Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy jestem gejem? Nie wiem jaka jest moja orientacja i gubię się.
Witam, zawsze myślałem, że żyje normalnie, że mam pociąg do kobiet, w których zakochiwałem się nie raz, bez niestety odwzajemnienia, gdyż po prostu byli lepsi odemnie widocznie, niekiedy z tego powodu cierpiałem, płakałem, z czasem zacząłem sobie wmawiać, że kobiety są złe i nie ma czegoś takiego jak miłość.
Absolutnie wcześniej nie interesowała mnie płeć ta sama, jak byłem młodszy na meczach z seniorsami oni ściągali spodnie i widziałem ich przyrodzenia, a sam wstydziłem się pokazywać, bo bałem się, że będą się śmiać, że jest mały i w ogóle, z czasem z ziomkami po meczu normalnie przy przebieraniu chodziłem z samymi majtkami i nic, śmiałem się i w ogóle funkcjonowałem normalnie, kumple nawaleni nie raz łapali mnie za tyłek czy za przyrodzenie, a nawet po imprezie spałem z kumplami ze strachem, żeby mi coś przypadkiem nie zrobili, bo ja nie gej jestem.
Od dwóch miesięcy nie wiem dlaczego nie potrafię wybić z głowy przeczucia, że jestem gejem, nagle czuje jakbym zmienił orientacje, przy facetach mi szybciej serce bije, czasem mam reakcje pachwinową, chodziłem dawniej na siłownię i widziałem umięśnionych gości, ale nigdy tego nie analizowałem ani nic z tych rzeczy, nawet był epizod, co się normalnie kąpałem zawsze odrzucałem coś takiego, że jestem gejem, nagle teraz mam ciągłe o tym myśli, momentami jestem o tym przekonany, serce przy normalnym tętnie nawet uderza mi bardzo mocno, miałem momenty w życiu co sobie coś ubzdurałem czy to kuzynka się we mnie kocha jak byłem młodszy, czy popatrzyłem na kumpla i mnie coś przeszyło, że niby coś czuje, a to nieprawda była - mijało- tak samo miałem z kuzynem, też minęło i żyłem normalnie, śmiałem się, nie mogłem się doczekać na wyjazdy, na spotkania z kumplami.
Teraz unikam wszystkiego jak ognia, nic mi przez to nie sprawia radości, nie chce mi się nic, bo odrazu w głowie a po co to robisz, skoro jesteś gejem, po co pracujesz, musisz znaleźć sobie chłopaka, zawsze chciałem imponować dziewczynom nawet w głupich sytuacjach, czekałem niesamowicie na wesele siostry, które mam za miesiąc i nawet teraz boję się na nie iść, samych gejów widzę wszędzie jak zobaczę mężczyznę, świrowałem, zawsze się śmiałem, chciałem być szanowany, z dziadkiem byłem na super relacjach, a teraz nawet do rodziny nie mam ochoty wychodzić.
Nie wiem co było tego bodźcem, ale teraz z jednej strony boję się, że zmieniła mi się orientacja, z jednej żyj z tym, bo to prawda, raz godzę się z tym, a raz płacze sam do siebie, że dlaczego mnie to spotkało, mam również chorego ojca, w życiu byłem zawsze niesamowicie zestresowany, byle prośba od mamy denerwuje mnie, a jak coś mi nie wychodzi to dostaje mocnego napadu nerwicy.
Proszę o pomoc czy naprawdę jestem gejem? Jak to możliwe, żebym stracił pociąg do pań. Nawet jeśli wciąż na ich widok dostaje wzwodu i patrzę na nie o co chodzi? Czy mam problem z jakimiś strukturami mózgu? Czy naprawdę stałem się gejem i zawsze tak było, to czemu kochałem kobiety, to bym był chociaż bi prawda? Bardzo proszę o pomoc.
Mateusz
9 miesięcy temu
Adela Szemczak
Witaj Mateusz,
dziękuję za podzielenie się tym, czego doświadczasz. Rozumiem, że to może być dla Ciebie dezorientujące i możesz zadawać sobie wiele pytań.
Lubię myśleć o orientacji psychoseksualnej jako o pewnym kontinuum, po którym możemy poruszać się w toku swojego życia. Takie kontinuum może dotyczyć zarówno tego, jak bardzo jesteśmy zainteresowani sexem, ale także tego, kto jest dla nas atrakcyjny psychoseksualnie.
