Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy moje trudności społeczne i wrażliwość na dźwięki mogą wskazywać na spektrum autyzmu?
Od dzieciństwa lubiłam bawić się klockami i często byłam pochłonięta własnym światem. Bardzo przeszkadzają mi głośne dźwięki i łatwo mnie przebodźcowują. Przed wypowiedzeniem się często układam całe zdania w głowie i wielokrotnie je powtarzam, zanim coś powiem. Często nie wiem, jak powinnam zachować się w różnych sytuacjach społecznych i zastanawiam się, czy moje zachowanie nie będzie niezręczne. Gdy czuję się niekomfortowo lub jestem zestresowana, mówię bardzo cicho. Głośniej potrafię mówić tylko wtedy, gdy czuję się w pełni bezpiecznie. Mam trudność z oceną, w jakim ubraniu ktoś wygląda lepiej. Widzę różnice, ale często nie potrafię powiedzieć, która opcja jest „ładniejsza” lub bardziej odpowiednia. Czasami mówię do siebie na głos, również poza domem, najczęściej wtedy, gdy porządkuję myśli lub odtwarzam rozmowy oraz gdy nie jestem pewna co zrobić albo gdzie iść. Czy mogę mieć spektrum autyzmu?
Anonimowy
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Wiele wskazuje na to, ze jest to spektrum autyzmu, jednak bez jednoznacznej diagnozy nie można nic powiedzieć w tej kwestii. Nawet gdyby diagnoza okazała się być pozytywna to nie jest koniec świata. Objawy mogą wskazywać na spektrum, ale tak naprawdę może to być coś zupełnie innego. Warto udać się do psychologa i wykonać badanie ADOS-2. Proszę być gotowym na wiele pytań. Nadwrażliwość na dźwięki i szybkie przebodźcowanie są częste u osób w spektrum. Trudność z oceną społecznych niuansów, obawa przed „niezręcznością” i potrzeba wcześniejszego planowania wypowiedzi również mogą występować w ASD. Mówienie ciszej pod wpływem stresu nie jest samo w sobie specyficzne dla autyzmu, ale może pasować do trudności z regulacją w sytuacjach społecznych. Mówienie do siebie na głos może być sposobem porządkowania myśli i samo w sobie nie przesądza o żadnej diagnozie. Rozpoznanie ASD u dorosłych opiera się na dwóch głównych obszarach trwałych trudnościach w komunikacji i interakcjach społecznych oraz ograniczonych/powtarzalnych wzorcach zachowań lub zainteresowań. U kobiet i osób maskujących trudności objawy bywają mniej oczywiste, więc diagnoza bywa stawiana później. To oznacza, że nawet jeśli od lat „radzisz sobie” na zewnątrz, nadal warto to profesjonalnie ocenić i otrzymać diagnozę i wsparcie, które będą bezcenne w dalszym funkcjonowaniu i dobrostanie.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agata Radecka
Myślę, że nikt na podstawie tych kilku zdań nie poda Pani diagnozy. Niekoniecznie musi być to spektrum autyzmu ale innego rodzaju zaburzenia wynikające np z doświadczania silnego lęku. Proszę też samemu nie szukać tylko zgłosić się do Poradni Zdrowia Psychicznego (psychiatry lub psychoterapeuty) i bardzo dokładnie omówić niepokojące Panią objawy. Jako psychoterapeuci zbieramy bardzo dokładny wywiad (czasami jest to kilka spotkań) nim postawimy diagnozę.
Pozdrawiam serdecznie Agata Radecka
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Część cech, które opisujesz m.in. wrażliwość na dźwięki, łatwe przebodźcowanie, analizowanie sytuacji społecznych, przygotowywanie wypowiedzi w myślach czy trudności w spontanicznych interakcjach, rzeczywiście bywa spotykana u osób w spektrum autyzmu. Jednocześnie pojedyncze cechy nie wystarczą, aby stwierdzić, czy ktoś jest w spektrum.
