Odpowiedz jako specjalista
WsteczWycieńczenie w związku z długami i brakiem bezpieczeństwa emocjonalnego
Piszę ten tekst, ponieważ od dłuższego czasu czuję się skrajnie wyczerpana psychicznie i emocjonalnie. Jestem zagubiona i nie wiem już, co w mojej sytuacji jest normalne, a co przekracza moje granice. Potrzebuję obiektywnej, zewnętrznej perspektywy i pomocy. Od kilku lat żyję w małżeństwie, które zamiast dawać mi poczucie bezpieczeństwa i stabilności, generuje coraz większy lęk, stres i poczucie utknięcia. Mój mąż ma około 40 tysięcy funtów długu na kartach kredytowych. Nie są to zobowiązania związane z domem czy realnym majątkiem, ale długi konsumpcyjne. O zadłużeniu wiedziałam jeszcze przed zaręczynami – było ono wtedy znacznie mniejsze i miało być systematycznie spłacane. Minęły cztery lata, a dług zamiast się zmniejszyć, wzrósł. Co roku słyszę, że „to już ostatni rok” i że „teraz będzie plan”, jednak ja od dawna nie mam już poczucia bezpieczeństwa ani zaufania, że ta sytuacja realnie się zakończy. Mój mąż pracuje na kontrakcie, co wiąże się z dużą niepewnością finansową. Zdarzyło się, że źle wyliczył podatek i musiał dopłacać, co ponownie zostało pokryte kartami kredytowymi. To powoduje u mnie stałe napięcie i lęk o przyszłość. Nie potrafię planować życia ani myśleć długoterminowo, bo ciągle boję się, że pojawi się kolejny problem finansowy. Dodatkowo mąż ma problemy zdrowotne (żołądek, zatoki, anemia), które wpływają na nasze codzienne funkcjonowanie. Jego dieta jest bardzo restrykcyjna i kosztowna. Wiele zwykłych aktywności jest niemożliwych: nie chodzimy na spacery, bo wiatr pogarsza jego zatoki, nie możemy razem napić się kawy, nie podróżujemy, bo każdy wyjazd wydłuża spłatę długów. Jeśli gdziekolwiek wychodzimy lub wyjeżdżamy, zazwyczaj płacę za to sama, ponieważ boję się, że jakiekolwiek jego wydatki tylko pogłębią zadłużenie. Od kilku lat nasze życie jest bardzo ograniczone. Nie ma randek, spontaniczności ani inicjatywy z jego strony. Żyjemy bardziej jak współlokatorzy niż partnerzy. Wszystko jest „odłożone” do momentu spłaty długów. Na początku związku było inaczej, były wyjazdy, restauracje, wspólne podróże. Dopiero z czasem zrozumiałam, że to życie było finansowane kartami kredytowymi. Dziś czuję, że ponoszę konsekwencje tamtych decyzji, mimo że formalnie dług nie jest mój. Nie czuję się bezpiecznie ani stabilnie. Od lat funkcjonuję w ciągłym stresie. Mam objawy somatyczne: ścisk w żołądku, silne lęki, smutek, poczucie bezsensu i rezygnacji. Od około pięciu lat wypadają mi włosy, mam problemy hormonalne (podwyższona prolaktyna, zaburzenia tarczycy). Gdy przebywam w Polsce, a mąż zostaje w Anglii, na samą myśl powrotu pojawia się u mnie silny stres i stany depresyjne. Bardzo istotnym elementem tej relacji jest sposób, w jaki reaguje on na moje emocje. Gdy próbuję mówić o swoich lękach, niepewności czy obawach dotyczących przyszłości, mąż odbiera to jako brak zaufania wobec niego. W odpowiedzi często słyszę, że jeśli mu nie ufam, to „nie ma sensu być w takim związku”. To sprawia, że zaczęłam bać się wyrażać swoje uczucia. Każda próba rozmowy kończy się u mnie lękiem, że on odejdzie. Z czasem nauczyłam się tłumić swoje emocje i potrzeby, aby nie doprowadzać do konfliktu ani groźby rozstania. Czuję się przez to coraz bardziej samotna i zamknięta w sobie. W tej relacji coraz częściej funkcjonuję w roli osoby silniejszej – jakbym to ja musiała wszystko dźwigać, rozumieć, ratować i wspierać. Czasami czuję się bardziej jak matka niż partnerka. Brakuje mi poczucia wspólnego kierunku, partnerstwa i bycia prowadzoną przez stabilnego, odpowiedzialnego mężczyznę. Moje trudności z poczuciem bezpieczeństwa są dodatkowo związane z moją historią rodzinną. Moja mama rozstała się z moim ojcem z powodu jego nieodpowiedzialności finansowej i została sama z małym dzieckiem, którym byłam ja. Przez całe dzieciństwo byłam dzieckiem czekającym na ojca, który odwiedzał mnie raz w roku. Mój ojczym również nie był osobą wspierającą mnie emocjonalnie w okresie dorastania. Nie miałam w życiu stabilnego wzorca mężczyzny. Mama zawsze powtarzała mi, że muszę być niezależna, a stabilność finansowa jest bardzo ważna. Dlatego bezpieczeństwo i przewidywalność są dla mnie kluczowymi wartościami. Boję się założyć rodzinę w obecnej sytuacji, ponieważ przeraża mnie myśl, że mogłabym powtórzyć historię mojej mamy – zostać sama z dzieckiem i bez poczucia oparcia. Jednocześnie słyszę od bliskich, że mój mąż jest „dobrym człowiekiem”: spokojnym, miłym, niepijącym, niepalącym. To sprawia, że zaczynam podważać własne odczucia i zastanawiać się, czy powinnam być bardziej wdzięczna i zostać, skoro „nie jest zły”. Jednak mimo tego wszystkiego nie przestaję czuć braku bezpieczeństwa i narastającego lęku, że marnuję swoje najlepsze lata na czekanie na życie, które może nigdy się nie wydarzyć. Ślub odbył się wyłącznie formalnie – bez rodziny i bliskich – ponieważ nie było nas stać nawet na zaproszenie mojej babci, co było dla mnie bardzo bolesne. Często się przeprowadzamy, nie mamy stałego miejsca do życia. Czuję się wykorzeniona – językowo, kulturowo i emocjonalnie. Rozmawiamy po angielsku, który nie jest moim językiem ojczystym, co dodatkowo utrudnia mi wyrażanie emocji i potrzeb. Piszę ten tekst, ponieważ czuję, że jestem na granicy swoich sił. Z jednej strony widzę, że mój mąż nie jest złym człowiekiem, z drugiej – moje ciało i psychika od lat wysyłają sygnały, że ta relacja mnie niszczy. Nie wiem już, co jest normalne, a co nie. Wiem tylko, że czuję się uwięziona, wyczerpana i coraz bardziej oddalona od życia, jakie chciałam mieć. Czy mogłabym uzyskać neutralną opinię co warto by było zrobić w takiej sytuacji? Przemyślenia, wsparcie. Mam wrażenie, że tak jestem w tym problemie już zamieszana w swoich myślach, że nie wiem co jest właściwe, a co nie. Czy to ja jestem problemem, nie będąc wyrozumiała, czy może jest inaczej... Będę wdzięczna za pomoc w ocenie tej sytuacji. :(
Kasia
3 miesiące temu
Agnieszka Włoszycka
Witam Pani Kasiu,
Dziękujemy za kontakt. Bardzo Pani współczuję, czuję czytając Pani wiadomość, że jest Pani wyczerpana i przytłoczona tym wszystkim, co się dzieje. Pani ciało i emocje wysyłają sygnały, że granice są przekroczone i to całkowicie naturalne w tej sytuacji , że się boi się Pani i czuje ogromne zmęczenie. Chcialam też napisać, iż ma Pani prawo do bezpieczeństwa, spokoju i życia, które daje Ci radość – nawet jeśli oznacza to trudne decyzje wobec osoby, którą nadal Pani kocha czyli męża. Nie jest Pani winna temu, co czuje. Dbanie o siebie nie jest egoizmem, to troska o swoje zdrowie i przyszłość. Proszę być dla siebie łagodną, to, co Pani czuje, jest całkowicie uzasadnione. Warto słuchać swojego ciała i serca – one wiedzą, co dla Pani najlepsze. Nie jest Pani w tym sama.
