Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy lęki po odstawieniu duloksetyny mogą się nasilić i jak sobie z nimi radzić?
Dzień dobry. Pierwsze objawy nerwicy miałam już w wieku 18 lat, wtedy rodzina i wizyty u psycholog pomogły mi z tego wyjść. W wieku 25 lat pani psychiatra zdiagnozowała u mnie depresję. Byłam w leczeniu przez 3 lata, przyjmowałam 30 mg Dutiloxu i 10 mg Escipramu rano. Trzy tygodnie temu podjęłyśmy decyzję o odstawieniu Dutiloxu, ponieważ czułam się w porządku i z narzeczonym planowaliśmy ciążę za około 8–10 miesięcy. Pierwsze 12 dni odczuwałam lekkie objawy – lekkie uczucie porażenia prądowego czy cierpnięcie. Dwanaście dni po odstawieniu dostałam ogromnego ataku paniki i lęków egzystencjalnych. Rodzice wezwali karetkę, ponieważ moje tętno wynosiło 160. Przez następne dni to była katorga – ciągłe ataki paniki, płacz, ogromny strach, derealizacja, jakbym kompletnie nie była tą osobą. Pani psychiatra po konsultacji telefonicznej kazała wrócić mi do dawki 30 mg Dutiloxu co dwa dni przez dwa tygodnie, potem co trzy dni Dutilox i znów próba odstawienia. Jednak jeśli się nie poprawi w 1 tygodniu, to będziemy musiały wrócić do pełnego leczenia. Kolejne dni były jeszcze gorsze – kompletne zmęczenie, ciągły strach, poczucie beznadziejności, tego, że obarczam wszystkich sobą, strach przed utratą pracy, przed wyjściem z domu. Wróciłam do przyjmowania codziennej dawki Dutiloxu. Dziś jest czwarty dzień, odkąd przyjmuję znowu codziennie Dutilox – wydaje mi się, że widzę lekką poprawę. Jednak stąd moje pytanie: czy te lęki mi miną, bo ciągle atakuje mnie myśl, że nigdy mi się to nie skończy, że nic mi się nie uda. Boję się też, że nigdy nie będę w stanie odstawić duloksetyny i nie będę mogła zostać mamą, a bardzo o tym marzę. Jestem wykończona tym strachem. Umówiłam się również do psychologa. Po prostu chciałam zapytać, czy ten strach i nawracające paniczne myśli kiedyś mi przejdą, ponieważ przez 3 lata wszystko było w porządku i bardzo wystraszyła mnie ta sytuacja.
A.P
7 miesięcy temu
Karolina Rogowska-Rój
Dzień dobry,
nerwica to podstępna choroba, która często atakuje w sytuacji, w której czekają nas wielkie zmiany. Taką właśnie zmianą życiową jest zajście w ciążę oraz bycie mamą. Szybkie odstawienie leków nasila objawy, które Pani opisuje - organizm potrzebuje czasu, aby się ustabilizować. Najlepiej jest to robić powoli i przy wsparciu lekarza prowadzącego oraz psychoterapeuty lub psychologa. To, że zdecydowała się Pani na spotkania z psychologiem, to bardzo ważny krok. Dzięki regularnym spotkaniom z psychologiem jest szansa na zmniejszenie napięcia, a także naukę jak radzić sobie z lękiem. Proszę wiedzieć, że istnieją leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe, które są bezpieczne w czasie planowania ciąży i samej ciąży. Dlatego proszę koniecznie porozmawiać o tym otwarcie z lekarzem - razem można dobrać terapię, która będzie zarówno skuteczna, jak i bezpieczna dla Pani oraz przyszłego dziecka.
Proszę nie tracić nadziei - to, co Pani teraz przechodzi, jest przejściowe. Z pomocą leków, wsparcia bliskich i terapii można znów odzyskać spokój i dobre samopoczucie.
W wypadku, gdy zauważy Pani, że objawy się nasilają - proszę się nie wahać i skontaktować z lekarzem wcześniej.
