Odpowiedz jako specjalista
WsteczCodzienne życie a ucieczka w wyobraźnię - jak przestać żyć w świecie fantazji?
Nie umiem żyć rzeczywistością. Ciągle jestem w mojej głowie. Tworzę historię żeby nie wiem życie chyba nie było takie nudne i kiedyś to było w porządku ale teraz nie potrafię przeżywać swoich emocji bez tego. Gdy coś się stanie przekładam to na moje historię i to tam jakby w innej rzeczywistości przeżywam moje problemy. Robię to tak jakby ta moja główna postać przeżywała to czego ja nie chcę bo jest trudne czy jeszcze jakieś. Tak samo często ciężko mi komuś odpisać albo coś zrobić bo po prostu to co mam akuaty w głowie wydaje się ciekawsze i nie mam ochoty na takie nudne rzeczy. W ogóle wszystko wydaje się przez to takie nijakie. Nie wiem co mam z tym zrobić prawdę mówiąc.
Anonimowy
1 dzień temu
Piotr Ziomber
Dzień dobry
To, co opisujesz, brzmi jak bardzo intensywne uciekanie w wyobraźnię będącej sposobem na przeżywanie emocji i radzenie sobie z trudnymi rzeczami, który kiedyś mógł pomagać, a teraz zaczyna zabierać Ci energię i oddalać Cię od życia codziennego. To nie znaczy, że „coś z Tobą nie tak” ale raczej że ten mechanizm przestał Ci służyć tak, jak wcześniej. Zacznij zauważać momenty, kiedy odpływasz w historię. Pomyśl, co się stało tuż przed tym, jaka emocja się pojawiła i czego wtedy unikasz. Spróbuj nazwać emocję jednym zdaniem, bez rozwijania fabuły, np. „jest mi smutno”, „czuję napięcie”, „nie chce mi się mierzyć z tym zadaniem”. Ustal krótkie „okna na wyobraźnię”, zamiast robić to cały czas; na przykład 20 minut dziennie po wykonaniu jednej konkretnej rzeczy.
Kiedy trudno odpisać komuś albo coś zrobić, zacznij od najmniejszego kroku. Jedna wiadomość, jedno zdanie, jedna minuta działania. Ogranicz bodźce, które najbardziej wciągają Cię w ten świat, jeśli zauważysz, że podbijają to zjawisko. Jeśli to zaczyna przeszkadzać w nauce, pracy, relacjach albo w zwykłych obowiązkach, warto porozmawiać z psychologiem lub psychoterapeutą. Taka rozmowa może pomóc sprawdzić, czy to bardziej forma regulowania stresu, nawykowy mechanizm ucieczki, czy coś podobnego do „marzycielstwa dezadaptacyjnego” opisywanego przez specjalistów. Wyobraźnia sama w sobie nie jest problemem ale problemem staje się wtedy, gdy zaczyna zastępować realne przeżywanie, utrudnia kontakt z innymi i odbiera Ci sprawczość. Emocje nie są dowodem na to, że Twoja wersja świata jest prawdziwa; są sygnałem, że coś się w Tobie dzieje.
Wybierz jedną sytuację, która zwykle uruchamia ucieczkę w historię, i przez 2 minuty tylko ją zapisz: „co się stało”, „co poczułam/em”, „od czego uciekłam/em”.
9 godzin temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za kontakt z nami.
Myślę, że Twoja wyobraźnia stała się trochę miejscem ucieczki od emocji i codzienności, które bywają trudne, przytłaczające albo po prostu zbyt „puste”. Sama fantazja nie jest czymś złym, problem pojawia się wtedy, gdy zaczyna odbierać kontakt z realnym życiem, relacjami i własnymi uczuciami.
