Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzuję się źle, samookaleczam się i podejrzewam anoreksję
Treść wrażliwaPrzepraszam, że to powiem, ale ostatnio czuję się chuj**wo. Tnę się na przedramionach, aby nikt nie zauważył. Głodzę się, bo mam wrażenie, że jestem gruba. Chyba mam anoreksję... Mama wmusza we mnie jedzenie, a ja przez to czuję się jeszcze gorzej. Mam dość chciałabym zniknąć i nie sprawiać nikomu problemu. Nie chcę mówić o tym rodzicom, ponieważ mój starszy brat przechodził depresję i nie chce ich zamartwiać. Boję się jak zareagują. Ale czuję, że zaraz nie wytrzymam, nie dam rady, wybuchnę. Potrafię wpatrywać się w jeden punkt przez 2 godziny i myśleć o wszystkim - co robię źle, że jestem beznadziejna, nienormalna, gruba, brzydka i jak przez ostatni rok moje życie się zjeb**ło. Przepraszam, ale dziękuję jeśli to przeczytałeś/aś.
Agnieszka Włoszycka
Cześć,
Dziękuję Ci, że o tym napisałaś. Z Twoich słów płynie ogromny ból, samotność i poczucie przeciążenia. Martwi mnie to, że się ranisz, głodzisz i piszesz, że chciałabyś zniknąć. Chcę Ci powiedzieć jedno: nie jesteś beznadziejna. W tej chwili cierpisz tak bardzo, że zaczynasz patrzeć na siebie oczami bólu, a nie taką, jaka naprawdę jesteś.
Bardzo proszę, nie zostawaj z tym sama. Powiedz o tym mamie, innemu bliskiemu dorosłemu, psychologowi szkolnemu lub zadzwoń pod telefon zaufania 116 111.... i to nie jest „robienie problemu” rodzicom, tylko moment, w którym potrzebujesz wsparcia. Zastanów się: gdyby Twoja przyjaciółka czuła to samo co Ty, czy uznałabyś, że powinna cierpieć w samotności? I komu mogłabyś powiedzieć o tym jeszcze dzisiaj?
Jeśli czujesz, że możesz zrobić sobie krzywdę, poszukaj pomocy natychmiast u zaufanej osoby dorosłej lub zadzwoń pod 112. Nie musisz przez to przechodzić sama, proszę pamiętaj o tym.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Małgorzata Klimowska
Zacznę od tego, że nie jesteś beznadziejna, nienormalna ani nie jesteś "problemem". Jesteś człowiekiem, który bardzo cierpi i potrzebuje wsparcia. Sam fakt, że to napisałaś wymagał od ciebie wiele odwagi. W tym co opisujesz jest wiele cierpienia i samotności i wskazuje, że nie powinnaś zostawać z tym sama. Jeśli obawiasz się reakcji rodziców spróbuj powiedzieć o tym innej zaufanej osobie dorosłej – psychologowi szkolnemu, pedagogowi, wychowawcy, cioci, babci lub komuś, komu ufasz. Jeżeli masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo czujesz, że możesz nie wytrzymać, skontaktuj się od razu z telefonem zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111 lub w sytuacji zagrożenia zadzwoń pod 112. Nie musisz przechodzić przez to sama. To, że napisałaś ten post, pokazuje, że jakaś część Ciebie nadal szuka pomocy. Pozwól sobie na to.
Wiktoria Rybak
Witaj,
Nie musisz przepraszać. To, co napisałaś, jest ważne i dobrze, że to wypowiedziałaś.