Rozumiem, że dotychczas pociągały Cię kobiety, a od jakiegoś czasu doświadczasz (również) zainteresowania mężczyznami. Być może, tak jak zasugerowałeś na końcu, jesteś osobą biseksualną, czyli taką, która odczuwa pociąg zarówno do kobiet, jak i do mężczyzn. Jednocześnie warto zaznaczyć, że zainteresowanie osobami jednej lub drugiej płci może się zmieniać w czasie, można odczuwać je z różną intensywnością, na różnych etapach życia.
Czytam, że obserwacja Twoich odczuć i doświadczeń z ostatniego czasu wiąże się z różnymi, czasem intensywnymi emocjami. Słyszę, że w jednej chwili jesteś bliżej akceptacji, a w innej napawa Cię to strachem. Myślę, że te różne emocje są zrozumiałe i naturalne. Zachęcam Cię, abyś dał sobie na nie przestrzeń i poobserwował siebie i swoje reakcje.
Nie wiem, z jakiego jesteś miasta, niemniej w wielu miejscach działają fundacje i stowarzyszenia, które wspierają osoby ze środowiska LGBTQ+ - być może odnajdziesz tam psychologa, terapeutę, a może życzliwego wolontariusza, z którym będziesz mógł się podzielić swoimi wątpliwościami i przeżyciami.
Niemniej - różna orientacja psychoseksualna nie jest związana z problemami ze strukturami mózgu, nie jest także zaburzeniem. Rozumiem, że obserwacje, jakie towarzyszą Ci od dwóch miesięcy, są dla Ciebie nowe, a to może budzić szereg odczuć, niemniej chciałabym, abyś wiedział i pamiętał, że odczuwanie pociągu psychoseksualnego do osób tej samej płci czy obydwu płci jest całkowicie w porządku.
Życzę Ci odnalezienia siebie, a być może także życzliwej osoby po drodze, która będzie mogła towarzyszyć Ci w tej wędrówce.
Pozdrawiam,
Adela Szemczak
9 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Maria Sobol
Panie Mateuszu,
to, co Pan opisuje, bardzo pasuje do HOCD – natrętnych myśli o orientacji, które wywołują silny lęk, a nie faktycznej zmiany uczuć. Pociąg do kobiet u Pana wciąż jest, ale teraz umysł zafiksował się na jednym temacie, bo jest Pan w napięciu i stresie.
Jeden z prostych sposobów radzenia sobie z tymi myślami: kiedy pojawia się natrętna myśl, proszę nazwać ją w głowie „to tylko myśl” i wrócić do tego, co Pan robił, bez analizowania. Celem jest nie karmić lęku kolejnymi sprawdzeniami i pytaniami „Czy to prawda?”. Z czasem umysł przestanie uznawać ten temat za ważny i myśli zaczną słabnąć.
Praca z terapeutą nad lękiem i natręctwami znacznie przyspieszy ten proces.
Z poważaniem,
Maria Sobol
Psychoterapeutka integracyjna
mniej niż godzinę temu
Elżbieta Byzdra-Rafa
Dzień dobry 🙂
Myślę, że warto umówić się na spotkanie z terapeutą, który jest równocześnie seksuologiem lub ma dużą wiedzę w sprawach orientacji seksualnych...
Może być, że z jakiegoś powodu wypierał Pan swoją orientację (może być homoseksualność, biseksualność...) np z powodu nie akceptacji innych orientacji w grupie ( rodzina, przyjaciele), w której Pan funkcjonuje... Warto się temu przyjrzeć 🙂
Może być też tak, że doświadcza Pan jakiegoś rodzaju zaburzeń lękowych np. na skutek trudnej sytuacji w rodzinie...
Pozdrawiam
Elżbieta Byzdra-Rafa
Counsellorka Gestalt
Centrum Psychoterapii Jaźniej
9 miesięcy temu
Anna Karaś
Dziękuję, że tak szczegółowo opisał Pan swoją sytuację. Widzę, że doświadcza Pan silnego lęku i niepokoju związanego z pojawiającymi się myślami o swojej orientacji seksualnej. Chcę podkreślić, że sama orientacja – niezależnie od tego, czy jest heteroseksualna, homoseksualna czy biseksualna – jest naturalną częścią różnorodności wśród ludzi i żadna z nich nie jest gorsza ani lepsza.