Sądzę, że warto zacząć bardzo małymi krokami wracać do rzeczywistości: zauważać ciało, emocje „tu i teraz”, robić krótkie rzeczy mimo braku chęci, ograniczać czas spędzany w głowie nie siłą, ale świadomie. Często za takim uciekaniem stoi przeciążenie emocjonalne, samotność albo potrzeba przeżywania czegoś intensywniej. Jeśli czujesz, że zaczyna Ci to utrudniać normalne funkcjonowanie, rozmowa z psychologiem mogłaby pomóc zrozumieć, przed czym Twoja psychika próbuje Cię chronić.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
12 godzin temu
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Tworzenie alternatywnych światów i przeżywanie problemów za pośrednictwem fikcyjnej postaci pozwala na bezpieczne odcięcie się od realnego bólu, jednak na dłuższą metę prowadzi do emocjonalnego znieczulenia i sprawia, że prawdziwe życie wydaje się mdłe i pozbawione barw. Fakt, że fikcja wygrywa z codziennymi obowiązkami i odpisywaniem ludziom, pokazuje, jak mocno ten nawyk zdominował Pani układ nerwowy, który teraz każdą realną interakcję traktuje jako nudną w porównaniu z intensywnymi bodźcami z głowy. Aby zacząć z tego wychodzić, warto przede wszystkim trenować uważność i uziemiać się w ciele poprzez bodźce zmysłowe, gdy tylko pojawia się impuls do ucieczki w fantazje. Najskuteczniejszym krokiem będzie jednak podjęcie psychoterapii, najlepiej w nurcie poznawczo-behawioralnym, która pomoże Pani bezpiecznie dotknąć tych trudnych emocji w realnym świecie i krok po kroku odbudować satysfakcję z rzeczywistego życia.
Wszystkiego dobrego.
Bożena Nagórska
14 godzin temu
Łukasz Dyłka
Dzień dobry.
Samo tworzenie historii w głowie nie musi być niczym złym. Wyobraźnia, fantazjowanie czy wymyślanie scenariuszy może być sposobem na odpoczynek, przeżywanie emocji albo radzenie sobie z nudą. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ten świat w głowie zaczyna zastępować realne życie, relacje, obowiązki i kontakt z własnymi emocjami.
Z tego, co opisujesz, wygląda to tak, jakby te historie stały się dla Ciebie sposobem uciekania od tego, co trudne, nudne albo wymagające. Zamiast przeżywać coś bezpośrednio, przenosisz to na „postać” w swojej historii. To może chwilowo pomagać, bo daje dystans i poczucie kontroli, ale z czasem może sprawiać, że prawdziwe życie wydaje się coraz bardziej nijakie. Podobne zjawisko bywa opisywane jako nadmierne, dezadaptacyjne marzenie na jawie, choć nie jest to formalna diagnoza w głównych klasyfikacjach. Chodzi o sytuację, w której intensywne fantazjowanie zaczyna przeszkadzać w codziennym funkcjonowaniu.
Nie próbowałbym tego od razu „wycinać” na siłę. Lepiej zacząć od obserwacji: kiedy najczęściej uciekasz do historii, po jakich emocjach, w jakich miejscach, przy jakich obowiązkach. Czy dzieje się to przy stresie, samotności, nudzie, poczuciu odrzucenia, zmęczeniu? To ważne, bo wtedy nie walczysz tylko z objawem, ale zaczynasz rozumieć, przed czym ta wyobraźnia Cię chroni.
Pomocne mogą być małe ćwiczenia wracania do rzeczywistości. Na przykład: nazwać 5 rzeczy, które widzisz, 4 które słyszysz, 3 które czujesz ciałem, wstać, dotknąć czegoś zimnego, opisać na głos, gdzie jesteś i co teraz robisz. Takie techniki uziemiania pomagają wrócić uwagą do teraźniejszości, szczególnie gdy człowiek odpływa w myśli albo odcina się od trudnych emocji.
W praktyce warto też ustalić „czas na historie”, zamiast pozwalać im wchodzić w cały dzień. Na przykład: „mogę wrócić do tej historii wieczorem przez 30 minut, ale teraz odpisuję na wiadomość / jem / uczę się / wychodzę”. Chodzi nie o zakaz fantazjowania, tylko o odzyskanie wyboru.
Jeśli czujesz, że nie umiesz już bez tego przeżywać emocji, że zaniedbujesz relacje, szkołę, obowiązki albo coraz bardziej uciekasz od ludzi, warto porozmawiać z psychologiem lub psychoterapeutą. Szczególnie dobrze byłoby przyjrzeć się temu, jakie emocje są dla Ciebie tak trudne, że łatwiej oddać je „postaci” niż przeżyć jako siebie.
Najważniejsze: nie jesteś dziwna ani zepsuta. Prawdopodobnie znalazłaś kiedyś sposób, który pomagał Ci przetrwać nudę, samotność albo trudne emocje. Teraz ten sposób zaczął Cię ograniczać. I właśnie nad tym można pracować: nie nad zabraniem Ci wyobraźni, tylko nad tym, żeby to Ty decydowała, kiedy z niej korzystasz, a kiedy wracasz do własnego życia.