Brzmi to tak, jakbyś była już bardzo przeciążona, zmęczona i sama z ogromnie trudnymi myślami o sobie. Jest w tym dużo bólu, napięcia, wstydu i poczucia, że już dłużej nie dasz rady tego w sobie utrzymywać. Kiedy piszesz, że głodzisz się, że masz wrażenie, że jesteś gruba, że mama wmusza w Ciebie jedzenie, a Ty czujesz się przez to jeszcze gorzej, widać, jak bardzo trudna i pełna konfliktu jest teraz dla Ciebie relacja z jedzeniem i własnym ciałem. Do tego dochodzi samookaleczanie, lęk przed reakcją rodziców i chęć, żeby ich nie obciążać, zwłaszcza po doświadczeniach z chorowaniem brata. To może sprawiać, że czujesz się jeszcze bardziej uwięziona z tym wszystkim sama.
To, co opisujesz, może mieć związek z zaburzeniami odżywiania. To nie są „fanaberie” ani kwestia słabej woli, tylko poważne trudności psychiczne, w których jedzenie, masa ciała i wygląd stają się bardzo silnie powiązane z poczuciem kontroli, lękiem i oceną siebie. Często towarzyszą temu wyniszczające myśli o własnym ciele, silny wstyd, napięcie i stopniowe pogarszanie się także stanu fizycznego. To jest stan, który wymaga pomocy, i im wcześniej ta pomoc się pojawi, tym lepiej.
Piszesz też bardzo niepokojąco, że chciałabyś zniknąć, że masz dość i że czujesz, że zaraz nie wytrzymasz. To jest moment, w którym naprawdę nie powinnaś zostawać sama z tym stanem. Nie dlatego, że robisz coś złego, tylko dlatego, że to, co przeżywasz, wygląda na zbyt ciężkie, żeby dźwigać to bez wsparcia. Bardzo ważne jest, żebyś powiedziała o tym dziś komuś dorosłemu, komu można zaufać - jeśli nie rodzicom, to może innej bliskiej osobie, pedagogowi szkolnemu, psychologowi szkolnemu, wychowawcy, cioci, babci, starszemu rodzeństwu. Nie musisz opowiadać wszystkiego idealnie. Wystarczy powiedzieć wprost, że się źle czujesz i potrzebujesz pomocy.
To, że nie chcesz martwić rodziców, jest zrozumiałe, ale nie musisz sama chronić wszystkich kosztem siebie. Twoje cierpienie też jest ważne. I nie jest „robieniem problemu” proszenie o pomoc, kiedy jest tak trudno.
Jeśli czujesz, że możesz sobie coś zrobić, że nie wytrzymasz, albo jesteś teraz sama i jest bardzo źle, skontaktuj się od razu z pomocą kryzysową. Zadzwoń pod 112 albo zadzwoń na telefon zaufania dla dzieci i młodzieży 116 111. Jeśli jesteś pełnoletnia, możesz też zadzwonić pod 800 70 2222.
To, co opisujesz, wymaga realnej pomocy specjalisty - psychologa, psychiatry, a przy podejrzeniu anoreksji także konsultacji lekarskiej. Da się z tego wyjść ale nie musisz robić tego sama. Najważniejszy jest teraz pierwszy krok do kogoś obok. Trzymam kciuki.
Rafał Żelazny
Czytając Twoją wiadomości widać, że zmagasz się z ogromnym cierpieniem i trudnościami. Mam wrażenie że czujesz się przeciążona i samotna z tym wszystkim, a jednocześnie bardzo starasz się chronić bliskich przed swoim bólem. To, że nie chcesz martwić rodziców po doświadczeniach związanych z depresją brata pokazuje, jak bardzo zależy Ci na rodzicach, ale mimo wszystko nie powinnaś zostać sama z tym, co przeżywasz.
Czytając Twoją wiadomość widzę osobę, która od dłuższego czasu walczy i próbuje sobie poradzić najlepiej, jak potrafi. To, że piszesz o swoich trudnościach świadczy o tym, że jakaś część Ciebie szuka pomocy i nie chce się poddać. To bardzo ważna część Ciebie!!!
