Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam unikający styl przywiązania i to przez niego zdecydowałem się zerwać. Teraz cierpię.
1,5 tygodnia temu zerwałem ze swoją dziewczyną po ponad 5 latach związku - ja 30, ona 26 lat. Zerwałem, bo myślałem o tym od dawna, ale tylko kompulsywnie, najczęściej na wakacjach. Zacząłem zauważać jej wady i to, że jej sylwetka nie jest w 100% w moim typie plus przytyła 20kg w ciągu naszego związku. Czułem się okropnie, gdy myślałem o zerwaniu, ale z drugiej strony czułem się pod ścianą, że albo zerwanie albo oświadczyny. Kochałem i nadal ją kocham. Po zerwaniu nie mogę do siebie dojść. Wyprowadziłem się praktycznie na drugi dzień (sama mnie poprosiła, bo tak będzie łatwiej). Z każdym dniem jest gorzej. Straciłem chęci do życia, czuję, że właśnie zmarnowałem sobie życie, przez chwilę miałem myśli samobójcze. Po długiej analizie doszedłem do wniosku, że mam unikający styl przywiązania i to przez niego zdecydowałem się zerwać. Nie wiem już, czy to prawda, czy nie. Wiem, że ona przyjęłaby mnie spowrotem. Jednak gdybym wrócił a za jakiś czas znowu zerwał ‘bez powodu’ - nie zniósłbym myśli, że krzywdzę ją po raz drugi. Jestem totalnie zagubiony.
Ref
1 rok temu
Patryk Falerowski
Dzień dobry,
To, co Pan opisuje, z pewnością jest bardzo trudnym i bolesnym doświadczeniem. Zerwanie, zwłaszcza w przypadku głębokich uczuć, wywołuje silne emocje, które trudno zrozumieć i uporządkować. Pana stan psychiczny może być związany z zaburzeniami adaptacyjnymi lub po prostu procesem adaptacji do nowej sytuacji życiowej. To reakcja na nagłą zmianę, jaką może być zakończenie długoletniej relacji. Tego rodzaju emocje są również częścią procesu żałoby po rozstaniu – umysł i emocje próbują dostosować się do zmienionej rzeczywistości, gdzie przyszłe plany i marzenia zostały nagle zakłócone przez "odejście" ważnej osoby.
Warto pamiętać, że znajduje się Pan obecnie w bardzo trudnej i wymagającej emocjonalnie sytuacji, a to może wpływać na zdolność podejmowania jasnych decyzji. Poczucie zagubienia oraz chwilowe myśli samobójcze są sygnałem, że warto poszukać wsparcia u specjalisty. Terapeuta pomoże Panu zrozumieć, co stoi za tymi emocjami, a także uporządkować myśli, co pozwoli podjąć bardziej świadome i zgodne z Pana potrzebami i wartościami decyzje.
Pozdrawiam i życzę siły,
Patryk Falerowski
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anastazja Zawiślak
Dzień dobry,
Czytając Pana pytanie/wiadomość słyszę jak bardzo trudne i złożone jest to dla Pana doświadczenie a w dodatku bardzo świeże. Mam przekonanie, że zerwanie z kimś, z kim tworzyło się relacje przez kilka lat, zwłaszcza gdy wciąż czuje się do tej osoby uczucia tj. miłość, przywiązanie może być niezwykle bolesne i wywoływać wiele sprzecznych emocji, co wprawia w ogromny dyskomfort i zagubienie.
Postaram się pomóc Panu zrozumieć to, co się dzieje, z perspektywy psychologicznej.