Zwróciłam uwagę, że opisujesz te trudności jako obecne od dzieciństwa. To ważna informacja, ponieważ przy diagnozie bierze się pod uwagę właśnie długotrwały sposób funkcjonowania a nie tylko aktualne trudności. Warto pamiętać, że podobne objawy mogą występować także przy wysokiej wrażliwości, lęku społecznym czy innych cechach temperamentu. Dlatego jeśli te kwestie budzą Twoją ciekawość lub utrudniają Ci życie, dobrym krokiem byłaby konsultacja ze specjalistą zajmującym się diagnozą spektrum autyzmu. Mam do Ciebie dwa pytania: czy od dzieciństwa miałaś poczucie, że „funkcjonujesz trochę inaczej” niż rówieśnicy? I które z opisanych trudności są dla Ciebie najbardziej obciążające na co dzień?
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Agnieszka Sokal
Dzień dobry,
Opisane przez Panią cechy – takie jak silna nadwrażliwość na głośne dźwięki, trudności w intuicyjnym odnajdywaniu się w sytuacjach społecznych, potrzeba wcześniejszego układania i powtarzania zdań w głowie oraz mówienie do siebie na głos w celu uporządkowania myśli – są bardzo charakterystyczne dla spektrum autyzmu.
Wiele z tych zachowań, jak ciche mówienie w stresie czy trudność z subiektywną oceną wyglądu ubrań, to typowe sposoby radzenia sobie z przebodźcowaniem oraz przejaw dosłownego, analitycznego sposobu przetwarzania informacji. U kobiet spektrum autyzmu często objawia się właśnie w taki subtelny sposób, ponieważ od dziecka uczą się one maskować swoje trudności, co kosztuje mnóstwo energii i wywołuje lęk przed byciem niezręczną.
Samo wycofanie w głąb własnego świata od dzieciństwa również pasuje do tego profilu. Nie da się postawić diagnozy przez internet, ale Pani przypuszczenia są w pełni uzasadnione. Jeśli te cechy utrudniają Pani codzienne funkcjonowanie lub po prostu chce Pani lepiej zrozumieć siebie, warto udać się do specjalisty specjalizującego się w diagnozie spektrum autyzmu u dorosłych kobiet. Taka wiedza przynosi ogromną ulgę. Życzę Pani dużo spokoju.
Pozdrawiam
Agnieszka Sokal
Katarzyna Świdzińska
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje, może być związane ze spektrum autyzmu, ale na podstawie samego opisu nie da się tego stwierdzić z pewnością.
Zwracają uwagę takie obszary jak: nadwrażliwość na dźwięki, przebodźcowanie, trudności w sytuacjach społecznych, analizowanie rozmów i zachowań przed ich wykonaniem, mówienie ciszej pod wpływem stresu oraz skłonność do porządkowania myśli poprzez mówienie do siebie. Są to cechy, które część osób w spektrum rzeczywiście opisuje. Jednocześnie podobne doświadczenia mogą występować także przy silnym lęku społecznym, wysokiej wrażliwości czy innych indywidualnych cechach funkcjonowania. Dlatego warto traktować to jako wskazówkę do dalszego poznawania siebie, a nie gotową diagnozę.
Jeżeli te trudności towarzyszą Pani od dzieciństwa i wpływają na codzienne życie, dobrym krokiem byłaby konsultacja z psychologiem specjalizującym się w diagnozie autyzmu u osób dorosłych. Niezależnie od wyniku, może to pomóc lepiej zrozumieć własny sposób funkcjonowania.
Pozdrawiam,
Katarzyna Świdzińska, Psycholog
Sylwia Skibińska
Opisane przez Ciebie trudności mogą wskazywać na cechy charakterystyczne dla spektrum autyzmu, szczególnie w obszarze wrażliwości sensorycznej, funkcjonowania społecznego oraz sposobu komunikacji. Nie są one jednak wystarczające do postawienia diagnozy.
