Odpowiedz jako specjalista
WsteczPodejrzenie depresji i skierowanie do psychiatry. Boję się jednak leków, również spożywałam alkohol z braku radzenia sobie - powiadomić o tym psychoterapeutę?
Od jakiegoś czasu bardzo źle czuje się sama ze sobą. W środku czuję wielki smutek, przygnębienie, nic mnie nie cieszy, mam okropne problemy ze snem, często chce mi się płakać. Nie umiem sobie sama ze sobą poradzić. Ostatnio dwa razy poszłam w alkohol, miałam ochotę się upić(czego nigdy do tej pory nie robiłam).Zaczęłam psychoterapię i tam padło podejrzenie depresji i żeby pójść do psychiatry. Jednak wolałabym uniknąć psychiatry(boję się itp). Czy powinnam o tym incydencie z alkoholem powiedzieć terapeucie czy to nie ma znaczenia. Czy to faktycznie depresja?Czy możliwe jest wyleczenie depresji bez leków? I czy od tych leków się tyje?
Anna
2 lata temu
TwójPsycholog
Dzień dobry Anno!
Cieszę się, że udałaś się ze swoimi objawami na psychoterapię. Tak, objawy wskazują na depresję czy też zaburzenia lękowe, chroniczne zmęczenie. Jak najbardziej proszę powiedzieć o sytuacji z alkoholem psychoterapeucie, byście mogli również nad tym popracować i się zastanowić :)
Psychiatra jest osobą, która stawia diagnozę, dlatego został zaproponowany oraz, pewnie, byście razem z lekarzem zastanowili się nad tym, jak sobie radzisz i czy wdrożenie farmakoterapii byłoby pomocne i zasadne. To naturalne, że występują obawy- jest to nowa sytuacja, związana ze zdrowiem. Leki psychiatryczne są dobierane i modyfikowane w taki sposób, by jak najbardziej pomagały, z jednoczesnym zmniejszeniem tych mniej przyjemnych skutków. Czy można wyleczyć depresję bez ich udziału? Można, ale jest to ściśle indywidualne. Zależy od tego, jak funkcjonujesz, czy psychoterapia pomaga długofalowo, czy radzisz sobie lepiej. Czasem leki są niezbędne, by właśnie czerpać z psychoterapii :)
Trzymam kciuki!
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
myślę, że jak najbardziej należy wspomnieć psychoterapeutce o incydencie z alkoholem - może być to ważna reakcja w odniesieniu do odczuwanych przez Panią objawów i warto ją przeanalizować. Jeżeli chodzi o wizytę u psychiatry to proszę pamiętać, że lekarz nie tylko przepisuje leki ale również stawia i potwierdza diagnozy. Oczywiście leki mogą okazać się konieczne, ale to również zależy od wielu czynników - nasilenia objawów lub tego jak Pani sobie z nimi radzi.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Agnieszka Wloka
Przede wszystkim Pani Aniu powinna Pani pójść do psychiatry. Jest Pani dorosła, odpowiedzialna, więc nikt do niczego pani nie zmusi. Dziś psychiatrzy nie przepisują tylko leków, ale określają czy są one zalecane, czy nie. Nawet jak psychiatra uzna, ze zaleca to po pierwsze leki są bardzo różne i na chwile obecna o wiele bardziej bezpieczne i mało inwazyjne, a po drugie to i tak Pani decyduje, czy godzi się Pani na farmakoterapię. Jeśli rozpoczęła już Pani psychoterapie, to proszę terapeutę traktować jak narzędzie które służy Pani - to jest osoba, która Panią nie kieruje, nie ocenia, nie rozkazuje, ale prowadzi do Pani celów - czyli podejrzewam -do fajnego i radosnego życia. Wszystko, co się dzieje w Pani życiu ma mu Pani mówić - najwyżej uzna, że to nieistotne i nie ma o czym mówić. Z kolei alkohol na pewno jest tu ważna kwestią. Zresztą o obawach co do psychiatry też warto rozmawiać z terapeutą. Trzymam kciuki:)
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy terapia grupowa jest bardziej skuteczna w leczeniu fobii społecznej niż terapia indywidualna?
Czy terapia grupowa jest bardziej skuteczna w leczeniu fobii społecznej niż terapia indywidualna? Jak jest z państwa doświadczenia? Co mówią na ten temat badania?