Wspomniał Pan o unikający stylu przywiązania - sama świadomość tego może pomóc w zrozumieniu swoich reakcji/zachowań w związku. Osoby z tym stylem przywiązania często mają trudności z nawiązywaniem bliskich relacji i mogą odczuwać potrzebę dystansu, zwłaszcza gdy związek staje się bardziej intymny lub angażujący (co może świadczyć że stanął Pan przed wyborem zerwanie lub oświadczyny). Może to prowadzić do sytuacji, w której pragnienie bliskości walczy z potrzebą autonomii i niezależności. Ponadto wydaje mi się, że może Pan czuć konflikt między zobowiązaniem a wolnością, możliwe, że zerwanie było reakcją na poczucie presji i niepewności co do przyszłości związku. Długotrwały związek często prowadzi do oczekiwań dotyczących kolejnych kroków, takich jak oświadczyny. Jeśli czuł Pan że jest "pod ścianą", mogło to wywołać reakcję obronną w postaci wycofania się. Nie oznacza to jednak, że podjęcie takiej decyzji było błędem – mogło to być podświadome dążenie do zrozumienia, czego naprawdę potrzebuje Pan w tej relacji.
W długoletnich związkach naturalne jest, że partnerzy zaczynają dostrzegać nawzajem swoje wady, niedoskonałości, zmiany w zachowaniu i wyglądzie itp. Rzadko zdarza się, że ktoś jest w 100% w naszym "typie", zresztą co oznacza dla nas ten „typ”, „idealny wybór” (zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie), czy tylko on jest gwarantem udanego związku? Co dla Pana jest ważne w takiej relacji?
To co teraz Pan czuje, to żal po stracie, przechodzi Pan pewnego rodzaju żałobę po zakończeniu długoletniej relacji. Towarzyszą Panu takie emocje jak żal, smutek, poczucie zagubienia a nawet myśli samobójcze w pewnym sensie są one częścią procesu żałoby. Przy tak silnych emocjach i pojawieniu się myśli samobójczych warto byłoby porozmawiać ze specjalistą (psychologiem, terapeutą, interwentem kryzysowym) i przejść z nim przez te kryzysową sytuację.
Na koniec myślę, że warto byłoby zastanowić się, co tak naprawdę było powodem zerwania. Czy był to unikający styl przywiązania o którym Pan pisze czy może coś głębszego, co sprawiło, że poczuł się Pan, że nie może być w tym związku dłużej? Czasami ludzie podejmują decyzje o zerwaniu, myśląc, że problem tkwi w związku, podczas gdy tak naprawdę chodzi o ich własne wewnętrzne konflikty, rozterki.
Jeśli zastanawia się Pan nad powrotem, warto podejść do tego z ostrożnością. Rozmowa z partnerką na temat uczuć i wątpliwości może być pomocna. Jednak ważne jest, aby najpierw Pan zrozumiał, co doprowadziło do decyzji o zerwaniu i czy te kwestie są do rozwiązania. Wracanie do związku bez jasności co do swoich potrzeb i lęków może prowadzić do powtórzenia tego samego scenariusza.
W takiej sytuacji warto rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże Panu zrozumieć swoje emocje i wzorce zachowań. Terapia może być pomocna w zrozumieniu, jak styl przywiązania wpływa na Pana relacje i w nauce radzenia sobie z lękiem przed bliskością. A przede wszystkim wesprze Pana w tej kryzysowej sytuacji pełnej silnych emocji.
Pozdrawiam,
Anastazja Zawiślak
1 rok temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Dzień dobry Ref,
sugeruję, aby omówić to wszystko na konsultacjach psychologicznych, które posłużą temu, aby znaleźć przyczynę Twoich myśli czyli rozpracować Twoje powtarzające się mechanizmy i stworzyć nowe, które będą Ci sprzyjały.
Sytuacja nie jest beznadziejna, bo przecież obydwoje wciąż się kochacie i chcecie ze sobą być :)
pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Beata Matys Wasilewska
Twoja sytuacja może wynikać z konfliktu wewnętrznego między potrzebą bliskości a lękiem przed zaangażowaniem, co może być związane z unikającym stylem przywiązania. Zerwanie, mimo że przyniosło ulgę w krótkim czasie, teraz wywołuje u ciebie żal i poczucie straty, co jest naturalne po długim związku. Twoje uczucia wobec niej są mieszane – z jednej strony miłość, z drugiej, presja i kompulsywne myśli.
Najważniejsze teraz jest danie sobie czasu, aby przeanalizować swoje emocje i potrzeby. Powrót do niej bez przemyślenia problemu może prowadzić do kolejnej rundy cierpienia, zarówno dla ciebie, jak i dla niej. Kluczowa jest refleksja nad tym, czy problemem był związek, czy raczej twoje wewnętrzne lęki i obawy.