To co piszesz o samookaleczeniach, ograniczaniu jedzenia oraz myślach o zniknięciu pokazuje, jak dużo bólu i napięcia nosisz w sobie od dłuższego czasu. Są to sygnały świadczące o tym, że obecnie potrzebujesz większego wsparcia niż to, które jesteś w stanie zapewnić sobie sama. W takich momentach niezwykle ważna jest obecność zaufanych dorosłych oraz specjalistów, którzy mogą pomóc Ci bezpiecznie przejść przez ten trudny okres i wspólnie szukać sposobów na odzyskanie poczucia wpływu, bezpieczeństwa i nadziei.
Rozumiem, że możesz bać się reakcji rodziców. Wiele młodych osób obawia się niezrozumienia, złości czy rozczarowania. Myślę że rodzice woleliby wiedzieć, że ich dziecko cierpi, niż dowiedzieć się o tym dopiero wtedy, gdy sytuacja stanie się bardzo poważna. Nawet jeśli początkowo będą zaskoczeni lub przestraszeni, ich reakcja będzie wynikała przede wszystkim z troski o Ciebie. Nie musisz sama wiedzieć, jak sobie z tym poradzić. Dorośli są po to, aby pomóc znaleźć odpowiednie wsparcie.
Bardzo ważne jest, abyś jak najszybciej powiedziała o tym zaufanej osobie dorosłej najlepiej rodzicom lub innemu opiekunowi oraz skorzystała z profesjonalnej pomocy psychologa, psychoterapeuty lub lekarza psychiatry. Nie dlatego, że sobie nie radzisz, ale dlatego, że nie musisz radzić sobie z tym sama. Pozdrawiam.
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Przykro mi, że tak bardzo cierpisz. To, co opisujesz czyli samookaleczanie, głodzenie się, poczucie beznadziejności, natrętne myśli o swojej wartości to bardzo poważne sygnały, że Twoje zdrowie psychiczne jest w kryzysie. Nie jesteś beznadziejna ani nienormalna. Jesteś osobą, która przeżywa ogromny ból i nie ma narzędzi, by sama go ukoić.
Proszę, potraktuj to poważnie gdyż anoreksja i samookaleczenia to stany zagrażające życiu. Twoje ciało nie wytrzyma długoterminowo głodzenia się, a rany mogą ulec zakażeniu lub nie daj Boże być głębsze niż myślisz.
Rozumiem, że boisz się obciążyć rodziców, zwłaszcza po doświadczeniach z bratem. Jednak prawda jest taka, że już cierpisz w samotności, a rodzice i tak pewnie nieświadomie widzą, że coś jest nie tak (np. mama wmusza jedzenie, bo wyczuwa problem). Ukrywanie tego nie chroni ich, a Ty naprawdę potrzebujesz pomocy, której sama nie jesteś w stanie sobie zapewnić.
Jeśli masz myśli, żeby zrobić sobie poważną krzywdę lub zniknąć natychmiast zadzwoń na numer alarmowy 112 lub na całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111 (możesz dzwonić anonimowo, nie musisz podawać danych). Powiedz komuś dorosłemu spoza rodziny, np. wychowawcy, szkolnej pielęgniarce, pedagogowi, zaufanej nauczycielce, a nawet lekarzowi rodzinnemu (podczas wizyty sama poproś o chwilę na osobności). Oni mają obowiązek Ci pomóc, a nie oceniać. Możesz też napisać do specjalistycznego wsparcia online np. do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej lub przez czat na stronie „Twoje Centrum Zdrowia Psychicznego”. Nie musisz mówić rodzicom, że to Ty gdyż czasem wystarczy, że poprosisz nauczyciela o pomoc w kontakcie z rodzicami.
Jeśli czujesz, że zaraz wybuchniesz spróbuj prostego ćwiczenia: weź głęboki wdech na 4 sekundy, przytrzymaj na 4, wydech na 6. I tak 5 razy. To nie rozwiąże problemu, ale może na chwilę obniżyć napięcie.
