Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Czy istnieje możliwość bezpłatnej diagnozy autyzmu dla dorosłych?

Witam, czy możliwa jest bezpłatna diagnoza pod kątem spektrum autyzmu osoby dorosłej, której nikt nie potrafi pomóc? Psycholog sugeruje coś takiego. Chodzi o osobę niepełnosprawną, która nie pracuje i nie ma kilku tysięcy wolnych na diagnozę, a poradnie takiej kwoty oczekują. Jedna fundacja kilka lat temu też taką kwotę proponowała, a myśleliśmy, że w fundacji będzie to bezpłatnie. Diagnoza jest potrzebna, bo może coś by się rozjaśniło w życiu tej osoby, a tak nikt nie ma odpowiedniego podejścia, bo te zaburzenia (depresja, nerwica) okazały się lekooporne... U nas w całym powiecie nikt nie oferuje takich możliwości.

zaburzenia neurologiczne
User Forum

Zofia

9 miesięcy temu
Magdalena Pardo

Magdalena Pardo

Dzień dobry, 

rozumiem Waszą sytuację i trudności, z jakimi się mierzycie. Szukanie bezpłatnej diagnozy autyzmu u osoby dorosłej, zwłaszcza w trudnej sytuacji finansowej, jest wyzwaniem, ale są pewne opcje, które warto rozważyć. Choć wcześniej wspominacie, że koszt diagnozy w fundacji był wysoki, warto jeszcze raz skontaktować się z organizacjami zajmującymi się autyzmem czy innymi lokalnymi grupami wsparcia. Czasami organizacje te oferują darmowe lub tańsze konsultacje, szczególnie dla dorosłych. W niektórych przypadkach, jeśli istnieje podejrzenie autyzmu, można próbować uzyskać skierowanie na diagnozę od lekarza psychiatry lub psychologa w ramach NFZ. Jednak dostęp do specjalistów od autyzmu dla dorosłych może być ograniczony i wymagać cierpliwości.

Jeśli pełna diagnoza jest kosztowna, można rozważyć wstępną konsultację u psychologa specjalizującego się w autyzmie, który mógłby ocenić czy istnieje potrzeba pełnej diagnozy i ewentualnie pomóc w znalezieniu tańszych rozwiązań. Serdecznie zapraszam na takie spotkanie. Możliwe jest skorzystanie z kilku spotkań diagnostycznych w ramach terapii niskopłatnej. Proszę jednak pamiętać, że postawienie diagnozy autyzmu u osoby dorosłej wymaga współpracy kilku specjalistów, a ostateczną diagnozę wystawia lekarz psychiatra, na podstawie np. opinii psychologicznej stworzonej w oparciu o wynik testów psychologicznych i wywiad diagnostyczny.

Podsumowując, najlepiej zacząć od ponownego sprawdzenia dostępnych fundacji i organizacji pozarządowych, a także rozważenia konsultacji w prywatnych placówkach, które mogą oferować wstępne oceny w niższej cenie.

 

Życzę wytrwałości i sukcesu w poszukiwaniach.

Pozdrawiam,

Magdalena Pardo

9 miesięcy temu

Magdalena Pardo

Psycholog
Zobacz profilArrowRight

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Anastazja Zawiślak

Anastazja Zawiślak

To bardzo ważne i zasadne pytanie — diagnoza w kierunku spektrum autyzmu u osoby dorosłej bywa niestety trudna i kosztowna, ale są możliwe bezpłatne drogi diagnostyczne.

 

Oto, co warto wiedzieć i spróbować:

🔹 Poradnia zdrowia psychicznego (NFZ) – lekarz psychiatra może wystawić skierowanie na dalszą diagnozę, także w kierunku ASD, szczególnie jeśli dotychczasowe leczenie jest nieskuteczne. Warto zapytać, czy przy współpracy z innymi specjalistami (np. psychologiem klinicznym lub neurologiem) mogą zająć się pełniejszą oceną funkcjonowania.

🔹 Centra Zdrowia Psychicznego (CZP) – działają w wielu miastach i oferują kompleksową, bezpłatną pomoc w ramach NFZ, często bez konieczności skierowania. W niektórych z nich możliwa jest również diagnostyka spektrum autyzmu u dorosłych.

🔹 Poradnie psychologiczno-pedagogiczne (PPP) – choć formalnie działają głównie dla dzieci i młodzieży, część z nich prowadzi też diagnozę dorosłych, np. w sytuacji orzeczeń lub trudności rozwojowych. Warto zadzwonić i zapytać o możliwości.