Rozważ rozmowę z psychoterapeutą, aby lepiej zrozumieć swoje wzorce przywiązania i emocje. Dzięki temu będziesz mógł podjąć bardziej świadomą decyzję – czy wrócić do związku, czy kontynuować rozstanie, ale już z większą klarownością i bez impulsu.
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Kilka dni temu postanowiłam zerwać z moim chłopakiem. Byłam z nim od 3,5 roku, mieszkaliśmy razem od 1,5 roku.
Dzień Dobry.
Kilka dni temu postanowiłam zerwać z moim chłopakiem. Byłam z nim od 3,5 roku, mieszkaliśmy razem od 1,5 roku.
Od początku naszej relacji dosyć dużo się kłóciliśmy, on z obawy przed kolejną kłótnią kłamał na różne tematy. Wybaczyłam mu to, zawarliśmy jakichś kompromis, którego początkowo się trzymaliśmy, lecz ja zaczęłam trochę odpuszczać, żeby nie wyjść na taką okropną, a on zaczął to wykorzystywać i coraz bardziej naginał nasze ustalenia. Zawsze miał duży problem w kwestii komunikacji - co mi bardzo przeszkadzało. Próbowałam rozmów, krzyku, podchodów, ale nic nie dawało rady. Z biegiem czasu zauważyłam też, że trochę prowadzę go za rękę, za każdym razem muszę wymyślać nam atrakcje, wakacje, ustalić sprzątanie czy obowiązki domowe, bo gdy tego nie zrobię, to nic nie będzie wykonane. Tak jakby nie miał żadnych potrzeb lub jest spokojny o to, że nie musi tego robić, bo ja po czasie się tym zajmę.
Przestało nam się układać w sprawach intymnych, ja coraz bardziej traciłam ochotę - on nie widział we mnie błysku i też uciekał do innych rzeczy.
Ja zaczęłam zauważać, że inni mężczyźni zwracają na mnie uwagę- mimo to, że wcześniej nic nie zauważałam.
Nie żałuję tego związku, bo mieliśmy dużo pięknych chwil i wspomnień, ale zastanawiam się czy dobrze postępuję. Czy to dobrze, że nie chce już kolejny raz walczyć i zaczynać od nowa- bo myślę, że po jakimś czasie on wróci do starych przyzwyczajeń? Czy może lepiej dać temu kolejną szansę i spróbować jeszcze raz- on twierdzi, że dostał teraz mocnego kopniaka. Mam totalny mętlik w glowie..
Partner jest zaborczy, nie mogę żyć tak, jakbym chciała, bez obwiniania mnie o niestworzone winy.
-Zaborczość Partnera-
Ja – 30 lat (po rozwodzie)
On- 47 lat ( po rozwodzie z dzieckiem)
Jest mężczyzną troskliwym, ciepłym, zabawnym i otwartym.
Ale jak każdy z nas, ma on również niedoskonałości- jest bardzo zaborczy..
Na początku, przeszkadzało mu, że mam instagrama (już wcześniej myślałam o usunięciu, ponieważ, gdy spędzałam tam czas – chciałam być taka perfekcyjna jak inne kobiety)
Dlatego nie było dla mnie problemu, gdy chciał, abym go usunęła.
Na początku bardzo dużo pytał się o moich byłych partnerów i doświadczenia łóżkowe. Nie są one nie wiadomo jakie, powiedziałabym, że normalne. Ale potem, gdy był zły, rzucał głupimi tekstami.
Po 3 msc od naszego poznania, miałam wyjście z szefem na konferencję, gdzie reprezentowaliśmy naszą firmę. Powiedziałam mu gdzie i umówiliśmy się, że mnie zawiezie do pracy, a potem stamtąd odbierze(poznał szefa).
Zadzwonił do mnie 1,5 godziny przed umówionym czasem i powiedział, że wracał od spotkania z klientem i już mam wychodzić. Gdy powiedziałam, że jeszcze nie koniec- zaczął rzucać oskarżeniami, że stoję z mężczyznami i dobrze się bawię (pomijając fakt, że siedziałam przy stole z samymi seniorami..)