7 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Daria Składanowska
Dzień dobry,
czytam Pani wiadomość i widzę, że opisuje Pani bardzo trudne doświadczenia, silny lęk i poczucie wyczerpania. To, przez co Pani przechodzi, musi być ogromnie stresujące i obciążające emocjonalnie.
W sytuacjach silnego napięcia lub potrzeby rozmowy dostępne są bezpłatne linie wsparcia:
- 116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych (codziennie 14:00–22:00)
-800 70 2222 – Całodobowa linia wsparcia Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym
-116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży
Proszę pamiętać, że nie jest Pani w tym sama.
Z wyrazami wsparcia,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca kariery
7 miesięcy temu
Marta Lotysh
Dzień dobry
Jeśli dobrze rozumiem, to przez ostatnie 3 lata była wyłącznie terapia farmaceutyczna, bez przychoterapii. Polecam dodać terapię CBT w zakresie pracy nad atakami paniki, lękami związanymi z odstawieniem leków.
7 miesięcy temu
Usunięty Specjalista
Witam
Jestem psychologiem i lekarzem. Objawy u Pani wydają się być oczywiste. Cierpi Pani na zespół lęku napadowego i pewnie na coś jeszcze, ale to nie ma znaczenia. Dutilox jest lekiem z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Należy go przyjmować regularnie, a nagłe odstawienie powoduje opisane reakcje ze strony organizmu. Jeżeli występują u Pani utrwalone objawy lękowe to może być konieczne stosowanie tego typu leku (niekoniecznie tego, może to byś również Fluoxetyna, Paroksetyna, Oroes) do końca życia. Dobra wiadomość to ta, że w trakcie leczenia można zajść w ciąże i urodzić zdrowe dziecko. Proszę porozmawiać na ten temat ze swoim lekarzem, który dobierze odpowiedni lek i jego dawkę. Nie musi się Pani martwić uzależnieniem od tego typu leków, bo one na 100% nie mają działania uzależniającego. Zdecydowanie większym zagrożeniem dla możliwości zajścia w ciąże i przebiegu ciąży byłby Pani niestabilny stan psychiczny ze stanami lękowymi. Proponuję zatem wizytę u psychiatry i pomoc psychologiczną. Jednak jestem przekonany, że bez leków się nie obejdzie.
Życzę wszystkiego dobrego
Piotr Jeliński
psycholog i lekarz medycyny
7 miesięcy temu
Klaudia Dynur
Dzień dobry,
tempo odstawianie leków oraz reakcje po ich odstawieniu są sprawą bardzo indywidualną. Może się okazać, że to czego Pani potrzebuje, to właśnie wolniejsze odstawianie. Decyzja odnośnie spotkania z psychologiem to bardzo dobry krok, ponieważ z lękiem można pracować. Czasami psychoedukacja i poznanie mechanizmów naszego lęku może być wystarczające. Jeśli poczuje Pani, że potrzebowałaby innego rodzaju wsparcia, dobrym wyborem może być terapia CBR, która wykazuje dużą skuteczność w pracy z lękami różnego rodzaju.
Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za Panią
Klaudia Dynur
Psycholog i seksuolog w trakcie szkolenia
7 miesięcy temu
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z opieką nad starzejącą się matką i własnymi emocjami?
Jak znaleźć spokój. 91 matka, całkiem sprawna psychicznie. Ma obok łóżka toaletę przenośną. Używa ją w nocy. Rano wynosi wiaderko do łazienki. Czasem czuje się słaba i prosi, żeby jej wynieść wiaderko. Dzisiaj wynosiła sama i wylała zawartość na swoje łóżko. Puściły mi nerwy. Niedziela, gotuję obiad dla gości. Wszystko do prania i suszenia. Wykrzyczałam jej, że jest podła i ogólnie byłam wściekła. Ona się nie odzywa bo jej krzywdę zrobilam. Opiekuję się nią od 25 lat, nie mam własnej rodziny. Przepisała mi dom, którego już właściwie nie chcę. Ale oszczędności włożyłam w remont. Nie chcę mi się już żyć.