Z Pana opisu wynika jednak, że myśli te pojawiły się nagle, powodują analizowanie przeszłości, unikanie sytuacji społecznych i spadek radości życia. Taki przebieg często występuje w mechanizmie natrętnych myśli związanych z zaburzeniami lękowymi (np. OCD), gdzie tematem obsesji może być dowolny obszar życia, w tym orientacja seksualna. W takich sytuacjach reakcje fizyczne mogą wynikać z napięcia i lęku, a nie z realnego pociągu.
Orientacja seksualna rzadko zmienia się nagle. Jeśli przez lata czuł Pan pociąg do kobiet, a obecne myśli wywołują przede wszystkim lęk i dezorientację, istnieje duże prawdopodobieństwo, że problem dotyczy mechanizmu lękowego, a nie faktycznej zmiany orientacji.
W takich przypadkach pomocna jest psychoterapia poznawczo-behawioralna, która uczy radzenia sobie z natrętnymi myślami i zmniejszania ich wpływu na codzienne funkcjonowanie. Niezależnie od tego, jaka jest Pana orientacja, praca nad obniżeniem poziomu lęku pomoże Panu odzyskać spokój i poczucie kontroli.
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego,
Anna Karaś
psycholog, psychoterapeutka
9 miesięcy temu
Justyna Orlik
Dzień dobry,
słyszę, że to, w jaki sposób siebie doświadczasz, wywołuje w Tobie ogromne napięcie. W psychoterapii Gestalt patrzymy na innych jak na całość, więc ciekawi mnie nie tylko to, co myślisz, ale też, co odczuwasz w emocjach i ciele, kiedy spotykasz się z nieakceptowaną przez siebie częścią.
Seksualność można postrzegać jako continuum. Wtedy nie jest to sztywna kategoria, którą musimy ustalić ze sobą raz na zawsze. Etykiety, którymi się posługujemy, np. "gej" lub "hetero" są natomiast często introjektami, czyli przekonaniami, pochodzącymi od bliskich, społeczeństwa, a nie tym, co dzieje się w zgodzie z nami. Ich główną wadą może być fakt, że blokują nam dostęp do prawdy o sobie i niejako "zmuszają" do życia według cudzych zasad. Seksualność z kolei jest jedną z najintymniejszych części naszego życia, wokół której jest dużo tabu oraz lęk przed oceną.
Chciałabym jeszcze napisać, że Twoje wcześniejsze zauroczenie kobietami nie minęło. To ważna część Twojego doświadczenia, równie prawdziwa, jak obecna. I że możesz próbować otwierać się na różne doświadczenia na poszczególnych etapach swojego życia.
Może, zamiast szukać definicji, kim jesteś lub kim się stajesz, mógłbyś przyjrzeć się temu, co dzieje się z Tobą, kiedy nawiązujesz kontakt z mężczyzną, jak reaguje Twoje ciało i wreszcie, czego doświadczasz, kiedy nie towarzyszy Ci lęk przed oceną.
Pozdrawiam,
Justyna Orlik, psychoterapeutka Gestalt
9 miesięcy temu
Agnieszka Szostakiewicz
Dzień dobry,
rozumiem, że znajduje się Pan obecnie w momencie niepewności, co do swojej orientacji seksualnej. Ze względu na myśli, jakie pojawiły się około dwóch miesięcy temu, zastanawia się Pan, czy jest Pan homoseksualistą, heteroseksualistą czy może biseksualistą. To naturalne, że te myśli mogą wywoływać niepokój, stres czy niepewność dotyczącą fundamentalnego pytania o to „kim jestem”, czyli o tożsamość seksualną. Chciałabym jednak od razu Pana zapewnić, że każda orientacja seksualna jest w porządku. To, co może być trudne - i dlaczego jest tak ważne, żeby znalazł Pan odpowiedź na pytanie o to jaką Pan ma orientację - to życie niezgodzie ze sobą. Rozumiem, że już to, że Pan nie jest pewien, może być stresujące, ale proszę dać sobie czas na spokojne poszukanie odpowiedzi. Co może Pan zrobić? Przede wszystkim warto uspokoić myśli. Bicie serca może wynikać zarówno ze stresu, jaki Pan przeżywa ze względu na myśli, jakie się u Pana pojawiły, jak i faktycznego fizycznego pobudzenia. Nie da się tego stwierdzić z samego opisu, dlatego to Pan musi uzyskać odpowiedź na pytanie o to, czy czuje Pan przede wszystkim pociąg do mężczyzn, do kobiet, nie wyróżnia Pan konkretnej płci, czy to pobudzenie ma jeszcze jakiś inny powód. Warto nie wyciągać pochopnych wniosków oraz nie wpędzać siebie w czarno-białe myślenie. Jakąkolwiek odpowiedź Pan uzyska - proszę pamiętać, że nie ma lepszej czy gorszej orientacji. Proszę również zaufać w tym procesie sobie - w końcu chodzi o Pana i Pana życie.
