Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy powinienem przeprosić za obraźliwe myśli o kimś po jego zachowaniu pod wpływem alkoholu?
Czy jak w złości pod nosem i w samotnosci kogoś obrazimy przez jego dziwne zachowanie po alkoholu to czy trzeba tej osobie o tym powiedzieć i ją przeprosić? Ponieważ czujemy z tego powodu ogromne poczucie winy
Anonimowo
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Niestety, kiedy ktoś nadużywa alkoholu, to wtedy najbardziej cierpią najbliżsi, którzy nie zawsze chcą i potrafią sobie z tym poradzić. Nie musimy dawać zgody na "dziwne zachowanie" tej osoby i mamy prawo do stawiania granic. Osoba pod wpływem często nie jest sama świadoma tego, co mówiła i co robiła. Dlatego poczucie winy z tego powodu nie jest uzasadnione i nie trzeba tej osoby przepraszać. To ta osoba sprawia, że nie czujemy się komfortowo, ale bez wątpienia warto porozmawiać kiedy ta osoba jest trzeźwa i powiedzieć, jak się czułem (am) kiedy widziałem (am) jego zachowanie i że nie czułem się z tym dobrze.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Wiktoria Woldan
Dzień dobry 💙
To, że odczuwają Państwo tak silne poczucie winy, pokazuje, że ta sytuacja jest dla Państwa ważna i nie jest obojętne, jaki wpływ mogły mieć wypowiedziane słowa. Jeśli istnieje obawa, że druga osoba mogła poczuć się zraniona, szczera rozmowa i przeprosiny mogą być wartościowym krokiem. Jednocześnie warto pamiętać, że silne emocje pojawiają się zwykle w określonym kontekście – zachowanie osoby pod wpływem alkoholu mogło być trudne i wywołać złość. Nie oznacza to jednak, że muszą Państwo ponosić całą odpowiedzialność za tę sytuację. Dobrze jest z życzliwością przyjrzeć się zarówno swoim emocjom, jak i okolicznościom, które do niej doprowadziły.
Pozdrawiam serdecznie,
Psycholog Wiktoria
Joanna Kaminiak-Orzechowska
Jeśli ma Pan/Pani poczucie winy z powodu myśli czy słów na czyjś temat, można porozmawiać z tą osobą o tym, skąd pojawiły się takie myśli, co je sprowokowało.
Decyzja o przeprosinach należy do Pana/Pani, ale zawsze warto porozmawiać o czymś co powoduje w Panu/Pani wewnętrzny konflikt.
Przykładowo można powiedzieć: Słuchaj, ostatnio poruszyło mnie Twoje zachowanie XYZ i źle o Tobie pomyślałam/em, możemy o tym porozmawiać?
Serdeczności
Joanna Kaminiak-Orzechowska-psychoterapeuta psychodynamiczny
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. Sam fakt, że pojawiły się takie myśli w złości, nie oznacza jeszcze, że trzeba o nich mówić drugiej osobie. Warto zastanowić się czy padły na głos i czy mogły ją zranić. Jeśli nie zostały wypowiedziane, a jedynie pojawiły się w myślach, przeprosiny zwykle nie są konieczne. Jeżeli jednak zostały powiedziane lub zachowanie sprawiło drugiej osobie przykrość, szczere przeprosiny mogą pomóc odbudować relację. Poczucie winy bywa sygnałem, że nasze zachowanie było niezgodne z własnymi wartościami ale nie powinno prowadzić do nadmiernego obwiniania się. Warto potraktować tę sytuację jako okazję do lepszego rozpoznawania swoich emocji i sposobów reagowania na złość.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Sytuacja, w której impulsywne, powiedziane w samotności słowa wywołują silne poczucie winy, często świadczy o nadmiernym krytycyźmie wobec własnych emocji i podwyższonym poziomie lęku. Rozładowanie złości w odosobnieniu nie wyrządziło drugiej osobie żadnej krzywdy, dlatego nie ma obiektywnej potrzeby przepraszania, co mogłoby jedynie niepotrzebnie wywołać napięcie w relacji. Warto przekierować uwagę na zaopiekowanie się sobą i zrozumienie, że przeżywanie trudnych emocji w reakcji na trudne zachowania innych jest naturalną, ludzką odpowiedzią.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Jagoda Jek
To, że w złości pojawiła się obraźliwa myśl albo nawet zostały wypowiedziane jakieś słowa pod nosem, nie oznacza automatycznie, że jesteś złą osobą. Ludzie w silnych emocjach czasem reagują w sposób, którego później żałują — szczególnie gdy czują złość, bezradność czy rozczarowanie czyimś zachowaniem.