Długo rozmawialiśmy, powiedział, że miał wybuch, bo się bał, że mnie straci – a jego żona go zdradziła.
Po 5 miesiącach zamieszkaliśmy razem.. wiem, że za szybko.
Potem było okay.. do czasu sprzed miesiąca. Zaczął rzucać dziwnymi żartami/oskarżeniami.
Gdy wracałam do domu, np. że mam majtki na drugą stronę, że mam włosy rozwalone i patrzył podejrzliwie i że co się tak ładnie ubieram.. niby na żarty. Powiedziałam, że to niszczy nasz związek i sobie nie życzę takiego czegoś.
Jego problemem jest też, że oczekuje, że będziemy ze sobą 24h na dobę.
- Gdy wychodziłam z koleżanką na kawę w niedziele – nie w niedzielę, bo to czas dla rodziny.
- Gdy w tygodniu się widziałam – nie, bo za późno
- Gdy nocowałam u przyjaciółki(zna ją i wie gdzie mieszka) było okay, do czasu, gdy wróciłam do domu. Zaczynał głupio gadać i nagle zapytał, gdzie zaparkowałam, bo gps w samochodzie pokazywał centrum miasta (nie mam gps, ale zaparkowałam na innym miejscu, gdzie zawsze i podejrzewam, że pojechał sprawdzić)
- Poznał moich innym znajomych (kobieta/mężczyzna), dwa razy wyszedł z nami, a potem umówiłam się z nimi sama i mu zakomunikowałam, że się z nimi widzę – powiedział : sama ? okay.
Był zły, że nie wytłumaczyłam mu, że ja widzę się sama i czy nie będzie zły, że jego nie będzie.
- Powiedziałam, że chciałabym wrócić na siłownię(zawsze byłam aktywna) i czy pójdzie ze mną.. zaczął mówić, że kobiety tam chodzą, żeby się pokazać, że co nagle chcę się starać dobrze wyglądać(mówiłam, że przytyłam) i chcę się ruszać.
- Ja pracuje do 17, w zeszłym tygodniu o 17:02 zadzwonił i zapytał się, gdzie jestem..
- Po 23:00 pisałam Cioci SMS na dobranoc, a on przez ramię mi zaglądnął i zażartował, że piszę z kochankiem
- Chciałam zacząć kurs językowy(mieszkamy za granicą, znam język, ale chcę go wyszlifować). Nie rozumie tego, dlaczego..
Powiedziałam mu, że mogłabym zostawać w pracy i tam się uczyć, bo będę mieć spokój (kurs online, w pracy mam biuro, komputer, słuchawki-wszystko). Ja pracuje do 17, kurs zaczyna się o 18 do 20.
Jadę do domu 35/45 minut(bez korka). Był zły, że użyłam słowa „spokój", że w biurze bede mieć spokój. Nie rozumie, że gdyby był korek bede spóźniona i zestresowana, gdy przychodzę do domu, koty skaczą (2 kicie) i nie ogarnęłabym się na spokojnie.
Wczoraj znów zaczęła się dyskusja, że nie będzie mnie w ogóle w domu i że nie będę „na czas” w domu...
Powiedziałam mu, że ten kto jest w związku nie musi być 24 godziny na dobę z drugą osobą. Że nawet jak po pracy wracam, to nie znaczy, że zawsze będę na czas, że czuję się jak przywiązana(znów nie spodobało mu się określenie)..
Zastanawiam się co by było, gdybym pracowała, np. na zmiany, gdybym chciała robić dodatkową szkołę.. nie mogę, bo muszę być w domu?
Gdy są tematy wyjścia lub nocowania u koleżanki(tylko 1x) to on robi taki mały szantaż emocjonalny- ty wychodzisz, to ja też, ciebie nie ma na noc, to ja też nie będę wracać, będę sobie robić co chcę!
Tracę po mału siły, bo za każdym razem jest to samo, ale gdy z nim rozmawiam i próbuję wytłumaczyć - on nie widzi problemu.
