. Jedną z nich może być praktykowanie uważności, by móc w obecnym momencie prześledzić swoje automatyczne myśli i zastąpić je tymi z nowej strategii radzenia sobie - świadomymi. Może to też być uspokojenie oddechu, zdystansowanie się w wyobraźni. Wsparcie również jest ważne - np. bliskiej osoby (partnera/przyjaciela etc.), by móc tak po ludzku się wygadać.
Pomóc może konsultacja psychologiczna lub psychoterapeutyczna :)
Pozdrawiam!














