Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Czy istnieje możliwość bezpłatnej diagnozy autyzmu dla dorosłych?

Witam, czy możliwa jest bezpłatna diagnoza pod kątem spektrum autyzmu osoby dorosłej, której nikt nie potrafi pomóc? Psycholog sugeruje coś takiego. Chodzi o osobę niepełnosprawną, która nie pracuje i nie ma kilku tysięcy wolnych na diagnozę, a poradnie takiej kwoty oczekują. Jedna fundacja kilka lat temu też taką kwotę proponowała, a myśleliśmy, że w fundacji będzie to bezpłatnie. Diagnoza jest potrzebna, bo może coś by się rozjaśniło w życiu tej osoby, a tak nikt nie ma odpowiedniego podejścia, bo te zaburzenia (depresja, nerwica) okazały się lekooporne... U nas w całym powiecie nikt nie oferuje takich możliwości.

zaburzenia neurologiczne
User Forum

Zofia

10 miesięcy temu
Magdalena Pardo

Magdalena Pardo

Dzień dobry, 

rozumiem Waszą sytuację i trudności, z jakimi się mierzycie. Szukanie bezpłatnej diagnozy autyzmu u osoby dorosłej, zwłaszcza w trudnej sytuacji finansowej, jest wyzwaniem, ale są pewne opcje, które warto rozważyć. Choć wcześniej wspominacie, że koszt diagnozy w fundacji był wysoki, warto jeszcze raz skontaktować się z organizacjami zajmującymi się autyzmem czy innymi lokalnymi grupami wsparcia. Czasami organizacje te oferują darmowe lub tańsze konsultacje, szczególnie dla dorosłych. W niektórych przypadkach, jeśli istnieje podejrzenie autyzmu, można próbować uzyskać skierowanie na diagnozę od lekarza psychiatry lub psychologa w ramach NFZ. Jednak dostęp do specjalistów od autyzmu dla dorosłych może być ograniczony i wymagać cierpliwości.

Jeśli pełna diagnoza jest kosztowna, można rozważyć wstępną konsultację u psychologa specjalizującego się w autyzmie, który mógłby ocenić czy istnieje potrzeba pełnej diagnozy i ewentualnie pomóc w znalezieniu tańszych rozwiązań. Serdecznie zapraszam na takie spotkanie. Możliwe jest skorzystanie z kilku spotkań diagnostycznych w ramach terapii niskopłatnej. Proszę jednak pamiętać, że postawienie diagnozy autyzmu u osoby dorosłej wymaga współpracy kilku specjalistów, a ostateczną diagnozę wystawia lekarz psychiatra, na podstawie np. opinii psychologicznej stworzonej w oparciu o wynik testów psychologicznych i wywiad diagnostyczny.

Podsumowując, najlepiej zacząć od ponownego sprawdzenia dostępnych fundacji i organizacji pozarządowych, a także rozważenia konsultacji w prywatnych placówkach, które mogą oferować wstępne oceny w niższej cenie.

 

Życzę wytrwałości i sukcesu w poszukiwaniach.

Pozdrawiam,

Magdalena Pardo

10 miesięcy temu

Magdalena Pardo

Psycholog
Zobacz profilArrowRight

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Anastazja Zawiślak

Anastazja Zawiślak

To bardzo ważne i zasadne pytanie — diagnoza w kierunku spektrum autyzmu u osoby dorosłej bywa niestety trudna i kosztowna, ale są możliwe bezpłatne drogi diagnostyczne.

 

Oto, co warto wiedzieć i spróbować:

🔹 Poradnia zdrowia psychicznego (NFZ) – lekarz psychiatra może wystawić skierowanie na dalszą diagnozę, także w kierunku ASD, szczególnie jeśli dotychczasowe leczenie jest nieskuteczne. Warto zapytać, czy przy współpracy z innymi specjalistami (np. psychologiem klinicznym lub neurologiem) mogą zająć się pełniejszą oceną funkcjonowania.

🔹 Centra Zdrowia Psychicznego (CZP) – działają w wielu miastach i oferują kompleksową, bezpłatną pomoc w ramach NFZ, często bez konieczności skierowania. W niektórych z nich możliwa jest również diagnostyka spektrum autyzmu u dorosłych.

🔹 Poradnie psychologiczno-pedagogiczne (PPP) – choć formalnie działają głównie dla dzieci i młodzieży, część z nich prowadzi też diagnozę dorosłych, np. w sytuacji orzeczeń lub trudności rozwojowych. Warto zadzwonić i zapytać o możliwości.