Jak poradzić sobie z brakiem wsparcia finansowego i emocjonalnego od męża za granicą?
Witam. Od 5 lat mąż pracuje za granicą. Zarabia o wiele więcej niż ja. Mamy na utrzymaniu nastoletnią córkę. Mąż prawie wszystko co zarabia odkłada na swoim koncie. Nam od czasu do czasu wyślę przelew na kilkaset złotych. Nie chcę się prosić o cokolwiek bo wtedy dostaję odpowiedź, że przecież zarabiam, że 800+ pobieram na córkę. Mąż cały czas mówi, że te odłożone pieniądze są wspólne, ale ja mam wrażenie, że on chce mnie w ten sposób uzależnić i pokazać, że gdybym go zostawiła zostaję z niczym. Bardzo mnie to boli, że nie mamy żadnego zabezpieczenia finansowego z córką. Mieszkamy jeszcze z moimi rodzicami i oni mają bardzo niskie emerytury. Dokładam się im do życia, pomagam w opłacaniu rachunków i węgla na zimę. Mąż też czasem chce, żebym mu coś kupiła i nie oddaję pieniędzy, a jak mu wspomnę to mi wypomni, że jakiś czas temu za coś mi oddał o 100 zł więcej niż powinien i nie poczuwa się wtedy do zwrotu za kolejne zakupy. Jestem już zmęczona tym brakiem poczucia bezpieczeństwa. Żal mi córki, że jej tata nie myśli o niej, o tym, że dorastająca nastolatka też ma swoje potrzeby. Córka czuje, że ma mniej od innych i czuje się gorsza, bo chodzi w rzeczach po mnie. Co mam zrobić? Z mężem ciężko się rozmawia, bo jest toksykiem i wszystko zrzuca na mnie.
Problem z odchudzaniem i napady objadania po okresie głodzenia – czy to zaburzenia odżywiania?
Od 12 roku życia zaczęłam interesować się odchudzaniem. Oglądałam różne programy z przemianami ludzi i sama zaczęłam pragnąć zmiany. Byłam najgrubszą w klasie więc uznałam, że nie jedzenie będzie najlepszym pomysłem. Jeszcze wtedy nie umiałam wytrzymać tyle czasu ile bym chciała bez jedzenia. Po dwóch latach w końcu waga drastycznie zaczęła spadać. W około 3 miesiące ubyło mi prawie 20 kg. Nie widziałam w tym nic złego a wręcz chciałam więcej. Za każdym razem jak wchodziłam na wagę byłam rozczarowana, że nic nie schudłam. Do 16 roku życia trwałam w takim stanie. Po tym zaczęłam walczyć ze sobą i więcej jeść. Waga odbiła drastycznie o 10 kg w górę. Przez długi okres czasu mi to nie przeszkadzało. Straciłam kontrolę nad tym co jem i ile. Wróciłam do tej wagi z przed lat, rodzina zaczęła zauważać i komentować. Teraz mam 18 lat i mam ochotę znowu zacząć nie jeść, chociaż wiem że to nie jest zdrowe. Przez tą świadomość nie potrafię ruszyć z miejsca. Zaczęłam się objadać, nie potrafię znowu nic nie jeść. Inne sposoby na zejście z wagi nie satysfakcjonują mnie w żadnym stopniu i to mnie przeraża. Nie chcę znowu być tą „grubą”, ale nie potrafię się znowu zacząć głodzić ani znaleźć innego sposobu na odchudzanie. Nie mam pojęcia co robić.
Przemoc w związku, myśli samobójcze i lęk – czy to PTSD i jak przełamać wstyd przed szukaniem pomocy?