Tylko ja mam problem, bo ja nie chcę wyjść za niego za mąż – mówi, że gdybym kochała go, to bym chciała (ale to dla mnie za szybko).
To moja wina, bo ja używam określeń jak: spokój, że ja go nie pytam o to jak będzie się czuł, gdy będę wychodzić sama i że to ja nie chcę być w domu..
Nie wiem co robić, czy jest sens o to walczyć.. niestety zaczynam się dusić i oddalać od niego..
Będę wdzięczna za Państwa opinie!
Załamanie po zerwaniu z partnerem - jak sobie poradzić?
Byłam z chłopakiem 2 lata, układało nam się dobrze od jakiegoś czasu. Chłopak przeszedł dużo w życiu, miał problemy w rodzinie. A to bardzo na nim się odbiło, potem my zaczęliśmy się coraz częściej kłócić, ale wiem, że mnie kochał.
Ostatnio zerwał ze mną, bo chciał odpocząć, bo stwierdził, że za dużo tego. Po 3 tygodniach wrócił do mnie, bo nie dawałam mu spokoju, bo bardzo za nim tęskniłam. Było już bardzo dobrze między nami. Wiadomo małe sprzeczki były między nami i dwa dni przed sylwestrem mnie zostawił, bo znowu stwierdził, że ma dość kłótni. Ja chciałam z nim zawsze rozmawiać, żeby dążyć do tego, żeby tych kłótni nie było. Załamałam się znowu, chciał się zastanowić czy jeszcze chce wrócić do mnie, ale ja strasznie byłam natrętna, wydzwaniałam do niego i wypisywałam, chciałam jakoś udowodnić mu, że może być lepiej między nami, ale żeby w to uwierzył.
Teraz mówi, że nie chce mnie znać i że mnie nie kocha, a ja wierzę nadal w to, że mnie gdzieś jeszcze kocha.
Wszędzie mnie zablokował, ale jak zadzwoniłam go przeprosić za to wszystko, to odebrał, chociaż taki plus a był strasznie źle nastawiony. Bardzo mi źle z tego powodu, że tak się stało, mi się wydaje, że ten chłopak jest bardzo zagubiony
Rozterka po zerwaniu. Chcę wrócić, ale wiem, że będę nieszczęśliwy.
Dzień dobry. Już prawie 4 miesiące temu zerwałem z dziewczyną ,którą kochałem bardziej niż kogokolwiek wcześniej ,ponieważ psychika już mi nie wytrzymywała. Byliśmy ze sobą 1,5 roku i była pomiędzy nami różnica 4 lat. Byliśmy w związku na odległość, więc widywaliśmy się średnio co 2 tygodnie na kilka dni. Rozmawialiśmy codziennie czasem po 30 min, a czasem po kilka godzin niekoniecznie z mojej inicjatywy. W mojej głowie zaczęły się pojawiać wątpliwości, kiedy zaczęliśmy się kłócić i kiedy zacząłem zauważać brak reakcji na moje prośby.
Kłótnie były o naprawdę największe pierdoły. Raz była kłótnia o to ,że nie porozmawiałem z nią dodatkowych 9 min ,ponieważ byłem w gościach i nie chciałem być niemiły (ciągnęło się to 3 dni). Podczas tego nie odbierała telefonu ,pisała bardzo przykre rzeczy i nie rozumiała kompletnie mojej strony sytuacji.
Innym razem o to ,że poprosiłem ją ,żeby przyjechała kilka godzin później, ponieważ dzień przed jej przyjazdem miałem imprezę firmową i chciałem być w stanie ją odebrać.
Z innych rzeczy nie miałem zbytnio możliwości podjęcia decyzji. Kiedy chcieliśmy obejrzeć film w 95% było to zawsze to, co ona chciała- inaczej nie oglądała. Raz puściłem to co ja chciałem, to wyszła do innego pokoju. Moje propozycje wspólnie spędzanego czasu były zbywane słowami "nie bo nie lubię / nie bo nie umiem" i prawie zawsze robiliśmy to, co ona chciała.