A co z rodzicami? Rozumiem Twój strach. Ale wyobraź sobie, że Twoja mama woli dowiedzieć się prawdy i mieć szansę Ci pomóc, niż stracić Cię na zawsze. Możesz poprosić ją o rozmowę np. w formie listu: „Mamo, boję się, że mnie zrozumiesz, ale od roku źle się czuję, ranię się i nie jem. Potrzebuję psychiatry. Przepraszam, ale nie daję rady sama”. Albo poproś, żeby poszła z Tobą do lekarza , a wtedy to specjalista powie jej, co się dzieje i że to nie Twoja ani jej wina. Nie przepraszaj za to, że cierpisz. Nie jesteś problemem. Problemem jest choroba. A Ty masz prawo do pomocy tak samo jak Twój brat. To nie jest zawalanie rodziców; to danie im szansy, by Cię uratowali.
Proszę, nie zostawaj w tym sama. Zrób dzisiaj jeden malutki krok choćby wyślij SMS do zaufanej osoby lub zadzwoń na 116 111. Zasługujesz na to, żeby żyć bez bólu.
Rafał Hołubowski
Myślę że warto zająć się tym problemem na poważnie. Działania autodestrukcyjne (cięcie się oraz nie jedzenie) to bardzo mocne symptomy tego jak Pani jest trudno i jak mocno obciążona jest psychika. Gdyby było to możliwe warto skorzystać z pomocy psychoterapeuty, najlepiej specjalizującego się w problemach zaburzeń osobowości i podobnych stanach. Warto też rozmawiać również z najbliższymi, choćby z rodzicami. Brat miał problemy, a Pani ma również swoje, nimi też należ się zająć.
Rafał Hołubowski
Jakub Pawłowski
Dziękuję, że zdecydowałaś się o tym napisać. To, z czym się mierzysz, jest bardzo poważne i nie powinnaś zostawać z tym sama. Samookaleczanie, głodzenie się, myśli o zniknięciu i poczucie, że już nie dasz rady, to sygnały, że potrzebujesz realnego wsparcia.
Rozumiem, że nie chcesz martwić rodziców, ale w tej sytuacji ich reakcja może być początkiem otrzymania pomocy, a nie dodatkowym ciężarem. Powiedz o tym mamie, tacie lub innemu zaufanemu dorosłemu jeszcze dziś. Zasługujesz na pomoc i nie jesteś problemem.
Zobacz podobne
Utrata emocji i lęk po przeprowadzce na studia: jak sobie radzić?
Witam, zmagam się z bardzo nietypowym problemem w ostatnim czasie. Nie do końca sama wiem dlaczego tak się dzieje, ale czuję się strasznie obojętna na wszystko, tak jak bym przez większość czasu straciła emocje i czuję się niesamowicie pusta. A nawet kiedy już jakieś emocje się pojawiają to jest to silny lęk i strach, albo wybuch płaczu. Na codzień nic mnie nie cieszy, ciężko mi robić proste czynności, jestem ciągle zmęczona. Czuję się strasznie samotna po wyjeździe na studia do innego miasta, mimo że poznałam znajomych i dużo wychodziłam to nawet otoczona ludźmi nie czuję z nimi aktualnie głębszej więzi emocjonalnej. Mogę być wokół ludzi a i tak czuję się sama, ostatnio