Czy moje życie romantyczne odbiega od normy? Introwertyczność i nieśmiałość w relacjach

Dzień dobry,

Dziękuję za podzielenie się swoimi doświadczeniami. Z pewnością to nie tak, że coś z Panią nie tak, tylko ma Pani takie doświadczenia, a nie inne, na co złożyło się wiele zmiennych. Pytanie na ile obecna sytuacja utrudnia Pani w jakiś sposób funkcjonowanie, ponieważ jeśli Pani rozważania nie sprowadzają się do objawów związanych z trudnymi emocjami, natrętnymi myślami, czy jakiegoś rodzaju lęku lub innej trudności, to być może nie ma potrzeby podejmowania jakiegokolwiek działania. To, że różnimy się w sposobie funkcjonowania od innych osób nie oznacza, że powinniśmy coś zmieniać. Oczywiście dopóki nie przysparza nam to jakichś trudności. Jeśli jednak jest to dla Pani obciążające- to warto porozmawiać o tym z psychologiem, aby poszukać konkretnych zależności. Osobiście jednak uważam, wnioskując po Pani opisie, że kierowała się Pani do tej pory po prostu swoimi indywidualnymi wartościami, zatem nic Panią nie ominęło, ponieważ inni mogli mieć inne wartości i nawet jeśli to była większość, to nie było sensu postępować tak jak oni, skoro miałaby się Pani do tego zmuszać. 

Pozdrawiam ciepło,

Zuzanna Zbieralska, psycholożka

Dzień dobry :)

Porównywanie się z rówieśnikami, którzy są już w związkach, po ślubach czy mają dzieci, często uruchamia myśl, że „coś mnie ominęło”. Tak jak Pani wspomniała a propos rozpadów związków "idealnych" - warto pamiętać, że obserwuje Pani zazwyczaj u innych efekt końcowy, a nie koszty, kryzysy, rozczarowania i rozpad wielu z tych relacji. Pani droga była inna: zainwestowała Pani  w edukację, zdrowie i przyszłą stabilność. To nie są „stracone lata”, tylko bardzo konkretna baza na dalsze życie. To, że od związku oczekuje Pani także partnerstwa, podobnych zainteresowań (w ogóle podobieństw), rozmowy, wsparcia i dojrzałości emocjonalnej, być może zawęża grono potencjalnych partnerów – ale to nie jest wada. To oznacza, że Pani kryteria są po prostu bardziej selektywne, ale jak najbardziej wydają się być rozsądne. Jedna z teorii w psychologii mówi o tym, że dobieramy się na zasadzie podobieństw i to właśnie one m.in. gruntują nam dobrą relację :)

Jeżeli chodzi o to, co można zrobić teraz, najważniejsze wydaje się zdjęcie z siebie presji „nadrobienia zaległości” i traktowania relacji jako wyścigu z czasem. Warto może też delikatnie pracować nad przekonaniem, że brak doświadczenia oznacza gorszość lub zacofanie – to przekonanie nie ma mocnych podstaw, a mocno obciąża emocjonalnie. Jeśli kiedyś będzie taka możliwość, rozmowa z psychologiem mogłaby pomóc uporządkować te myśli, niezależnie od diagnoz. Nie ma jednego właściwego momentu na pierwszą relację ani jednego poprawnego scenariusza życia. To, że Pani historia wygląda inaczej niż historia wielu rówieśników, nie oznacza, że jest błędna. Oznacza tylko, że jest Pani drogą, a nie cudzą.

Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia! 
Karolina Grabka

Dzień dobry, z perspektywy psychologicznej Pani historia nie wskazuje jednoznacznie ani na „problem”, ani na coś, co należałoby traktować jako normę w sensie większościowym. Opisuje Pani raczej odmienny tor rozwoju relacyjnego, ukształtowany przez temperament introwertyczny, wysoką wrażliwość, przewlekłą chorobę oraz dużą koncentrację na nauce i funkcjonowaniu. W takich warunkach ostrożność w relacjach i brak wczesnych doświadczeń romantycznych nie są czymś zaskakującym. Pani sposób myślenia o związkach, większy nacisk na trwałość, porozumienie intelektualne i gotowość na codzienność niż na szybkie zauroczenie - może sprawiać, że relacje pojawiają się rzadziej, ale nie musi oznaczać trudności w ich tworzeniu. Poczucie, że „coś ważnego ominęło”, często nasila się w momencie porównań z rówieśnikami i presji społecznej, zwłaszcza gdy otoczenie funkcjonuje według innego modelu życia. Warto przyglądać się temu, na ile to przekonanie wynika z Pani realnych potrzeb, a na ile z oczekiwań innych osób. Pomocne może być stopniowe oswajanie tematu bliskości we własnym tempie oraz refleksja nad tym, czego dziś Pani potrzebuje w relacji, bez oceniania swojej dotychczasowej drogi jako straty. 

Dzień dobry,

z opisu nie wynika, że „coś jest z Pani nie tak” – raczej, że rozwijała się Pani w swoim tempie, z dużą dojrzałością, refleksyjnością i innymi priorytetami niż rówieśnicy. 

Brak związków nie jest miarą wartości ani dojrzałości, a Pani potrzeba głębokiej, partnerskiej relacji jest naturalna i zdrowa. Poczucie „opóźnienia” często pojawia się przy porównywaniu się z innymi, a nie z realnego deficytu. Jeśli temat zaczyna powodować cierpienie lub obniżać poczucie własnej wartości, warto omówić go z psychologiem – nie po to, by się „naprawiać”, lecz lepiej zrozumieć siebie. Życzę wszystkiego dobrego. 

Pozdrawiam, 

Składanowska D