🔹 Fundacje i organizacje pozarządowe – rzeczywiście niektóre pobierają opłaty, ale są też miejsca, które w zależności od sytuacji finansowej oferują pomoc bezpłatnie lub w systemie „pay what you can”. Można poszukać fundacji lokalnie, ale też kontaktować się zdalnie — niektóre prowadzą konsultacje online.

 

Rozumiem frustrację i poczucie bezsilności — ale droga nadal istnieje, choć może wymagać kilku kroków i uporu. W razie potrzeby mogę pomóc znaleźć konkretne miejsca w Twoim województwie — daj tylko znać, gdzie mieszkacie. 

 

Anastazja Zawiślak

Psycholog

10 miesięcy temu

Anastazja Zawiślak

Psycholog
Zobacz profilArrowRight
Left ArrowOdpowiedz jako specjalista

Zobacz podobne

Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość.
Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość. Ciągle swoje emocje wylewa na mnie, bije mnie, okłada pięściami i na koniec chce się przytulić, kiedy ja sama nie jestem w stanie, bo potrzebuję czasu, żeby również się uspokoić wewnętrznie. Wymusza na mnie w trakcie histerii wiele rzeczy i udaje, że mdleje i bardzo w tym czasie to przeżywam, a później on się śmieje z tego, nie zdając sobie sprawy, że ja się martwię. Dziś wymyśliłam, że siadamy razem na łóżku, liczymy do dziesięciu, bierzemy kilka głębokich oddechów i potem, jak nam przejdzie, przytulamy się, ale po kilku minutach znowu dochodzi do podobnych sytuacji i to trwa zazwyczaj od godziny 11:00- 15:00. Syn ma prawie siedem lat, jak mam pomóc jemu i sobie. Zapisałam go do psychiatry i psychologa a termin dopiero za trzy miesiące, boję się, co będzie w szkole. Tłumaczę starszym moim dzieciom od niego, żeby nas w tym czasie wsparli i rozmawiali z nim, natomiast trzylatek widząc tę histerię robi mi podobnie, szczypie, bije, drze za włosy i ciężko go uspokoić i dopiero po 15-20 minutach przechodzi i się przytula i zachowuje, jakby nic się nie stało. Co powinnam robić w tym czasie, kiedy on mnie bije, zazwyczaj przeczekuję to i proszę o uspokojenie się albo tłumaczę, że tak nie można mamie robić, bo mama jest tylko jedna.
Jak rozmawiać z bliskim z demencją, gdy zapomina kim jesteśmy? Porady dla rodziny
Jak rozmawiać z bliską osobą z demencją, kiedy zaczyna zapominać, kim jesteśmy? Jest to strasznie przykra sytuacja, gdy mój własny tata zapomina kim jestem, mimo, że zawsze traktowaliśmy się jak najlepsi przyjaciele... to tak boli, a nikt nie jest w stanie pomóc
Mam 33 lata, skończyłam gimnazjum praktycznie na samych dop. dost. Tata zmarł, jak miałam 4 lata , pochodzę z rodziny dysfunkcyjnej.
Mam 33 lata, skończyłam gimnazjum praktycznie na samych dop. dost. Tata zmarł, jak miałam 4 lata , pochodzę z rodziny dysfunkcyjnej, mam zdiagnozowane zaburzenia obsesyjno -kompulsywne, zaburzenia koncentracji . Jestem po ciężkim związku z sutenerem. Jestem osobą uległą, która tłumaczy się ze wszystkiego . Nie umiem tabliczki mnożenia. Jako dziecko, w wieku szkolnym, okropnie bałam się szkoły. Od małego czuję się niewartościowa i jakby daję się wykorzystywać z braku wiedzy ... po przeczytaniu bibli byłam pewna, że jestem Bogiem , że mam moc przewidywania wypadków, diagnozowania chorób, mam manię, że mój były wie wszystko, co robię. Czuję, jakbym nie żyła rzeczywistością... obecnie biorę elicea-q tab 5 mg i stan się poprawił... jak uświadomię sobie, że mam tylko jedno życie, ogarnia mnie przerażenie... Mam również somatyzację przeżyć. Przy ostatniej kłótni z byłym, poczułam, jakby zmniejszenie mojego ciała ( wibracji ) , pierwsze takie uczucie miałam, jako małe dziecko, podczas choroby , bodajże świnki. Przed braniem tabletek czułam mrowienie raz w rękach, raz w przedramionach i w łydkach. Mam wrażenie, że ludzie się ze mnie śmieją , że to jakiś film o mnie, jak widzę skierowane kamery telefonów myślę, że mnie nagrywają... często słyszę, że jestem niezdecydowana ... bardzo szybko zapominam poznane nowe imiona , często nie umiem przypomnieć nazwy jakiegoś przedmiotu. Czy to może być schizofrenia ? Lub dwubiegonowka?
Od 2004 roku choruję na schizofrenię paranoidalną. Mam problem ze znalezieniem pracy, jestem rencistką i nie bardzo odnajduję się w społeczeństwie.
Witam. Od 2004 roku choruję na schizofrenię paranoidalną. Mam problem ze znalezieniem pracy, jestem rencistką i nie bardzo odnajduję się w społeczeństwie. Jestem pod opieką poradni psychologicznej i lekarza psychiatry. Byłam sześciokrotnie hospitalizowana. W tej chwili jest w miarę stabilnie, ale moim głównym problemem jest strach przed ludźmi, boję się, że jestem obserwowana, że ktoś opowiada na mnie do innych znajomych i stawia mnie w złym świetle, że mnie obgaduje i spiskuje przeciwko mnie. Jest to taki lęk przed tym co ludzie powiedzą i czasem nawet jak ktoś się do mnie uśmiechnie, to mam przeświadczenie że się ze mnie śmieje i ma mnie za wariata. Ostatnio wybudzam się w nocy, bo mam wrażenie, że ktoś zamontował w moim domu kamery. Martwię się, że po prostu nie poradzę sobie z kolejnym epizodem choroby. W mojej rodzinie są osoby uzależnione od alkoholu i nie mam właściwie wsparcia od osób bliskich. W momencie gdy zaczęła się jesień (jest szaro i deszczowo za oknem) mam złe samopoczucie. Często długo śpię i sen jest dla mnie jak wybawienie. Nie mam ochoty wtedy wychodzić z domu i najchętniej przespałabym tą jesień. Zmuszam się do jakiejkolwiek aktywności, chodzę z psem na spacery, kupiłam nawet rower. Lekarz powiedział że to depresja, jednak stwierdził, że leki antydepresyjne mogą mnie dodatkowo "napędzić" i po raz kolejny mogę trafić do szpitala. W wolnym czasie korzystam z form arteterapii. Staram się żyć i funkcjonować jak normalny człowiek. Boję się jednak, że choroba wróci i cały czas o tym myślę. Nie wiem jak ją wtedy rozpoznam, by w porę zgłosić się po pomoc. Przez podjadanie słodyczy mam tez problem ze zbyt wysoką wagą. Do tego dochodzą problemy z pamięcią, notuję sobie na kartce, co mam w danym dniu do zrobienia, bo zwyczajnie o wielu sprawach zapominam. Wiem, że nie zachowuję się tak jak kiedyś, mam problem z wyrażaniem emocji, szybko się denerwuję, czasem ciężko mi poprawnie się wysłowić. Proszę o odpowiedź, jak mogę pomóc sobie i jak walczyć z tymi zaburzeniami? Czuję, że tkwię w martwym punkcie i życie ucieka mi przez palce.
Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt?