mam problem z rozmową z kimkolwiek nawet z osobami, które kiedyś lubiłam. Jednocześnie chce odizolować się od każdego, ale potem jest coraz gorzej i zaczynam się bać ludzi, nie potrafię z nimi rozmawiać. Mam też dziwne objawy fizyczne, czasami nie czuję się realnie, jestem w jakimś stanie nietrzeźwości, mam sztywną szyję, albo mi słabo bez konkretnego powodu. Mam niską samoocenę, wstydzę się tego jak wyglądam, boję, że się ośmieszę. Kiedyś byłam bardzo nieśmiałą osobą miałam zwykle 2 bliskie osoby w szkole. Jak wyjechałam na studia (aktualnie 1 rok w trakcie) to stałam się duszą towarzystwa, poznawałam mnóstwo osób byłam radosna i pozytywnie nastawiona do wszystkiego. Ludzie mnie lubili za moją energię. W dzieciństwie byłam nieśmiała, ale zawsze odczuwałam bardzo dużo emocji, byłam wrażliwa, stawiałam dobro innych ponad swoje, ekscytowałam się różnymi planami, miałam hobby - gry, sport, rysowanie. Teraz nie potrafię nawet obejrzeć serialu, filmu, bo mnie wszystko męczy. W cięższych stanach odrealnienia, nie mogłam nawet słuchać muzyki, bo irytowały mnie dźwięki tekstu śpiewnego. Zawsze miałam jakieś problemy lekko natury psychologicznej - bezsenność, silny stres, ataki paniki te problemy rozwijały się u mnie od małego, ale potrafiłam odczuwać szczęście, złość, smutek, miałam swoją osobowość, ludzi, których kochałam. Teraz boję się nawet bliskich znajomych i się od nich sama dystansuje, przez co relacje słabną i mam wrażenie że nikt mnie nie lubi. Nie mam też pociągu seksualnego, a kiedyś było zupełnie inaczej, byłam nawet w związku, ale rozpadł się po roku czasu. Próbowałam różnych metod w ostatnim czasie, momentami było odrobinę lepiej po suplementach jak depresanum, czy nervina antistres, ale działanie wraz z dłuższym stosowaniem przestało cokolwiek dawać. Nie mam celu w życiu, boję się przyszłości, rodzice mnie utrzymują, a ja nie jestem w stanie nawet zdać sesji letnich, bo przez moje samopoczucie nie potrafię się uczyć. Chciałabym bardzo być taka jak dawniej, straciłam iskrę życia. Potrafię być tak zmęczona, że jedyne co robię to leżę i patrzę w sufit w wolnym czasie, ponieważ nawet scrollowanie mediów społecznościowych jest wymagające. Nie wydarzyło się ostatnio nic takiego co by spowodowało tak nagłą zmianę w moim życiu, a trwa ona już jakoś miesiąc ponad i się ciągle pogarsza. Nie dzieje się aktualnie nic złego, dlatego też mam wyrzuty, że tak się zachowuje. Może to przeciążenie, albo przez silny stres jaki zawsze mi towarzyszył, albo niewyleczone traumy z dzieciństwa, ale dlaczego miałoby się to objawiać dopiero teraz i w postaci braku radości z życia? Z góry dziękuję za odpowiedź.