Moj pomysl jest zależny od tego: co by Pani chciala aby wydarzylo się w Pani życiu? Jak miałoby się ono zmienić?
Warto pochylić się nad tymi pytaniami.
Od strony praktycznej/zadaniowej, uważam, że skoro od wielu lat żyje Pani w stresie, pojawiają się leki i objawy somatyczne - to zdecydowanie polecam konsultację z psychologiem/terapeutą aby wspólnie zająć się tymi kwestiami. To nie jest czas na samodzielne „przepłakanie” czy tłumienie emocji, fachowa pomoc pomoże uporządkować myśli i ocenić sytuację bez poczucia winy.
Nie musi sama Pani dźwigać wszystkiego. Rozmowa z przyjaciółmi, rodziną lub grupami wsparcia dla osób w trudnych związkach może dać ogromną ulgę i perspektywę.
To może być początek drogi...a potem np. w dalszej kolejności sporządzenie planu własnej niezależności finansowej i emocjonalnej.
Gdyby potrzebowała Pani jeszcze coś napisać, to jest miejsce i przestrzeń dla Pani, zapraszamy do ponownego kontaktu, chętnie odpiszemy - podzielimy się swoimi refleksjami.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Wloszycka
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Zuzanna Zbieralska
Pani Kasiu,
Dziękuję za podzielenie się swoim problemem. To musi być dla Pani naprawdę trudne. Z zewnętrznej perspektywy nie brzmi to jak sytuacja, w której problemem jest Pani. Wręcz przeciwnie- opisuje Pani klasyczne skutki wieloletniego życia w chronicznym braku bezpieczeństwa, bez realnego wpływu na przyszłość i bez przestrzeni na własne emocje.
To, co jest szczególnie istotne, to fakt, że problem nie dotyczy jedynie zadłużenia jako takiego, ale braku realnej zmiany przez lata, powtarzających się obietnic bez pokrycia oraz tego, że Pani obawy nie są traktowane jako zrozumiałe, tylko jako zagrożenie dla relacji. W zdrowym związku rozmowa o lęku, finansach i przyszłości nie powinna kończyć się strachem, że druga osoba odejdzie.
Pani objawy psychiczne i somatyczne nie są przesadą ani brakiem wyrozumiałości. To typowe reakcje organizmu na długotrwały stres i poczucie utknięcia. Ciało bardzo często szybciej niż rozum pokazuje, że dana sytuacja przekracza granice. Fakt, że Pani mąż jest dobrym człowiekiem, nie oznacza automatycznie, że jest w stanie stworzyć relację opartą na bezpieczeństwie, partnerstwie i odpowiedzialności. To dwie różne rzeczy. Związek nie musi być toksyczny czy przemocowy, żeby był wyniszczający. Warto też zauważyć, że od lat funkcjonuje Pani w roli osoby silniejszej, podtrzymującej, dostosowującej się i ponoszącej emocjonalne (a często i finansowe) konsekwencje. To naturalne, że w takiej dynamice pojawia się wyczerpanie, poczucie osamotnienia i utrata nadziei.
Z boku wygląda to raczej tak, że Pani potrzeby bezpieczeństwa, stabilności i partnerstwa nie są w tej relacji zaspokajane, a Pani od dłuższego czasu próbuje się do tego dopasować kosztem siebie. To nie czyni Pani osobą niewyrozumiałą, a raczej osobą, która zbyt długo ignorowała własne granice.
Niezależnie od tego, jaką decyzję Pani podejmie, bardzo zasadne wydaje się poszukanie wsparcia (np. indywidualnej terapii), żeby odzyskać jasność i oddzielić poczucie odpowiedzialności za innych od odpowiedzialności za własne zdrowie i życie. Już sam fakt, że zadaje Pani to pytanie, sugeruje, że coś bardzo ważnego w Pani domaga się wysłuchania.
Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło,
Zuzanna Zbieralska, psycholożka
3 miesiące temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry Pani Kasiu,
czytając Pani historię, widać ogromne zmęczenie i życie w ciągłym napięciu. Przez lata funkcjonuje Pani bez poczucia bezpieczeństwa: finansowego, emocjonalnego i życiowego, a to nie jest coś, do czego człowiek powinien się „przyzwyczajać”. Lęk, objawy z ciała, poczucie utknięcia i rezygnacji nie są oznaką słabości ani niewdzięczności, tylko sygnałem, że ta relacja bardzo Panią obciąża.