Dzień dobry, Nie wiem od czego zacząć. Parę lat byłam z partnerem, z którym mam dwójkę dzieci. Związek ten doprowadził mnie do okropnego stanu, którego nie rozumiem i nie jestem w stanie wyjść z błędnego koła. Od początku poznania partnera zdradzał jakieś dziwne zachowania, które powodowały mój strach o jego zdrowie. Gnębił mnie, że jak odejdę to on sobie coś zrobi, przy tym stosował dużo fizycznej przemocy sobie (uderzał w drzewo, drzwi, ścianę raniąc siebie dotkliwie, rzucał różnymi przedmiotami). Ze strachu i przeprosin byłam z nim. Kiedy zaczął stosować przemoc wobec mnie (uderzył mnie nawet kiedy byłam w ciąży, szarpał, rzucał przedmiotami we mnie, rozpędzał samochód tak żebym się bała jednocześnie drugą ręką uderzając mnie, wyrzucał z samochodu, rzucał na łóżko i tak się szarpał że i ono pod naporem pękło, krzyczał że mnie zgwałci, nagrywał kiedy ze stresu i bolu wyłam, żeby pokazać jaka jestem okropna w sądzie, otwierał okna w mieszkaniu żeby wszyscy słyszeli jaka jestem kiedy prosiłam go żeby przestał). Tych sytuacji było tak wiele, że kiedy wyciął mi z główki, po którym zwymiotowałam, powiedziałam dość. Była policja, kurator, rozwód, rozmowy, próby ułożenia życia na nowo. Dzisiaj wiem, że ze wstydu i jego szantażowaniu byłam z kimś kto tak naprawdę mnie nie kochał bo takie traktowanie miłością nazwać nie można. Obwinianie mnie ciągle o jego złe samopoczucie, o jego wybuchowość, o to że mu kiedyś obiecałam że będę z nim, a małżeństwo traktował jako własność, bicie, poniżanie, doprowadziło do myśli samobójczych, bezsenności, wyczerpania, zmęczenia pomimo braku jakiekolwiek aktywności, zamknięcia w domu, rezygnacji z planów, marzeń, nic mnie nie cieszy, nie smuci. Czuję wewnętrzna pustkę. Moje ciało pomimo nic konkretnego nie robienia ciągle jest napięte, myśli wariują, mam wrażenie że wpadnę w jakiś obłęd, ataki lęku, strachu, bóli somatycznych i uczucie wielkiego cierpienia. Z dziewczyny, która była ambitna, pełna pasji, stałam się osobą zamknięta z wieloma lękami. Doświadczenia jakie zdobyłam z tą osobą zmieniły mnie, pokazały jakie toksyczne osoby potrafią być, jak trudno odejść od takiej osoby, jaki wstyd towarzyszy temu. Jak trudno zgłosić się po pomoc i opowiedzieć to co leży na sercu bo to co opisane to tylko skrawek. Czy to są skutki stresu pourazowego? Jak przełamać wstyd i zgłosić się po pomoc?
Poczucie obcości ciała, braku kontroli, autoagresja i wyrzuty sumienia podczas ciąży - pomocy!
Dzień dobry. Jestem w 35. tygodniu ciąży i tak jak cała ciąża przebiegała bez zarzutu, świetnie się czułam psychicznie, bardzo dobrze dogadywaliśmy się z mężem, tak teraz poczułam do siebie totalny wstręt. Głodzę się, próbuje nawet się ciąć... tak jakbym chciała zatrzymać to, co nadchodzi, czyli pojawienie się dziecka. Boję się, że mąż mnie zostawi, bo próbuje mnie we wszystkim wyręczać. Nie wierzę, że "wytrzyma" bycie ojcem, że zaakceptuje moje ciało po porodzie, mimo że naprawdę on staje na głowie żeby się mną zająć. Mam wyrzuty sumienia, że ja i dziecko go ograniczamy w pracy, nauce... Przestałam się do niego odzywać, nie umiem wrócić do rzeczywistości. Sprzątam ponad swoje siły i ciągle płaczę, bo np. nie jestem w stanie czegoś podnieść i czuję, że moje ciało mnie ogranicza. Czy to automatycznie przejdzie kiedy maluszek się urodzi, bo takie "stany" powodują szalejące hormony? Straciłam kontrolę, a byłam doskonale przygotowana i pewna siebie!