Jeśli objawy występują od dzieciństwa i wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację diagnostyczną u specjalisty zajmującego się diagnozą spektrum autyzmu u osób dorosłych. Dzięki temu będzie można dokładniej określić ich przyczynę i lepiej zrozumieć własne potrzeby.
Katarzyna Drużycka
Dzień dobry, masz sporo obserwacji na swój temat i rzeczywiście mogą one wskazywać na spektrum autyzmu.
Aby jednak to podejrzenie zweryfikować zachęcam Cię, abyś udała się do psychologa diagnosty lub/oraz do lekarza psychiatry, który specjalizuje się w diagnozie spektrum oraz ADHD, ale który także potrafi zróżnicować objawy neuroatypowości względem innych zjawisk psychicznych. W diagnozie neuroróżnorodności istotne jest też potwierdzenie różnych objawów występujących w dzieciństwie i mogą one być inne niż te, które występują w dorosłości. Dlatego osoba dokonująca diagnozy będzie zadawać odpowiednie pytania zarówno o terażniejszość, jak i przeszłość. Po spotkaniach z psychologiem powinnaś otrzymać opinię, z którą będziesz mogła udać się do lekarza psychiatry, który ostatecznie stawia diagnozę.
Joanna Michałek
Dzień dobry,
odpowiadając na pytanie: może tak, może nie. A może podejdziemy do tego z innej strony...
Rozumiem twoje rozmyślanie nad tym tematem, ale wymieniasz coś co dotyczy wielu ludzi a nie mają spektrum autyzmu.
Jesteśmy różni, pięknie się różnimy, świat jest ciekawy, różny 😉
Teraz jest jakieś szaleństwo z diagnozowaniem siebie - absolutnie nie mówię, że diagnoza jest zła. Po prostu uważam, że aktualnie jej nadużywamy.
Spójrzmy na ciebie - co jest złego w porządkowaniu myśli na głos, poprzez mówienie do siebie? Dlaczego wchodzimy w myślenie coś jest ze mną nie tak... To pewnie jakieś zaburzenie.
Ja bym się tylko zastanowiła nad aspektami które mi przeszkadzają. Czego nie chciałabym już robić, bo zauważyłam, że mnie to męczy. I na tym bym się skupiła.
Bo jak mówi TSR- jeśli coś działa, rób tego więcej. Jeśli nie działa - zmień.
Powodzenia!
Jagoda Jek
To, co opisujesz, obejmuje m.in. wrażliwość sensoryczną, potrzebę przewidywalności, analizowanie wypowiedzi przed ich wypowiedzeniem oraz trudności w intuicyjnym odnajdywaniu się w sytuacjach społecznych. Takie cechy mogą występować u osób w spektrum autyzmu, ale same w sobie nie są podstawą do diagnozy.
Podobne trudności mogą wynikać też z innych czynników, np. wysokiej wrażliwości, lęku społecznego, stylu funkcjonowania poznawczego czy doświadczeń z życia, dlatego ważne jest, żeby nie stawiać sobie etykiety na podstawie pojedynczego opisu.
Diagnoza ASD u dorosłych opiera się na szerszym wywiadzie rozwojowym i analizie funkcjonowania w różnych obszarach życia, dlatego jeśli te trudności są dla Ciebie ważne lub wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychiatrą zajmującym się diagnostyką spektrum autyzmu u dorosłych.
Małgorzata Klimowska
Odpowiadając krótko i treściwie: tak, możesz. Ale to nie znaczy, że Pani ma. Cechy, które Pani opisuje mogą występować u osób w spektrum, ale równie dobrze mogą występować u osób wysoko wrażliwych, z lękiem społecznym, nieśmiałością czy przewlekłym stresem. Jeśli chciałaby Pani uzyskać konkretną odpowiedź, warto rozważyć konsultację ze specjalistą zajmującym się diagnozą spektrum autyzmu u osób dorosłych.