Pani mąż nie musi być „złym człowiekiem”, żeby ta relacja była dla Pani niszcząca. Brak stabilności, narastające długi, odkładanie życia na „kiedyś” i brak przestrzeni na Pani emocje sprawiają, że jest Pani w roli tej silniejszej, dźwigającej wszystko samej. To naturalne, że przy takiej historii i doświadczeniach z dzieciństwa potrzeba bezpieczeństwa jest dla Pani kluczowa. Nie jest to przesada ani wymaganie „za dużo”.
Warto na chwilę odsunąć opinie innych i zadać sobie jedno spokojne pytanie: czy w tej relacji ma Pani przestrzeń na zdrowie, spokój i przyszłość, której Pani chce? Jeśli odpowiedź brzmi „nie wiem” albo „nie”, to już bardzo ważna informacja. Dobrze byłoby poszukać indywidualnego wsparcia psychologicznego, żeby odzyskać jasność i przestać być w tym sama. Decyzje nie muszą zapaść od razu, ale Pani sygnały są wystarczającym powodem, by siebie potraktować poważnie.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
3 miesiące temu
Izabela Koczur
To, co Pani opisuje, brzmi jak długotrwałe funkcjonowanie w poczuciu braku bezpieczeństwa, przewlekłego stresu i emocjonalnego przeciążenia. Bardzo ważne jest to, że Pani nie pyta: „czy on jest zły?”, ale „czy to, w czym żyję, jest dla mnie w porządku”. To dojrzałe i trafne pytanie.
Z perspektywy psychologicznej kluczowe jest to, że Pani ciało i psychika od lat wysyłają wyraźne sygnały ostrzegawcze: objawy lękowe, somatyczne, hormonalne, poczucie utknięcia, smutek, rezygnacja. To nie są „wymyślone problemy” ani brak wyrozumiałości, ale reakcja organizmu na długotrwałe napięcie i brak poczucia stabilności.
Fakt, że mąż jest postrzegany przez innych jako „dobry człowiek”, nie unieważnia Pani doświadczenia. Relacja może być obciążająca i raniąca nawet wtedy, gdy druga osoba nie jest jawnie agresywna czy destrukcyjna. Dla wielu osób kluczową potrzebą w związku jest przewidywalność, odpowiedzialność i poczucie oparcia a z Pani opisu wynika, że tych elementów od dawna Pani brakuje.
Istotne jest również to, że w tej relacji coraz bardziej rezygnuje Pani z własnych emocji i potrzeb, z obawy przed konfliktem lub utratą związku. Tłumienie siebie, „dźwiganie wszystkiego” i wchodzenie w rolę silniejszej strony bardzo często prowadzi do wyczerpania, które Pani teraz odczuwa.
Nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na forum, „co powinna Pani zrobić”. Natomiast można powiedzieć, że Pani wątpliwości są zrozumiałe i uzasadnione, a pytanie „czy to ja jestem problemem?” bardzo często pojawia się u osób, które zbyt długo próbują dostosować się kosztem siebie.
W tej sytuacji warto rozważyć indywidualną konsultację psychologiczną lub psychoterapię dla siebie, nie po to, by „naprawiać” związek, ale by odzyskać jasność, kontakt ze sobą i sprawdzić, czego Pani realnie potrzebuje, by czuć się bezpiecznie. To może pomóc oddzielić Pani historię, lęki i odpowiedzialność od tego, co faktycznie dzieje się tu i teraz.
To, że Pani szuka pomocy i zewnętrznej perspektywy, nie jest oznaką słabości raczej sygnałem, że dotarła Pani do granicy swoich możliwości i próbuje o siebie zadbać.