Dodatkowo codziennie rozmawialiśmy raz krócej, raz dłużej. Z początku nie było to dla mnie uciążliwe ,ale z czasem nie mogłem nawet zająć się swoim hobby, bo zaraz dzwoniła i musiałem z nią rozmawiać- inaczej się obrażała. Często nawet nic do siebie nie mówiliśmy, bo nie było już tematów do rozmów ,ale i tak nie mogłem się rozłączyć, bo zaraz byłaby kłótnia.
Często się czułem ,że muszę chodzić przy niej na paluszkach. Jedno złe słowo i będzie kłótnia.
Osobiście nigdy nie zaczynałem żadnej kłótni. Zawsze starałem się podejść do tematu na spokojnie i o nim porozmawiać ,żeby znaleźć wspólne rozwiązanie i wiele razy mówiłem ,że jak ma jakiś problem to żeby po prostu ze mną porozmawiał ,ale nigdy to nie działało.
Kilka razy zdarzyło się ,że podczas kłótni (które zawsze były w formie wiadomości ,a nie rozmowy, bo inaczej nie chciała) padały z mojej strony słowa "Jeżeli to się nie zmieni to ja nie chcę tak żyć". Według mnie była już to informacja ,że coś powinno się zmienić. Niestety 2 miesiące po rozstaniu rozmawialiśmy o naszym zerwaniu i ona tego tak nie widziała. Dodatkowo uważała ,że moja decyzja o rozstaniu została podjęta z dnia na dzień kiedy trwało to ok. 5 miesięcy i też powiedziała ,że szukałem najmniejszego powodu ,żeby z nią zerwać kiedy w rzeczywistości szukałem najmniejszego powodu ,żeby z nią zostać. Pisała też ,że już się zmieniła ,ponieważ zaczęła oglądać serial ,który bardzo chciałem z nią oglądać i spędzać czas tak, jak ja chciałem kilka razy, żebyśmy wspólnie spędzali ,ale podsumowała to ,że wystarczyło się otoczyć odpowiednimi ludźmi i że ewidentnie jej zmiana była kwestią podejścia, niekoniecznie jej.
Mijają zaraz 4 miesiące od zerwaniu, a ja dalej ją kocham i nie mogą przestać o niej myśleć. Tęsknię za nią i bardzo chce do niej wrócić ,ale wiem ,że jak to zrobię to wszystko zacznie się od nowa ,a ja znowu będę nieszczęśliwy i znowu nie będę miał czasu dla siebie.
Krótko mówiąc mam ogromną rozterkę i nie wiem co mam robić.
Dzień dobry, 3 tygodnie temu zerwałem z dziewczyną
Dzień dobry,
3 tygodnie temu zerwałem z dziewczyną (3-letni związek) z powodu obsesyjnych wręcz wątpliwości "Czy to ta jedyna, czy to miłość itp..."
Zerwałem, bo przestałem czuć miłość i tęsknotę do niej, choć było nam w związku dobrze i chciałem zatęsknić, zweryfikować uczucie i nie dawać nadziei w przypadku gdybym nie wrócił. (Pomieszkiwałem u niej 3-4 dni w tygodniu, wszystko stało się bardzo szybko, dzień wcześniej mówiłem, że kocham, a na drugi zerwałem).
Stało się wręcz przeciwnie, szybko przestałem czekać na wiadomości od niej, nauczyłem się żyć sam, tęsknoty już nie ma, ale ciągle się zastanawiam kiedy poczuję tęsknotę i impuls do naprawy związku, które nie przychodzą...
Czy jest we mnie to uczucie, tylko lęk przed wątpliwościami przysłania mi je, czy rzeczywiście jej nie kocham?
Mam 32 lata i oboje byliśmy swoimi pierwszymi partnerami.
Coś w środku podpowiada mi, że zrobiłem błąd (nigdy się nawet nie pokłóciliśmy), ale coś innego blokuje mnie przed próbą powrotu.
Nie chce robić tego na siłę, aby nie niszczyć jej od nowa, bo ona i tak przeżyła to rozstanie, lecz z drugiej strony boję się, że całkowicie ostygnę i będzie to już sytuacja całkowicie beznadziejna.