Bardzo trudne relacje z mężem
Dzień dobry. Ja i mój mąż nie mieszkamy razem i nie jesteśmy w stanie dogadać się w kwestii miejsca zamieszkania. Mamy 2 letnią córeczkę, z którą mieszkam i się opiekuję. Mąż mieszka i pracuje 80 km od nas. Jest nauczycielem, po ogromnych przejściach miłosnych - związek z 10 lat starsza kobietą ktora odeszła od meza alkoholika i odbila sie emocjonalnie dzieki mojemu mezowi a potem go rzuciła i nagle odciela sie od niego oraz związek z mężatka z 2 dzieki ktora zwodziła mojego meza przez.5 lat a potem z dnia na dzien wyjechala. Zdarzenia te zostawiły w mezu trwaly slad na jego zdrowiu i psychice. Podjął probe znalezienia pracy w naszym mieście i w zasadzie prace juz mial, ale nie podobała mu sie pani dyrektor szkoly i przedmioty jakich mialby uczyc. Stwierdzil, ze to za duzo stresu dla niego i on pracy nie zmieni bo jego zdrowie mu na to nie pozwala. Podczas urlopu macierzynskiego przeprowadzilam sie do meza razem z dzieckiem zeby sprobowac zycia razem (nie mieszkalismy nigdy wczesniej razem), jednak to co przezylam mieszkajac z nim w tym czasie to bylo cos do czego nigdy nie chcialabym wracac. Zostawalam z dzieckiem cale dnie sama. W nocy nie pomagal mi z karmieniem i przewijaniem. Narzekal jedynie ze ciagle jest niewyspany. Maz po pracy cieszyl sie ze ma zone i dziecko na miejscu i zamiast spedzac z nami czas lub mnie odciazyc jezdzil po pracy do rodzicow, pomajsterkowac przy aucie itd. Bardzo schudlam w tym czasie, nie mialam kiedy zjesc ani nawet sie umyc. bylam sfrustrowana i samotna. Nie moglam liczyc na pomoc mojej mamy a rodzice meza sa juz po 70. Maz mnie nie wspieral a tylko dolewal oliwy do ognia. Zobaczyl ze mu rachunki wzrosly i kazal mi sie do nich dokladac. Nie zrobilam tego - mialam kredyt i swoje rachunki na glowie, ktore musialam uregulowac mimo ze w mieszkania nie uzytkowalam. Nie potrafil nawet na chwile zajac sie dzieckiem tak zeby jej sie nic nie stalo. Za kazdym razem kiedy mowilam mu jak sie czuje slyszalam tylko: ,,czujesz sie tak bo chcesz sie tak czuc, ja robie wszystko zeby bylo dobrze”. Plakalam po katach. Bylam odcieta od bliskich. Ciagle sie klocilismy i to ja bylam ta zla: ,,głupia”,,,idiotka” z ,,ograniczonym mysleniem”. Mialam dosc. Przyszedl czas powrotu do pracy i odliczalam dni kiedy bede mogla wyjechać i sie uwolnić. Balam sie ze bardzo ze maz nas nie zawiezie, ale nie robił problemów. Od tamtej pory przyjezdzal na weekendy i zawsze kiedy mial wolne. Kilka tygodni przed moim pojawieniem sie w biurze okazalo sie ze moge pracowac 100% zdalnie przez 1,5 roku czasu. Obecnie przy dziecku pomaga mi mama, przyjeżdża na kilka dni w tygodniu ponad 100 km. Maz ma wakacje i niedawno oznajmil ze nie zamierza sie przeprowadzac. Ja mam mozliwosci i skoro pracuje zdalnie powinnam mieszkać u niego bo dziecko musi mieć dwoje rodziców. Według meza tworze,,niezdrowa sytuacje w której poszkodowany jest on i dziecko”. Nie możemy się dogadać w tej kwestii. Przez jego nacisk i presje przeprowadzki nie śpię od tygodni, mam bole brzucha, napady paniki i nerwice. Znowu zaczely sie wyzwiska w moja strone oraz nerwowe rozmowy. Nie ufam mezowi, nie dogadujemy sie. Jestem bardzo rozdarta w kwestii tego co powinnam zrobic. Nie wyobrazam sobie swojego zycia w miejscowosci w ktorej mieszka maz. Nie bede miala tam nikogo ani wsparcia ani pomocy od osob ktore mi dobrze zyczą. Uslyszalam jeszcze od meza ze dalej bedzie mnie wyzywał jezeli bede robila zle. Szczerze, zastanawiam sie czy my jestesmy sie w stanie sie dogadac bez wzgledu na miejsce zamieszkania. Jestem rozdarta a moj stan emocjonalny nie pozwala mi na podjecie właściwej decyzji. Z mezem nie rozmawiamy, nie ma zadnej bliskosci a ja noe moge na niego nawet patrzec. Nie chce zeby dziecko mialo weekendowego tate ani zeby nasza rodzina byla rozbita. Nie wiem co mam robic…
Co mam robić, jak żyć szczęśliwie w miejscu, w którym nie potrafię takim być.