Napisał Pan o unikaniu wielu rzeczy, przez co nic Panu nie sprawia już radości. Myśl o weselu siostry, na które Pan wcześniej czekał, czy o spotkaniach rodzinnych zaczęła wywoływać niepokój. Rozumiem, że niepewność co do tego, jaką ma Pan orientację seksualną zaczęła wywoływać w Panu reakcję wycofywania się z ważnych dla Pana aktywności oraz relacji. Na pewno nie służy to zdrowiu i zadowoleniu z życia. Proszę nie rezygnować z życia. Jeśli to trudne to w takiej sytuacji poleciłabym rozmowę ze specjalistą np. psychoterapeutą. Ważne, żeby obniżony nastrój nie zaczął „rządzić” całym Pana życiem.
Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Szostakiewicz
Terapeutka Gestalt
9 miesięcy temu
Martyna Jarosz
Dzień dobry
Pana myśli i emocje dotyczące orientacji seksualnej są bardzo intensywne, ale nie oznacza to, że musi Pan natychmiast znaleźć jednoznaczną odpowiedź. To, co Pan przeżywa, może być związane z wewnętrznym konfliktem, stresem, lękiem przed oceną, a także z trudnymi doświadczeniami z przeszłości. Orientacja seksualna nie zawsze jest jednoznaczna i nie musi być sztywno określona. Może się kształtować w różnym tempie, a czasem pojawiają się epizody wątpliwości, które niekoniecznie oznaczają trwałą zmianę. Pana reakcje fizjologiczne - zarówno wobec kobiet, jak i mężczyzn - nie muszą jednoznacznie definiować orientacji. Czasem to, co Pan odczuwa, może być związane z napięciem, lękiem, a nawet obsesyjnym analizowaniem, które samo w sobie może nasilać objawy. To, co szczególnie wymaga uwagi, to Pana cierpienie emocjonalne, poczucie wyobcowania, spadek nastroju i objawy nerwicowe. Niezależnie od orientacji, warto zadbać o siebie, o swoje zdrowie psychiczne, poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Bardzo zachęcam Pana do rozmowy z terapeutą, który pomoże uporządkować myśli, zrozumieć źródła lęku i odzyskać spokój.
Pozdrawiam
Martyna Jarosz
psycholog
9 miesięcy temu
Zobacz podobne
Boję się zachowań otoczenia, ponieważ jestem osobą społeczności LGBTQiA+. Zaczęło się od homofobii w rodzinie partnerki.
Dzień dobry,
Jestem niebinarną nieheteronormatywną osobą. Ostatnio w rodzinie mojej dziewczyny wybuchła awantura o to, że najprawdopodobniej jestem lesbijką (są homofobiczni, nie wiedzą, że jesteśmy razem) i słowo to potraktowane zostało jak najgorsze wyzwisko. Sprawiło to także kryzys w moim związku (prawie doszło do zerwania, ponieważ moja dziewczyna nie czuła się bezpiecznie we własnej rodzinie). Od tygodnia czuję się przez to źle z własną queerowością. Mam wrażenie, że nie jestem akceptowany, że obcy ludzie są dla mnie niebezpieczni i mimo wcześniejszego noszenia "różowych okularów" teraz mam wrażenie, że one spadły i widzę społeczeństwo jednak jako nastawione negatywnie do osób takich jak ja. Boję się przez to nawet siedzieć obok mojej dziewczyny na ławce, bo za każdym razem jak widzę jakiejś spojrzenie, odbieram je jako obrzydzenie. Moi rodzice jak i moi bliscy znajomi są ok z tym kim i jaki jestem i wspierają mnie, jednak nadal boję się być sobą, boję się, że będę wyglądać jak "lesbijka" i przez to mogę znaleźć się w niebezpiecznej sytuacji.
Czy jestem aseksualna?
Tak się zastanawiam, czy ja przypadkiem nie jestem aseksualna. Mam 25 lat i jeszcze nigdy nie miałam chłopaka, ani nawet nikt mi się nie podobał, nie zwrócił mojego zainteresowania... Czy to normalne? Czy powinnam udać się do jakiegoś specjalisty?
Brak poczucia szczęścia i satysfakcji, trudności w nawiązaniu głębszej znajomości, proszę o wsparcie.