Warto jednak przyjrzeć się temu, co dokładnie się wydarzyło. Jeśli ta osoba nie słyszała tych słów, nie była nimi zraniona i było to jedynie odreagowanie emocji w samotności, nie zawsze konieczne jest mówienie jej o tym. Czasami wyznanie takich rzeczy może bardziej przenieść ciężar poczucia winy na drugą osobę niż realnie coś naprawić.
Możesz natomiast zastanowić się, skąd wzięła się ta złość i co było pod nią — np. rozczarowanie, lęk, poczucie zawodu, bezsilność. Sam fakt, że masz wyrzuty sumienia, pokazuje, że zależy Ci na tym, jak traktujesz innych.
Jeżeli natomiast powiedziałaś coś tej osobie bezpośrednio, zraniłaś ją albo takie sytuacje często się powtarzają, wtedy warto wziąć odpowiedzialność i przeprosić.
Spróbuj też nie karać się za samą myśl lub chwilową reakcję. Pojawienie się złości nie jest czymś złym — ważne jest to, co robimy pod jej wpływem i jak później dbamy o relacje.
Zobacz podobne
Czy mój mąż ma romans w pracy? Komu wierzyć w plotkach o jego relacji z koleżanką?
Życie małżeńskie układało się różnie były wzloty upadki. Teraz od roku magia chemia pożądanie namiętność udany sex. Mąż w tym roku w lutym 2024r wdał sie w bliższe relacje z koleżanką z pracy, ona wypisywała mi smsy nie stosownych treści min : że po pracy by się z moim mężem zabawiła itp. Do dziś razem pracują. Może przejdę do rzeczy... mąż pracuje do dziś z tą kobieta. Sądzi że po złości iż nie chce już z nią relacji kontaktu nie rozmawia z nią ta kobieta ma żal i gada o nim nie stworzone historię każdemu z pracy nawet do kierowniczki. Mąż sam mi się przyznał że z nią tylko po pracy często spotykał się jako kolega koleżanką by pogadać wszystko zaszło za daleko. Są w pracy famy pomówienia iż miał z nią romans. Mąż sądzi że wszyscy tak gadają z zazdrości że nam się układa a ta kobieta że olał ja wymysla. Nie wiem co myśleć czy wierzyć mężowi czy w to co mówią osoby trzecie tym bardziej że mieli bliskie relacje. Sytuacja była nawet taka że wyleciała do mnie z wielką jak to się mówi gębą krzycząc na mnie jego kierowniczka z tekstami cyt,, co łączyło Grześka i Agnieszkę nie powinno cie interesować,,, myślałam że zemdleje. Mąż lekko ta sytuacje sprawę przyjął. Nie wiem co myśleć co robić zapewnia że kocha tylko mnie pracuje i resztę ma gdzieś. Proszę pomocy komu wierzyć co myśleć co robić...On nawet albo się boi albo nie chce Tej sytuacji w pracy wyjaśnić sądząc że ci ludzie tacy są że To nic nie da. Czy on gra ze mną zamydla oczy manipuluje klamie mnie a pruboje wybielic ???? Z obawy że podam o rozwód,???
Jak poradzić sobie z zakończeniem relacji, przywoływaniem sobie tej osoby w wyobraźni?
Witam, Mam pewien problem od kilku miesięcy.
Przez ostatnie dwa lata tworzyłem relacje z koleżanką z pracy. Nie doszło między nami do zbliżenia, jednak zdarzały sie pocałunki w policzek i przytulanie, czułe słówka itd. W ostatnim czasie ta osoba wyjechała na kilka miesięcy i ten kontakt powoli wygasał. Ja nie mogłem sie z tym pogodzić i byłem zazdrosny, przerzucałem poczucie winy na nią i dochodziło między nami do kłótni. W pewnym momencie zrozumiałem, że to jest koniec tej relacji. Pomimo tego ciągle w głowie mam jej obraz, wcześniej analizowałem rozmowy, które odbywaliśmy i szukałem "drugiego dna" lub przeżywałem je. Poza tym w głowie odbywałem rozmowy, które nie miały miejsca, ale w moim wyobrażeniu mogłyby odbyć sie w przyszłości. Te rozmowy wytłumiłem i już tego nie robię, ale w trakcie dnia co bym nie robił i gdzie bym nie był, przypomina mi się ona. Doszło do tego, że na samą myśl o tym, że niedługo wróci zestresowałem sie bardzo i ten strach mnie sparaliżował. Jak pozbyć sie obrazu tej osoby z głowy mimo tego, że to "zauroczenie" dawno mi przeszło?
Myśli o siostrze żony - czy warto porozmawiać o tym z małżonką?