Pozdrawiam
Iza Koczur
3 miesiące temu
Piotr Ziomber
Twoje odczucia są całkowicie zrozumiałe i ważne to co teraz napiszę, a mianowicie to nie Ty jesteś "problemem", tylko sytuacja, w której utknęłaś, jest toksyczna dla Twojego zdrowia psychicznego i fizycznego. Opisałaś klasyczny przykład relacji, gdzie chroniczny stres finansowy i emocjonalny eroduje poczucie bezpieczeństwa, partnerstwo i radość z życia. Nie jesteś niewyrozumiała; Twoje ciało (wypadanie włosów, problemy hormonalne, lęki somatyczne) daje jasny sygnał alarmowy. Oto moja neutralna perspektywa, oparta na tym, co opisałaś, z konkretnymi krokami, które mogą Ci pomóc odzyskać klarowność. Dług konsumpcyjny rosnący od lat, mimo obietnic, to czerwona flaga. Normalne w małżeństwie jest wspólne zarządzanie finansami z planem spłaty (np. budżet, doradca finansowy), nie ciągłe "odkładanie życia". Ty płacisz za wyjścia, co czyni Cię de facto sponsorem, a to brak partnerstwa, a nie miłość.
Życie jak współlokatorzy, bez randek czy podróży (nawet tanich), to nie "tymczasowe wyrzeczenia", tylko erozja relacji. Na początku było inaczej, bo kartami to manipulacja oczekiwaniami, nie autentyczność. Groźby rozstania za wyrażanie lęków to emocjonalne szantażowanie. Zdrowa relacja przyjmuje feedback bez obrony; tu Ty tłumisz siebie, by uniknąć konfliktu, co prowadzi do samotności i roli "matki". Twoje objawy (lęk, depresja, problemy zdrowotne) to skutek długotrwałego stresu. Badania (np. z APA) pokazują, że chroniczny stres w relacjach zwiększa ryzyko zaburzeń tarczycy czy prolaktyny a to nienieprzypadkowe. Powtarzasz schemat matki (nieodpowiedzialny partner finansowy), co potęguje lęk. To nie wina Twoja, ale szansa na przerwanie cyklu. Mąż może być "dobrym człowiekiem" (niepijący, miły), ale dobroć nie równa się stabilności czy partnerstwu. Relacja niszczy Cię, bo brakuje kluczowych elementów: zaufania, wzajemnego wsparcia i wizji przyszłości.
Co warto zrobić ? Zacznij od małych, bezpiecznych działań, by odzyskać kontrolę. Nie musisz od razu decydować o rozwodzie. Umów wizytę u lekarza/endokrynologa (np. na NFZ w Polsce) i sprawdź tarczycę, prolaktynę, może terapia hormonalna plus badania stresu (kortyzol). Rozważ psychologa/terapeutę CBT lub terapia schematów pomoże z lękami i historią rodzinną. Oddziel finanse. Otwórz osobne konto, nie płać za jego wydatki. Powiedz: "Nie mogę dłużej pokrywać i skup się na planie spłaty". Niech przedstawi realny plan . Śledź postępy co miesiąc. Wybierz spokojny moment: "Czuję się wyczerpana i samotna. Potrzebuję partnerstwa: terapii par, planu finansowego i Twojej inicjatywy. Jeśli to się nie zmieni w X miesięcy, nie widzę przyszłości". Jeśli grozi rozstaniem, to znak, że unika odpowiedzialności. Nagraj rozmowę dla siebie (dla jasności).
Opcje wyjścia czyli przygotuj plan B. Sprawdź swoje prawa . Dług jego, .więc nie powinnaś się tym martwić. Zbieraj dokumenty (paszport, finanse). W Polsce masz wsparcie rodziny? Porozmawiaj z zaufaną osobą (nie tymi, co mówią "jest dobry"). Grupy jak Relate (UK) lub polskie fora (np. Kafeteria, Reddit r/Polska).