Cześć, mam pytanie - Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt i małych dzieci? Mam siostrę, która urodziła synka 6 miesięcy temu. Mały niby zdrowy, ale coś mi nie daje spokoju. On jakoś inaczej patrzy, czasem jakby w ogóle nie reagował na dźwięki, a czasem płacze bez powodu i nie da się go uspokoić. 

Siostra mówi, że to normalne u niemowlaków, ale ja mam wątpliwości. W ciąży Kaśka trochę imprezowała, nie jakoś codziennie, ale w pierwszych miesiącach na pewno zdarzało się piwo czy wino. Mówiła, że „jedno to nic”, a teraz zaczynam się bać, czy to nie miało wpływu. No i jeszcze to – rozwija się wolniej niż córka mojej koleżanki, która jest tylko miesiąc starsza. 

Ona już próbuje raczkować, a siostrzeniec ledwo na brzuchu leży i szybko się męczy. 

Może to po prostu jego tempo, a może coś jest nie tak? 

Czy przesadzam?

alzheimer

Alzheimer - przyczyny, objawy i leczenie choroby

Choroba Alzheimera to wyzwanie dla osób z nią żyjących, ich rodzin i całego systemu opieki zdrowotnej. Zapraszamy do zapoznania się z naszym rzetelnym i aktualnym przewodnikiem na temat choroby Alzheimera, opracowanym na podstawie badań naukowych.