Edyta Kotula
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, może być dla Pani ważną wskazówką do lepszego zrozumienia siebie. Niektóre z wymienionych rzeczy, na przykład duża wrażliwość na dźwięki, poczucie przeciążenia bodźcami, potrzeba układania wypowiedzi w głowie przed powiedzeniem czegoś czy trudności w niektórych sytuacjach społecznych, mogą pojawiać się u osób w spektrum autyzmu.
Jednocześnie takie doświadczenia mogą mieć różne przyczyny i same w sobie nie oznaczają od razu, że jest Pani w spektrum. Wiele zależy od tego, jak te cechy wyglądały na przestrzeni życia, szczególnie w dzieciństwie, oraz jak wpływają obecnie na codzienne funkcjonowanie. Zwróciłam uwagę na to, że opisuje Pani siebie jako osobę, która dużo analizuje, potrzebuje przygotowania i większego poczucia bezpieczeństwa, żeby swobodnie wyrażać siebie. To może być ważna część Pani sposobu funkcjonowania.
Jeśli od dawna ma Pani poczucie, że niektóre sytuacje są dla Pani trudniejsze niż dla innych albo że inaczej odbiera Pani świat, rozmowa ze specjalistą zajmującym się diagnozą osób dorosłych może pomóc lepiej zrozumieć te doświadczenia.
Niezależnie od tego, jaka byłaby odpowiedź, samo zadawanie sobie takich pytań jest czymś wartościowym, czasem pomaga spojrzeć na siebie z większą wyrozumiałością i znaleźć sposoby, które lepiej odpowiadają własnym potrzebom.
Ewelina Kozioł
Dzień dobry,
Na podstawie samego opisu nie da się stwierdzić, czy ma Pani spektrum autyzmu. Warto jednak skonsultować się ze specjalistą, który zajmuje się diagnozą neuroróżnorodności, szczególnie u dziewczynek i kobiet. U kobiet obraz spektrum autyzmu często wygląda inaczej niż u chłopców i mężczyzn, dlatego wiele objawów nie jest tak jednoznacznych.
Warto przyjrzeć się wszystkim wymienionym przez Panią trudnościom – zarówno wrażliwości sensorycznej, funkcjonowaniu społecznemu, sposobowi komunikacji, jak i potrzebie porządkowania myśli czy mówienia do siebie. Każda z tych rzeczy może występować w spektrum autyzmu, ale może również wynikać z innych przyczyn, dlatego tak ważna jest całościowa ocena, a nie analizowanie pojedynczych objawów.
Zobacz podobne
Mam 20 lat i odkąd pamiętam, miałam problemy z koncentracją i zapamiętywaniem
Witam serdecznie, mam 20 lat i odkąd pamiętam, miałam problemy z koncentracją i zapamiętywaniem, jak i bazowaniem na tym, co powinnam pamiętać (często mylnie zapamiętuje fakty i trzeba mi coś powtarzać po kilka lub kilkanaście razy, a i tak jest ryzyko, że nie zapamiętam). Często w rozmowie tracę wątek i zapominam, co mówiłam. Wszelakie pasje są mocne i wciągają mnie dogłębnie, ale szybko ten zapał mija. Również czasami, mimo że gdzieś w głowie mam, że np. chłopak nie lubi o czymś słuchać, to mimo że to wiem to jakby mi się "nie stykały neurony" i mówię mu o tym, mimo że nie chce go wkurzać, a wiem, że go to wkurzy. Mam wrażenie, że z czasem to wszystko się nasila. Również widzę u siebie od około połowy technikum spadek ogólny nastroju i o wiele mniej chęci na cokolwiek. Np. kiedyś lubiłam gotować, a teraz z niechęci potrafię wstrzymywać się, że zjedzeniem czegokolwiek. Porównywałam objawy i pokrywa mi się albo ADHD, albo powikłania po tym, jak biologiczna matka piła w ciąży, czego nie byłabym w stanie potwierdzić, jedynie wiem to od matki adopcyjnej. Byłam u różnych lekarzy, ostatecznie przyjęło mnie dwóch, jedna nawiedzona poganiająca mnie na wizycie i polecająca iść do kościoła, a druga mówiąca, żebym się nie stygmatyzowała. Chce wiedzieć, czy mam jakieś zaburzenie i czy mogę to leczyć, bo objawy powyżej utrudniają mi funkcjonowanie. Gdzie mam się udać najlepiej na NFZ, bo krucho u mnie z kasą? Pozdrawiam i proszę o odpowiedź.