Życzę powodzenia i zdrowia
3 miesiące temu
Dagmara Łuczak
Dzień dobry Pani. To, co Pani przeżywa, jest bardzo ciężkie i Pani reakcje są zrozumiałe. Pani nie jest problemem. Pani organizm i psychika od lat reagują na brak bezpieczeństwa. To jest ważny sygnał. Życie w stałym napięciu finansowym niszczy poczucie stabilności. Brak realnego planu spłaty długów podważa zaufanie. Obietnice bez pokrycia osłabiają poczucie oparcia. Pani lęk nie jest przesadą. On wynika z realnych okoliczności. To, że mąż jest spokojny i miły, nie oznacza, że relacja jest dla Pani dobra. Dobroć charakteru nie zastępuje odpowiedzialności. Związek powinien dawać poczucie bezpieczeństwa. Pani go nie ma. To, że boi się Pani mówić o emocjach, jest bardzo niepokojące. Groźba odejścia w odpowiedzi na Pani lęk zamyka Pani usta. To prowadzi do tłumienia uczuć. To niszczy Panią od środka. Objawy somatyczne są tego konsekwencją. W tej relacji jest Pani w roli dźwigającej wszystko. To nie jest partnerstwo. To jest przeciążenie. Pani historia rodzinna sprawia, że bezpieczeństwo jest dla Pani kluczowe. To nie jest wada. To jest potrzeba. Obecny związek ją stale narusza. Pani ciało jasno pokazuje, że ta sytuacja jest ponad Pani siły. To nie jest brak wyrozumiałości. To jest granica. Neutralnie patrząc, warto skupić się na sobie i na własnym bezpieczeństwie. Warto nazwać jasno swoje warunki dalszego bycia w relacji. Warto rozważyć indywidualną terapię dla Pani. Warto też zastanowić się, czy ten związek daje realną perspektywę zmiany. Miłość nie powinna wymagać ciągłego rezygnowania z siebie. Pani ma prawo chcieć stabilnego życia. Pani ma prawo nie chcieć czekać latami na obietnice. Pani nie jest niewdzięczna. Pani jest zmęczona. To zmęczenie mówi prawdę o tej relacji.
Pozdrawiam,
Dagmara Łuczak
3 miesiące temu
Zobacz podobne
Co mam zrobić, nie mam żadnego wsparcia
Co mam zrobić, nie mam żadnego wsparcia. Mam męża dziecko, 3 siostry i rodziców. Mieszkam z mężem u moich rodziców. On nie może na nich patrzeć, ciągle mi wypomina, że ja chciałam z nimi mieszkać. Rodzice niby wszystko jest ok, a tak naprawdę to obgadują nas, że wszystko słyszę, przykro mi, bo nie mam komu się wyżalić czy nawet porozmawiać o swoich problemach. Siostry mają swoje rodziny i odzywamy się tylko od święta. Jestem taka samotna. Żyć mi się niechce, męczę się, ale mam dziecko i niechce go skrzywdzić swoją śmiercią. Nic już dla mnie nie ma sensu, robię tylko to, co muszę. Uśmiecham się i udaje, że wszystko jest ok, a tak naprawdę ukrywam w sobie wielki ból. Czy gdym udała się na terapię to czy to coś zmieni. Nie wiem, gdzie leży mój problem, czy to coś z czasy dzieciństwa czy może mój mąż jest moim problemem. Wiem, że to chore, bo kocham go, a jednocześnie nienawidzę za krzywdy, które mi zrobił, a ja z nim trwam, ale to może we mnie jest jakiś problem, z którym nie umiem sobie poradzić i to on jest przyczyną takie życia, jakie mam. Już od dłuższego czasu zastanawiam się nad wizyta u psychologa, ale wstydzę się i nie wiem, czy będę potrafiła się wygadać komuś w oczy. Proszę o odpowiedź.
Nie mam ochoty na poprzednie aktywności, jestem ciągle zmęczona - czy to wypalenie?
Witam! W ciągu tego roku podjęłam się 24 h nauczania w szkole, to mój pierwszy rok, kończę studia, piszę pracę magisterską, doświadczałam też podcięcia skrzydeł w ważnych dla mnie sytuacjach. Do tego dochodzą obowiązki domowe. Czuję się zniechęcona do nauki na kolejny egzamin, czuję presję napisania mgr. Towarzyszy mi zmęczenie. Spędzam coraz więcej czasu przeglądając socjal media. Jestem zmęczenia. Czuję, że nie mam ochoty wracać do poprzednich aktywności (sprzed tego roku) Czy to wypalenie? Mam też subiektywne wrażenie, że czas urlopu nie naprawi sprawy. Co najlepiej zrobić?
Toksyczny związek o cechach narcystycznych - jak dalej postępować?