🔹 Fundacje i organizacje pozarządowe – rzeczywiście niektóre pobierają opłaty, ale są też miejsca, które w zależności od sytuacji finansowej oferują pomoc bezpłatnie lub w systemie „pay what you can”. Można poszukać fundacji lokalnie, ale też kontaktować się zdalnie — niektóre prowadzą konsultacje online.

 

Rozumiem frustrację i poczucie bezsilności — ale droga nadal istnieje, choć może wymagać kilku kroków i uporu. W razie potrzeby mogę pomóc znaleźć konkretne miejsca w Twoim województwie — daj tylko znać, gdzie mieszkacie. 

 

Anastazja Zawiślak

Psycholog

9 miesięcy temu

Anastazja Zawiślak

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Left ArrowOdpowiedz jako specjalista

Zobacz podobne

Jak spowolnić rozwój Alzheimera?

Mój tata ma zdiagnozowanego Alzheimera od roku. Na początku były to tylko drobne zapomnienia – klucze, telefon, nazwy miejsc. Teraz coraz częściej gubi się w czasie. Wczoraj zapytał mnie, czy jutro jedziemy na święta, chociaż mamy luty. 

Lekarz przepisał mu leki, ale szczerze mówiąc, nie widzę dużej poprawy. Staramy się robić ćwiczenia pamięciowe, rozwiązywać krzyżówki, nawet zaczęliśmy słuchać razem audiobooków, żeby stymulować mózg. Czy istnieją naprawdę skuteczne metody, które mogą spowolnić rozwój choroby?

Witam. Mam 40 lat i po rozwodzie byłam zmuszona zamieszkać z mamą -ma 66 lat. Zachorowała na stwardnienie rozsiane.
Witam. Mam 40 lat i po rozwodzie byłam zmuszona zamieszkać z mamą -ma 66 lat. Zachorowała na stwardnienie rozsiane. Jest to choroba neurologiczna, robią się zmiany w mózgu, niedowład ciała itp.bierze leki. Od tego czasu koszmar z nią mieszkać - ja płacze co chwila, mój tato -facet do tej pory silny ma już kłopoty z sercem na tle nerwowym. Oskarża go, że ma kochankę, za dużo jedzenia kupuje, grzebie mu w rzeczach prywatnych, wyzywa. Ja przez nią wpadłam w nerwicę - biorę od psychiatry leki na uspokojenie, bo mówi, że ja się kurwie z własnym ojcem, że jestem głupia i mam twarz downa. Moje dziecko 13-letnie wyzywa od głupich idiotek, pojebanych - bo ma lekki stopień niepełnosprawności intelektualnej. Dostałam taki płyn od mojej lekarki, że mam to dolewać matce na te urojenia - ale nic nie pomaga. Ona nas tu wykończy. O leczeniu psychiatrycznym nie chce słyszeć, bo to my jesteśmy pojebani jej zdaniem. Co robić? Błagam o pomoc. Pozdrawiam.
Przychodzę do Państwa, ponieważ chcę uzyskać odpowiedź
Dzień dobry Przychodzę do Państwa, ponieważ chcę uzyskać odpowiedź na nurtujące mnie pytanie, mianowicie zastanawiam się, czy mogę mieć autyzm. Wszystko wygląda tak, że mam 24 lata i od kiedy tylko pamiętam, miałem problemy w kontaktach z innymi ludźmi i z samodzielnością. Wszystko zaczęło się we wczesnych latach szkolnych, nie byłem lubiany właściwie nawet,nie wiem czemu, nigdy nie potrafiłem się dogadać z ludźmi zawsze byłem odrzucany potem przyszła szkoła średnia i wszystko obróciło się o 180 stopni, znajdowałem się w dużych grupach znajomych, przeważnie byłem w centrum uwagi, udzielałem się gdzie tylko się dało, ale ciągle miałem problem z budowaniem trwałych relacji często zdarzało mi się z byle powodu odciąć od znajomych by potem ci do mnie wracali, często nie rozumiem ludzi, czemu się śmieją, bądź denerwują a mimo to przeważnie, to ja jestem tym najzabawniejszym w grupie i wydaje mi się, że to jest słowo klucz, w grupie zazwyczaj się odnajduję do czasu, aż z byle powodu nie chcę się odciąć od wszystkiego, jeszcze większym problemem jest dla mnie to, że nie potrafię znaleźć miłości każdy mój związek kończył się z wydaje mi się mojego powodu podczas gdy wszyscy znajomi mają już tą "drugą połowę" ja cały czas boję się zrobić jakikolwiek krok do przodu, mimo że bardzo brakuje mi drugiego człowieka mam też duży problem ze skupieniem i systematycznością dawniej potrafiłem bez przerwy uczyć się tego co mi się podobało a teraz gdy chcę do tego przysiąść czuję taką pustkę to, co robię, nie daje mi już takiej satysfakcji, jak kiedyś, zaczynam być coraz bardziej zdesperowany, nie chcę kiedyś skończyć całkiem sam i z niczym często też zdarzają mi się nagłe napady chyba ostrego stresu do tego stopnia, że momentami duszę się z nerwów.
Od dziecka miałem problemy z nauką bądź wykonywaniem jakiejś czynności przez dłużej
Witam serdecznie! Od dziecka miałem problemy z nauką bądź wykonywaniem jakiejś czynności przez dłużej, która była obowiązkiem, objawiająca się np. napięciem lub brakiem przyswajalności wiedzy. Przez to nie radziłem sobie zbyt dobrze w szkole (odrabianie lekcji było dla mnie niejednokrotnie mordęgą - tak samo, jak żmudne siedzenie w szkole), i to spowodowało, że nie skończyłem żadnego konkretnego kierunku ani nie zdobyłem żadnego konkretnego zawodu. Mam z tego powodu nie za wesołą sytuacje z pracą, bo nie mogę aplikować wszędzie tam, gdzie wymagane jest konkretne, kierunkowe doświadczenie i wykształcenie. Sprawia mi problem praca pod presją, gdzie jest dużo bodźców, gdzie trzeba wykonywać ileś rzeczy naraz. Z kolei, kiedy znajdę coś dla siebie, a mam kilka swoich pasji, potrafię się w nich zatracić i być w tym bardzo dobry, osiągnąć więcej niż wiele innych osób. Trochę tak jakbym nie potrafił wyjść poza swoją trajektorię. Szczególnie wiedza ścisła czy techniczna jest dla mnie bardzo problematyczna, nigdy nie umiałem też ,,wkuwać" czegokolwiek i tak samo męczę się, kiedy muszę wykonywać jakąś rzecz non stop. Od razu zaznaczę, że nie jestem osobą leniwą ani mało ambitną - po prostu nie potrafię chyba funkcjonować tak, jak większość. Odbieram więcej bodźców i szybciej czuję wyczerpanie plus to, co opisałem wyżej.
Dziwne zaburzenia lękowe u 15-latka: nagły lęk przed morzem i odkurzaczem - jak pomóc?