Jak przekonać rodziców do psychologa jako nastolatka z zespołem Aspergera?
Jestem nastolatką z zespołem Aspergera, mam 15 lat i na co dzień bardzo przeżywam to co dzieje się wokół mnie. Mam problemy w szkole,dlatego też między innymi często ją zmieniam. Bardzo często czuję się bardzo przytłoczona i zdarza mi się płakać w klasie. Po wakacjach idę do drugiej klasy liceum i boję się tego co będzie. Często przez moją "przypadłość" jestem prześladowana przez moich rówieśników. Byłam obrażana również przez niektórych nauczycieli. Nie zależy mi na posiadaniu przyjaciół ale czasami bardzo chciałabym z kimś porozmawiać, bo do tej pory wszystko spisywałam w dziennikach. Nie raz chciałam przekonać moją mamę żeby zapisała mnie do psychologa, lecz bezskutecznie zawsze kończyło się to tekstami w stylu "przecież jestem twoją mamą dlaczego że mną nie porozmawiasz a nie z obcą osobą". Ja czuję jednak od dłuższego czasu potrzebę opowiedzenia komuś o sobie, bo mimo wszystko, lubię gdy ktoś zadaje mi pytania...Gdy mogę opowiedzieć komuś o rzeczach których nigdy bym rodzicom nie powiedziała. Teraz pytanie:Co zrobić żeby przekonać rodziców na psychologa? Jak wyjaśnić im na czym polega mój problem?
Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt?
Cześć, mam pytanie - Jakie są pierwsze objawy FAS u niemowląt i małych dzieci? Mam siostrę, która urodziła synka 6 miesięcy temu. Mały niby zdrowy, ale coś mi nie daje spokoju. On jakoś inaczej patrzy, czasem jakby w ogóle nie reagował na dźwięki, a czasem płacze bez powodu i nie da się go uspokoić.
Siostra mówi, że to normalne u niemowlaków, ale ja mam wątpliwości. W ciąży Kaśka trochę imprezowała, nie jakoś codziennie, ale w pierwszych miesiącach na pewno zdarzało się piwo czy wino. Mówiła, że „jedno to nic”, a teraz zaczynam się bać, czy to nie miało wpływu. No i jeszcze to – rozwija się wolniej niż córka mojej koleżanki, która jest tylko miesiąc starsza.
Ona już próbuje raczkować, a siostrzeniec ledwo na brzuchu leży i szybko się męczy.
Może to po prostu jego tempo, a może coś jest nie tak?
Czy przesadzam?
Czy jak mam chorobę neurologiczną, konkretnie wodogłowie, czy to może mieć coś wspólnego z tym, że od jakiegoś czasu mam nie najlepszy nastrój
Czy jak mam chorobę neurologiczną, konkretnie wodogłowie, czy to może mieć coś wspólnego z tym, że od jakiegoś czasu mam nie najlepszy nastrój, czarne myśli o przyszłości?
Czy Medikinet CR 10 mg może zwiększać szumy uszne?
Dzień dobry,
od 5 dniu biorę Medikinet cr 10 mg.
Od pierwszego dnia poczułem, że szum uszny, którego nabawiłem się 10 lat temu na koncercie, zwiększają swoją intensywność. Zazwyczaj słyszę je tylko w bardzo cichym pomieszczeniu, np. przed snem, ale po leku są trochę głośniejsze. Obawiam się, że przez regularne używanie tego leku szum zaostrzy się do stopnia, w którym będę słyszał go bez przerwy i utrudni mi funkcjonowanie.
Czy moje obawy są słuszne?
Pozdrawiam
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.