Czy po ukończeniu studiów psychologicznych, będąc pedagożką, mogę nazywać się psycholożką dziecięcą?

Witam. Chciałabym zapytać, czy jako psycholodzy są Państwo w stanie poznać, że ktoś pali papierosy? Nie chodzi mi o rzeczy typu: zniszczona cera, czy żółte zęby. Mam na myśli konkretne zachowania i cechy charakteru. Jeśli tak, to po czym Państwo to poznają?

Jestem uzależniona od masturbacji. Pracuję nad tym na psychoterapii. Jednym z moich zadań jest obserwacja moich myśli i czynników, które wywołują chęć do zrobienia tego. Jest ich sporo. Do jednych z nich należy rozmowa z moim terapeutą. Należę do osób dla których wygląd fizyczny nie ma znaczenia, a pociąga mnie inteligencja i ciekawe rozmowy. Według mnie to co mówi mi mój terapeuta na terapii jest bardzo mądre, i godne do wdrożenia w życie. I zrobiłam dzięki temu już wiele postępów. I wszelkie rozmowy z nim prowadzą do podniecenia. Zastanawiam się czy powinnam o tym wspomnieć skoro pracujemy z masturbacja. Trochę mam obawy, że to przerazi mojego terapeutę. Jakoś go zrazi itp. Boję się, że też przerwie terapię, a tego bym nie chciała, bo to moja pierwsza terapia, która działa, i pierwszy terapeuta, któremu ufam.

Czy jeśli jestem niepełnoletnia (15 lat), a mam problem z narkotykami i uczęszczam na terapię, to moja psycholog może o tym poinformować moich rodziców, gdybym jej o tym powiedziała?

Nie wiem gdzie poznać nowych ludzi, nie mam koleżanek ani partnera. Często doświadczam zazdrości ze strony innych ze względu na urodę. Na grupach poznam koleżankę w Warszawie nie otrzymałam odpowiedzi, nie wiem dlaczego. więc nie udało się. Inne opcje są płatne i drogie - nie chcę wydawać pieniędzy żeby zapisać się na jakieś zajęcia - ceny są kosmiczne, kilkaset złotych nawet za pojedyncze zajęcia. Nie znalazłam tanszych opcji a nie interesują mnie żadne z tych proponowanych. Tak w ogóle to bardzo lubię ruch i nie mam ochoty siedzieć po pracy na zajęciach. Nie chcę jednak iść na zajęcia taneczne, bo ostatnio jak byłam to prowadząca była wredna. Nie interesują mnie typowe zajęcia hobbystyczne, jak już to lubię spędzać czas wśród natury. Naprawdę jest mi trudno, nie mogę znaleźć rozwązania.

Zastanawiam się, czy nadaję się na terapię w sytuacji, gdy nie chcę zmieniać myślenia o sobie, świecie i innych ludziach. Moim celem terapeutycznym jest znalezienie przyczyn błędów, które popełniłam, wyciągnięcie wniosków i naprawienie ich. Jednak psycholog mówi, że z takim nastawieniem nie nadaję się na terapię, gdyż zmiana myślenia o sobie, świecie i innych ludziach jest nieodzownym elementem psychoterapii. Ja jednak mam cele, które, tak, jak pisałam - leżą poza tymi obszarami. Dziękuję z góry za odpowiedź.