Łukasz Dyłka
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Na pytanie o "zaburzenia schizotypowe"
Na pytanie o "zaburzenia schizotypowe" dostałem odpowiedź, w której zawarta była wskazówka odnośnie terapii grupowej i indywidualnej. Problem w tym, że grupowi terapeuci wyrzucają mnie za to, że nie mieszczę się w przedziale od F40 do F69 i odsyłają mnie do "środowiska", gdzie jestem pytany o "doświadczenie psychozy", którego mówię, że nie posiadam, wskutek czego znów ląduje za drzwiami. Jak mogę dostać się do jakielkowiek grupy, skoro do żadnej nie pasuje?
Czy depresja i nerwica mija sama?
Czy depresja i nerwica mija sama? Leczę się już kilka lat, urodziłam 2 miesiące temu. Wszystko się nasiliło, zwłaszcza depresja. Czy tarczyca ma na to wpływ? Czy senność i zmęczenie mogą być od depresji lub nerwicy ?
Bardzo często zastanawiam się jaki problem we mnie tkwi, co jest ze mną nie tak. Może od was uzyskam w jakimś stopniu odpowiedź .
Zacznę od związku w którym jestem czwarty rok, nie ukrywam że przed związkiem byłam ogromną ekstrawertyczka, z czasem zaczęło się to diametralnie zmieniać, zaczęłam się czuć jak w złotej klatce. Było mnóstwo nie porozumień z moim partnerem, głównie właśnie z mojej winy, dlatego że mam problemy z pamięcią, i to dość spore, jak nie przywiązuje do czegoś większego skupienia - zapominam .
Zapomniałam że coś powiedziałam, zapominałam że coś zrobiłam lub odwrotnie, zapominałam czegoś zrobić, że z kimś rozmawiałam a zwlaszcza o czym ?
Największy problemem z pamięcią pojawia się w sytuacjach stresowych, wtedy mam totalnie pustkę w głowie odbijająca się echem. Partner przez to sądzi że ja kłamie, że coś ukrywam, lub wdałam się w jakieś romanse.
Dużym problemem jest też to, że dużo jego słów do mnie nie dociera, czasami nawet klasycznego 'czy zrobić ci herbate ' nie usłyszę mimo że stoi obok ...
Chciałabym dodać, że jestem aktualnie w abstynencji alkoholowej prawie drugi miesiąc, wcześniej piłam dużo alkoholu, nie uczestniczę w żadnych spotkaniach, sama z siebie postanowiłam przestać ze względu na portfel .
I dwa razy w tym czasie miałam ogromne wybuchy agresji które odbijalam na parterze, które sam sprowokował nazywając mnie w bardzo niecenzuralny sposób.
Owszem, przy kłótniach kiedyś już były tego typu wyzwiska i bardziej je brałam do siebie, i dochodziło do autoagresji w pierwszym możliwym momencie.
Kompletnie nie wiem co się dzieje że jest wręcz przeciwnie.
Domyślam się że conieco można teraz tłumaczyć oczyszczaniem się ogranizmu z toksyn alkoholu, ale bardzo dużo dziwnych zachowań mi towarzyszy bardzo długi czas i pojawiają się nowe .
Na przykładzie - spontaniczne podejmowanie decyzji
Okazywanie emocji w sposób nieadekwatny do sytuacji
Wahania nastrojów są OGROMNE, i to jest uciążliwe ..
Kiedyś brałam mozarin przepisany przez psychiatrę, ale uważam że ten 'lekarz' chciał się tylko mnie pozbyć jak najszybciej i nie interesowało go to, jak się czuje tak naprawdę . Później z braku chęci do szukania kolejnego lekarza odpuściłam leczenie . Teraz czuję jakby było mnie trzy ..
Jak sobie ze sobą poradzić ?
Chciałabym czuć spokój
Od 5 lat cierpie na zaburzenia snu w nocy jak i w dzień często mam gonitwe myśli. Czasem nie nadążam za swoją głową. Jest okres czasu, w którym czuje się tak dobrze ze jakbym nie był do końca sobą. Mam wtedy dużo energii i pomysłów, że podejrzewają mnie o branie narkotyków. Później przychodzi okres czasu, w którym jest mega źle. Tak jakbym spadł z górki na której nie wiem jak się znalazłem. I również w tym stanie nie jestem sobą. A moje pytanie czy kiedyś będę?
Jak sobie radzić z emocjami w trakcie rozwodu?
Jak sobie radzić z emocjami w trakcie rozwodu?
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.