Dzień dobry. Jestem gejem, mam problem - podobają mi się wszyscy chłopcy w wieku 18-23 lata, nie mogę się zdecydować na jednego .Co robić ? Dodatkowym problemem jest mój fetyszyzm, najchętniej ukradłbym im wszystkim skarpetki, bokserki, dres,y buty itp. wiem, że to niemożliwe i tak nie wolno. Następnym problemem jest to, że nigdy nie osiągam zadowolenia, jak coś sobie kupię czy dostanę, czy wygram, tak jakbym miał wyłączony syndrom szczęścia .W 2017 umarł mi chłopak, który mnie zdradzał a byłem z nim wiele lat, może dlatego. Dodatkowo obawiam się chorób i śmierci codziennie. Kiedyś miałem myśli S, teraz mam odwrotnie -strach przed chorobą, śmiercią, wypadkiem. Chyba mam bardzo dużo zaburzeń, nie wiem czy ktoś jest w stanie mi pomóc. Czasem myślę, że dobrze się stało, że mój były zmarły chłopak miał HIV i AIDS i mnie zdradzał, bo widocznie nie byłem na tyle dobry, by był zadowolony... Ale twierdził, że mnie kocha. Nie zaraził mnie, jestem zdrowy, tyle mogę mu dziękować.Teraz boję się już wchodzić na czaty i kogoś poznawać, bo nie ufam już ludziom, na wszystkich patrzę przez czarne okulary .Nadal mi się podobają na ulicy chłopaki, ale tylko kończy się na patrzeniu, boję się, że sam zostanę na zawsze . Doradźcie mi, co mam robić, jak mam się zachowywać i czy mam jakieś choroby, problemy ?Pozdrawiam . Chodziłem do psychologa, odbyłem 25 wizyt, na krótko było lepiej, proponowali leki czy szpital, ja nie chciałem, obawiałem się stygmatyzacji, że nie znajdę pracy, ludzie się dowiedzą. Itp Po 7 latach od śmierci chłopaka trochę się poprawiło, ale nadal nie jest tak, jak być powinno.
Coming-out przy rodzicach - czy wybrałem zły moment?
Dzień dobry, po udanym dniu z rodzicami emocje wzięły górę i po godzinie 23 (gdzie wiedziałem, że rodzice mają zaplanowany wyjazd na kilka dni we dwójkę) powiedziałem im, że nie czuję się kobietą. Wywiązała się rozmowa, ogólnie mnie akceptują (chociaż negują, że faktycznie może tak być i że powinniśmy o tym pogadać innym razem) i mama powiedziała, mniej więcej, że w sumie to zrzuciłem na nich bombę, a teraz mają iść spać i się wyspać zanim wyjadą rano. Czy to faktycznie był zły moment? Czy mogłem zrobić to lepiej? Dodam, że mam 22 lata i już od ok. 2 lat przekonywałem się, żeby powiedzieć to kim jestem rodzicom, bo nie chciałem ich okłamywać.
Zazdrość o związek przyjaciela, ponieważ sam nie pogodziłem się z odrzuceniem. Doprowadza mnie to do myśli samobójczych.
Witam. Mam 23 lata. Mój problem to zazdrość o przyjaciela (homoseksualny), który wszedł w związek. Kiedy rozmowa z nim schodzi na jego chłopaka i ich relacje, zaczynam się cały trząść, ogólne samopoczucie jest straszne i bardzo często doprowadza to nawet do myśli samobójczych. Dobija mnie samo wyobrażenie ich. Nie potrafię szukać swojego związku, bo nadal nie pogodziłem się z odrzuceniem przez chłopaka 5 lat temu i ciągle myślę, że mu się spodobam, kiedy zmienię swój wygląd, przez co sporo ćwiczę. Żyję ludźmi, zamiast sobą. Nie potrafię odpuszczać i nie wiem jak to zmienić. Nic sobie nie zrobię bo wiem, że nie potrafię, ale bardzo chcę przestać się tak czuć.
Pracy nie mam, przez co nie jestem ubezpieczony. Wysyłam sporo CV, lecz bez żadnych rezultatów. Chodziłem wcześniej do psychologów, ale był to niezbyt dobry traf. Miałem wrażenie, że nie skupiają sie na moim problemie. Nie wiem co mam teraz zrobić.
Czy potrzebuję leków, żeby to wszystko zrozumieć i odpuścić?
Z góry dziękuję za wszelkie rady.