Mam 2 problemy z moim 15-letnim synem. Otóż cierpi on na dziwne zaburzenia lękowe. 
1. Lęk przed morzem (od 3 lat). Syn od dziecka bardzo często bywał nad morzem — szacunkowo około 30 razy. Przez wiele lat nie miał żadnego problemu z wodą ani plażą, chętnie uczestniczył w kąpielach i spacerach, kochał wyjazdy nad morze. Około 3 lata temu zaczęło się od lekkiego niepokoju przy morzu (niechęć do wchodzenia do wody, napięcie). Z każdym kolejnym wyjazdem lęk narastał – aż do obecnego momentu, w którym pojawia się panika nawet przy rozmowie o wyjeździe nad morze. Nie wskazuje konkretnej przyczyny – nie pamięta, by coś złego się wydarzyło. Reakcja ma obecnie charakter silny – unika tematu, reaguje lękowo na zdjęcia morza, plany wakacyjne. 
2. Lęk przed odkurzaczem (nowy objaw). Około 2 tygodnie temu pojawił się nagle silny lęk przed odkurzaczem. Wcześniej nie miał z nim żadnych problemów — wręcz przeciwnie, często sam odkurzał lub był obok, gdy ktoś odkurzał. Teraz mówi, że „boi się” odkurzacza, unika pomieszczenia, gdy odkurzacz jest włączony, wychodzi z domu na wiele godzin po tym jak włączam odkurzacz. Nie ma nadwrażliwości słuchowej (lubi głośną muzykę), nie ma diagnozy ze spektrum autyzmu. 
Poza tymi dwoma lękami syn funkcjonuje normalnie. Chodzi do szkoły, uczy się ponadprzeciętnie, ma znajomych, nie wycofuje się z życia towarzyskiego. Nie zauważyliśmy wyraźnych objawów depresji, problemów ze snem czy odżywianiem. Jedyne, co nas niepokoi, to narastający lęk w jednej sferze i nagły lęk w drugiej. 
Chciałbym wiedzieć, co mojemu synowi dolega i jak to leczyć.

alzheimer

Alzheimer - przyczyny, objawy i leczenie choroby

Choroba Alzheimera to wyzwanie dla osób z nią żyjących, ich rodzin i całego systemu opieki zdrowotnej. Zapraszamy do zapoznania się z naszym rzetelnym i aktualnym przewodnikiem na temat choroby Alzheimera, opracowanym na podstawie badań naukowych.