Cześć, chciałem się podzielić czymś osobistym. Jestem prawie od roku w małżeństwie i od prawie pół roku w mojej głowie pojawia się inna kobieta. Najgorsze jest to że to siostra mojej żony.... Myśli o niej przychodzą jakoś same i kwestia jest tego że jest dla mnie tylko atrakcyjna fizycznie, nie pociąga mnie intelektualnie (nie mamy jakoś dużo kontaktu, nie widujemy się regularnie). Jest atrakcyjną kobietą (czy bardziej atrakcyjna od mojej żony, to bym nie powiedział ale jest to całkiem inny typ). Jak już jakoś sobie to poukładam i wyruguje ją z głowy, to trafi się jakieś spotkanie rodzinne i myśli/nawracają. Dodam że nie mamy problemów w małżeństwie, kochamy się i jesteśmy szczęśliwi. Czy ktoś miał coś podobnego ? Czy jest zasadnym porozmawiać o tym z żoną ?
Problem dotyczy mojej relacji z mężem i jego relacji z dziećmi i ze mną.
Witam
Problem dotyczy mojej relacji z mężem i jego relacji z dziećmi i ze mną.
Czeka nas bardzo poważna rozmowa na temat dalszej wspólnej przyszłości. Czuję strach przed tą rozmową, boję się jego reakcji oraz tego, co będzie dalej. Boję się tego, że odpuszczę kolejny raz i nic się nie zmieni. Wiem również, że kryzysową sytuację zmienić muszę.
Mąż jest osobą bardzo dynamiczną, energiczną, przemądrzałą i egoistyczną. Zawsze na pierwszym miejscu stawia siebie i swoje sprawy. Oczekuje, że cały świat będzie się kręcił tylko wokół niego. Do tego jest hałaśliwy, wulgarny i nieprzewidywalny.
Na przestrzeni ostatnich 3 lat zdarzyło się tak wiele złych rzeczy, że czuję, że więcej nie wytrzymam, nie dam rady. Obraża się na mnie, o co tylko się da. Ostatnio obraził się o to, że popsuł się samochód. Mój samochód. Więc wina również moja. Potrafi nie odzywać się tygodniami. Dom, dzieci i wszystkie z tym związane obowiązki są tylko na mojej głowie. Dodam, że pracuję na pełen etat, także żeby wszystko ogarnąć, jestem na nogach od 6 do 23 bez przerwy. Dzieci są zawsze ze mną, jego to nie interesuje. Mąż prowadzi własną firmę i uważa, że skoro pracuje i zarabia, nie mam prawa już niczego więcej od niego wymagać. Ze wszystkim jestem sama i nie mam już siły.
Krzyczy na dzieci, starszy syn nie rozumie, czemu tata taki jest. Z synem chodziłam do psychologa, bo w wyniku braku akceptacji ze strony ojca, zaczął być agresywny wobec innych dzieci.
Poza tym mąż jest chyba uzależniony od telefonu i internetu. Nie rozstaje się z telefonem. Całymi dniami potrafi grać i oglądać.
Nie liczy się z nami, nie szanuje nas, nie docenia i często traktuje jak powietrze, a dom jak hotel.
To wszystko trwa już kilka lat, ale naprawdę źle jest od 2-3 lat.
W ostatnim czasie sama już nie daję rady. Jestem znerwicowana, włosy wypadają mi garściami, boli mnie brzuch, źle sypiam i jestem cały czas rozdrażniona i wystraszona. Boję się jego powrotów do domu. Nigdy nie wiem, czego mam się spodziewać.
W ostatnim czasie również zdarzyło się, że w środku nocy znalazłam go na klatce schodowej pijanego, leżał zarzygany i bez kontaktu pod drzwiami. Wpuściłam go do domu, ale kazałam zdjąć te brudne ubrania. A on wszedł do wanny i tam poszedł spać. Rano o niczym nie pamiętał...
Takich sytuacji było więcej, przytaczam tylko te, najbardziej absurdalne.
Postanowiłam ratować siebie i dzieci. Chcę postawić mu ultimatum, albo pójdzie na terapię do psychologa i zacznie być dojrzałym facetem, mężem i ojcem, albo chcę zamieszkać sama z dziećmi bez niego.
Czy to ma sens?
Czy on się ocknie?
Dlaczego mój partner ogląda porno po udanym seksie?
Mam dziwne pytanie, dlaczego mój partner po dobrym seksie ogląda jeszcze porno? Sytuacja była taka że po udanym seksie dla nas obydwojga, poszłam się wykąpać, on przez ten czas odwiedził kilka stron z porno, co to znaczy dlaczego tak robi czy to normalne?przecież dla mnie to chore, on chyba jest uzależniony?często oglada porno,gdy tylko mnie nie ma, ale dziś że odkryłam moment że patrzył po naszym seksie to juz mnie dobiło, wpadłam w stres aż poszłam zwymiotować, dziwne też ze często dotyka sie w krocze, wcześniej tego nie zauważałam, a teraz juz widzę wszystko, ja zwariuje chyba