Witam, pochodzę z większej miejscowości, w której cały czas pracuję. Mieszkam w mniejszej oddzielonej około 30km. Na początku to miejsce nie przeszkadzało mi w końcu znalazłem tutaj miłość i dlatego też tu jestem. Mam tu dzieci, dom jednak cały czas nie potrafię stać się częścią tego miejsca. Od dłuższego czasu zaczynam czuć frustrację ciągle dojazdy, ciężko coś załatwić itp. W moim mieście mogę wszystko, czuję się tam znakomicie. Moja rodzina jednak ma tutaj wszystko firma praca dzieci szkoła przedszkole. Chciałbym czuć szczęście radość, a przez to, że jestem tu, gdzie jestem, nie mogę nic. Przeprowadzka nie wchodzi w grę, gdyż wtedy oni stracą wszystko. Co mam robić, jak żyć szczęśliwie w miejscu, w którym nie potrafię takim być.
Nadmierna analiza sygnałów z ciała i lęk przed chorobami serca - jak sobie poradzić?
Dzień dobry, od około miesiąca występuje u mnie dość nietypowy problem, potrzebuję słów wsparcia ewentualnie jakichś porad, mam już umówioną wizytę u psychologa. Mam ledwo skończone 18 lat, fizycznie jestem zdrowa, wszelkie badania wyszły w porządku, a ja i tak od jakiegoś czasu nadmiernie analizuje sygnały z ciała tzn. lekko zakłuje mnie serce czy nawet po prostu bolą piersi przed miesiączką, a ja już zaczynam się nakręcać, że pewnie zaraz dostanę zawału mimo, że nie mam na szczęście żadnych predyspozycji, aby z jakiegoś powodu go dostać. To samo tyczy się innych "dolegliwości" np. aktualnie dość często niezbyt się wysypiam, bo wiadomo są wakacje i siedzę czasami nawet do rana oglądając filmy (w roku szkolnym się to nie zdarza), a potem jak z powodu niewyspania boli mnie głowa wmawiam sobie, że zaraz na pewno z tego powodu zemdleję (nigdy do tej pory nie zdarzyło mi się stracić przytomności). Dodam, że kiedyś nie analizowałam tego zbytnio, jak miałam jakieś sygnały z ciała to zazwyczaj starałam się to olewać no ewentualnie brałam jakąś tabletkę jak coś mnie bolało, nie wiem co mi się stało :(
Brak radości z życia, niska pensja, mieszkanie z rodzicami i wstyd przed kobietami – jak sobie poradzić?
Mam dość życia codziennie nic mi nie sprawia radości odkąd poddałem prawo jazdy tylko zrobiło się gorzej. Pracuje w tej samej pracy od 4 lat za najniższą krajową mieszkam z rodzicami i o związkach normalnym życiu mogę zapomnieć. Moi koledzy są lepsi inni zarabiają więcej coś osiągają a ja jedyne co to robie ortodonte nie mam planu na życie zawszę byłem wybrakowny wycofany z najniższą krajową mieszkaniem z rodzicami wstydzę się kobiet do takiego stopnia że robię wszystko by z nimi nie rozmawiać. Nie mam siły na to życie myślałem że jak zrobię te zęby itp to wtedy jakoś zacznę robić coś innego bo będę miał to z głowy te leczenie a tylko wiem że tracę czas a nie mam planu ani pomysłu co chce robić w życiu boje się życia boję się samotności a wiem że taki będę moi koledzy są lepsi więc w końcu kontakt i tak się urwie poza tym wstydze się z nimi rozmawiać oni są po prostu mężczyznami a ja chłopczykiem Jestem do tego prawiczkiem więc to bardziej powoduję że jestem wybrakowany jako facet. Nie wiem już jak sobie z tym poradzić każdy dzień jest bólem.