Jestem w toksycznym związku i nie wiem, co robić – czuję się niszczona, ale nie potrafię odejść Jestem w 10-letnim związku. Od ponad pół roku wszystko zaczęło się bardzo psuć. Mój partner ma 44 lata, ja 34. Poznał młodszą ode mnie osobę, z którą zaczął spędzać bardzo dużo czasu. Tłumaczył to pracą – ale ja coraz częściej czułam, że nie jest ze mną szczery. Mówił, że nie daje mu się rozwijać- kiedy wychodził z domu i nie było go cały dzień bo niby miał dużo pracy. Od tamtego momentu nasz związek to ciągły rollercoaster. Raz jest dobrze, a raz bardzo źle. Coraz rzadziej mówi, że mnie kocha. Przy niemal każdej kłótni mówi mi, żebym się wyprowadziła. Gdy próbuję spokojnie porozmawiać, on przestaje słuchać, wychodzi z rozmowy, mówi, że ma mnie dość i że powinnam zniknąć z jego życia. Reaguje agresywnie i sprawia, że płaczę. Po kilku dniach wszystko się „resetuje” – wraca do normalności, jest miły, zabiera mnie do kina, robimy coś razem, gotuje obiad. Wtedy mam nadzieję, że może jednak da się to uratować. Ale potem znowu znajduję coś, co świadczy o tym, że nie jest ze mną szczery. Gdy chcę o tym porozmawiać i pytam o konkretne fakty, on zaczyna krzyczeć, oskarża mnie o stalking, mówi, że ma mnie dość. Ja wciąż go kocham, ale coraz bardziej czuję, że ta relacja mnie niszczy. Zaczynam podejrzewać u niego narcystyczne cechy – brak odpowiedzialności, zrzucanie winy na mnie, wybuchy złości, brak empatii. Nie potrafię z nim rozmawiać, bo każda próba kończy się awanturą. Kilka razy próbowałam się wyprowadzić, ale za każdym razem on przepraszał, obiecywał, że spróbujemy jeszcze raz. I ja zostawałam. Teraz już sama nie wiem, o co mu chodzi i co się właściwie dzieje. Zastanawiam się, czy on ma jakieś zaburzenie, czy po prostu nie chce brać odpowiedzialności za swoje zachowanie. On Nie chce iść na terapię – uważa, że terapeuci tylko wyciągają pieniądze od ludzi. Ja z kolei czuję się coraz bardziej bezsilna, zagubiona i wyczerpana. Nie chcę się wyprowadzać, ale mam wrażenie, że nie mam już siły dalej walczyć i żyć w tej samej pętli. Będę wdzięczna za każdą opinię, spojrzenie z zewnątrz lub radę, bo naprawdę nie wiem, co robić.
Jak radzić sobie z lękiem przed śmiercią ukochanej babci i emocjami po jej ponownym pobycie w szpitalu?
Jak sobie poradzić z następującą sytuacją. Jakiś czas temu moja babcia miała zabieg. Potrzebny był. W tą niedzielę znowu trafiła do szpitala. Jak skończyłam rozmowę z mamą to trzęsłam się i płakałam. Tłumaczyłam sobie ze babcia jest w rękach lekarza, że oni wiedzą co robią Dlaczego myśl o śmierci babci boli ? To jest jedyna osoba z domu rodzinnego która mówiła, że mnie kocha. Jak nie dać się złapać w pułapkę tych myśli że babcia odejdzie ?
Jak radzić sobie z myślami po samobójstwie bliskiej osoby i czy mogą całkowicie minąć?
Witam, Po śmierci kuzyna minęło już 3 miesiące, który popełnił samobójstwo. Mam takie myśli, które przychodzą codziennie. Myśli typu; czy mnie może to spotkać? Jak widzę przedmioty z tym związane, to unikam. Po prostu człowiek obawia się i boi się takiej śmierci. Byłam u psychologa i.pokazał mi techniki jak sobie radzić z nimi. Najważniejsza jest akceptacja, by one minęły. Pytanie, czy istnieje szansa, że te myśli całkowicie miną tak, aby człowiek się nie musiał stresować i zadręczać?
Toksyczny związek – jak go rozpoznać i zakończyć?
Czy zastanawiasz się, czy Twój związek jest zdrowy? Nie każda trudność jest toksyczna, ale jeśli czujesz lęk, winę, wątpisz w siebie, boisz się mówić, co myślisz – warto się zatrzymać. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać toksyczny związek i jak go zakończyć.