Jak radzić sobie z lękiem przed kolejnym egzaminem na prawo jazdy?
Witam chciałbym zapytać jak poradzić sobie z lekiem i strachem przed kolejnym egzamin na prawo jazdy mam tak jakby traumę po trzech już nie zdanych i nie wiem ja sobie z tym poradzić
Nieetyczny psychiatra, bez wiedzy. Negował moje doświadczenia i trudności.
Witam. Po pierwszej wizycie u psychiatry czuję, że większość moich problemów była umniejszana lub negowana. Dla anonimowości powiedzmy, że mam "około" 27 lat i z powodu problemów psychicznych i innych zdrowotnych wyłączyłam się z tzw. normalnego życia 10 lat temu i od tego czasu nic się nie zmieniło i nie mam żadnej siły i perspektyw od siebie by się zmieniło. Mówiłam o trwających ciągle szkolnych lękach, przez które źle się czuję i nie mam wykrztałcenia (choć się bardzo dobrze uczyłam, ale zakończyłam edukację), braku przyjaciół/unikania znajomości od czasów szkoły, czucia się dalej jak dziecko i życia na koszt rodziny, posiadaniu za czasów dziecka niepełnej rodziny z różnymi kłopotami u bliskich krewnych, moich problemach zdrowotnych (z którymi chodzę do innego lekarza prywatnie ze wględu na brak ubezpieczenia i terminy). Oczywiście psychiatra pytał o różne rzeczy rodzinne i zdrowotne, ale wiele odpowiedzi potem było typu: ze znajomymi to wszystko zależy ode mnie, albo wiele osób jest z takich rodzin i potem żyją, negował też niektóre z problemów zdrowotych wpływających na moje ciało, bo skoro chodzę z tym już gdzieś to "musi być pod kontrolą" (chociaż tamten drugi lekarz wie, że mam przez to problemy z ciałem i duży wstyd i nie wszystkie są pod kontrolą leków, które biorę ze wględu na naturę problemu).
Ogółem na wszystko podsumował, że potrzebuję zdecydowanie terapii, bo z takiego życia ciężko mi będzie wyjść i trzeba byłoby całe życie przestawić (co jest prawdą) i dał też leki antydepresyjne/przeciwlękowe na dzień i noc. Reszta rzeczy takie jak potrzeba zdrowego odżywiania czy sport była poruszana i o tych rzeczach wiem, bo mówiłam, że staram się robić na ile mogę (lubię sport, nie palę, nie piję), choć mimo tego nawroty zaburzeń odżywiania z brakiem apetytu co jakiś czas powracają.
Czułam się dwuznacznie. Wiem, że wiele rzeczy musiałabym zrobić, ale jest tego tak dużo, że wiele lat temu zaprzestałam, bo już od szkolnych lat nie dawałam sobie rady z natłokiem stresu, ludźmi i problemami zdrowotnymi, które się zaczęły w wieku nastoletnim i trwają nadal, nie dawałam rady przystosować się do tego typowego życia i nie chcę tak żyć.
Czuję, że społeczeństwo nie szanuje osób uprzejmych, grzecznych-trzeba być chamem, żeby otrzymać respekt.
Witam. Mam pytanie, dlaczego jak człowiek jest miły, uprzejmy, grzeczny, uczciwy, to ludzie próbują człowieka wykorzystać i nie szanują, pomiatają. Czy w tych czasach trzeba być chamem i prostakiem, żeby mieć szacunek i respekt u ludzi ?
Szukam terapeuty - mężczyzny doświadczonego w pracy z mężczyznami z chronicznym odrzuceniem i niską samooceną
Dzień dobry, Szukam specjalisty (preferuję mężczyznę), który ma doświadczenie w pracy z mężczyznami doświadczającymi chronicznego odrzucenia w relacjach i mimowolnego celibatu. Głównym problemem, który chciałbym omówić, jest to, że jestem odrzucany przez kobiety z powodu mojego wyglądu — to wpływa na moją samoocenę, lęk przed odrzuceniem i funkcjonowanie seksualne. Próbowałem różnych strategii przez kilka lat i nie przyniosło to efektów. Czy ma Pan doświadczenie z podobnymi przypadkami? Czy możemy umówić krótką, 15-minutową konsultację online, by ocenić dopasowanie i metody pracy? Z poważaniem, Daniel
