Odpowiedz jako specjalista
WsteczDziwne zachowania 9-letniego dziecka: dotykanie rogów łóżka i odginanie paznokci
Dziecko lat 9 ma dziwne zachowanie musi za każdym razem dotknąć rogow łóżka oraz stołu rogi łóżka nie mogą być przykryte kołdra ponieważ ona je odkrywa do tego za każdym razem jak postukam paznokciami czy to w stol lub dotknę książkę córka chwyta mnie za paznokcie i musi je odgiąć obecnie robimy testy w kierunku ADHD bardzo proszę o informację czemu tak ma .
Mamacorki
3 miesiące temu
Gizela Maria Rutkowska
Witam.
Pani córka prezentuje początki zachowań obsesyjno-kompulsywnych, co ozacza, że pilnie należy zasięgnąć porady specjalisty i podjąć terapię. Najlepiej u doświadczonego w tej problematyce psychologa, pracującego z dziećmi i nastolatkami.
Pozdrawiam
Dr Gizela Maria Rutkowska
Psycholog
Terapeuta
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anna Kapelska
Dzień dobry,
Rozumiem, że jako Mama może Pani niepokoić się o zachowanie córki. Wskazana przez Panią zachowania układają się w pewien schemat: potrzeba powtarzania czynności jak dotykanie rogów mebli czy przymus odgięcia paznokci. Pani córka być może po zrobieniu tego odczuwa pewną ulgę - z całą pewnością nie robi tego celowo, po prostu czuje wewnętrzny przymus.
W trakcie diagnozowania pod kątem ADHD psycholog zapewne weźmie pod uwagę te zachowania, które Panią martwią, aby móc rozważyć ewentualne inne zaburzenia, takie jak zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne czy nadwrażliwość sensoryczną. To także może, choć nie musi, współwystępować z ADHD. W sytuacji, gdy córka tak robi, być może odczuwa napięcie, która znika dopiero po wykonaniu danej czynności/rytuału.
Życzę prawidłowej diagnozy i proszę pamiętać, że takie zachowania / potencjalne zaburzenia skutecznie da się leczyć.
Wszystkiego dobrego,
Psycholog Anna Kapelska
3 miesiące temu
Justyna Bejmert
Dzień dobry, trudno jednoznacznie stwierdzić dlaczego córka reaguje w opisany sposób. Dobrze, że jesteście w trakcie diagnostyki. Warto również wspomnieć o tych objawach. Na razie najlepiej nie zawstydzać córki, nie karać za te zachowania i obserwować, kiedy objawy się nasilają. Serdeczności,
Justyna Bejmert
psycholog
3 miesiące temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
takie zachowania mogą być wczesnymi objawami zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD). Dziecko może odczuwać silne napięcie, które zmniejsza się dopiero po wykonaniu określonych czynności (dotykanie rogów, poprawianie paznokci). Nie robi tego celowo ani „na złość”, tylko żeby poczuć ulgę. Podobne objawy mogą też występować przy ADHD lub zaburzeniach lękowych, dlatego ważna jest dokładna diagnoza. Zdecydowanie zalecam konsultację z psychologiem, a w razie potrzeby także z psychiatrą.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
psycholog
3 miesiące temu
Zobacz podobne
TW - Samookaleczanie. Samouszkodzenia od 11 roku życia, śmierć przyjaciela i trudności w znalezieniu pomocy
TW (samookaleczanie)
Pocięłam się pierwszy raz w wieku 11 lat, nie wiem czemu, po prostu myślałam, że zacznę się wtedy lepiej czuć. W moim środowisku było parę osób, które również to robiły i pokazywały to, jak to wygląda. Byłam smutna i przerażona tym widokiem aż spróbowałam i wiedziałam, że zrobię to znowu, zdarzało się to co jakiś czas, nie mogę powiedzieć, że byłam wtedy od tego uzależniona, zazwyczaj robiłam to, gdy naprawdę miałam jakiś problem. Wszystko zmieniło się po samobójczej śmierci mojego przyjaciela Mateusza, bardzo to przeżyłam, przez rok nie mogłam się otrząsnąć, byłam ostatnią osobą, do której napisał i zostawił list, czułam się winna za jego śmierć, że nie zrobiłam nic, by temu zapobiec. W wieku 12 lat robiłam to już codziennie, każdego dnia, po parę razy dziennie, nie umiałam przestać, mimo że próbowałam. Moja matka wyśmiała moje problemy, przez co odpuściłam sobie szukanie pomocy i próbowałam sama wychodzić z tego na własną rękę, ale od dwóch lat, czyli 15-17 ciągle o tym myślę, obsesyjnie nie raz nie umiem przez to spać ciągle czuję chęć i potrzebę, by znów to zrobić, by znów poczuć się dobrze. Próbowałam, myślę wszystkiego, próbowałam również zamienić okaleczanie na papierosy, ale nawet to nie dało mi podobnego uczucia, nie wiem już co robić, boję się, że będzie już tak do końca boję się, że to zrobię a mój tata (jedyna osoba, która jest dla mnie tak ważna od śmierci Mateusza) nie przeżyje tego przez swoje chore serce + kazał mi obiecać, że nigdy tego już nie zrobię. żałuję, że obiecałam, bo teraz czuję tego ciężar dwa razy bardziej i już nie wiem, co mam robić
Mam problem z nastoletnia córka. Ma strasznie niska samoocenę, brak chęci do życia, myśli samobójcze, dochodziło do samookaleczenia. Co robić, jak jej i sobie pomóc?
Mam problem z nastoletnia córka 14 lat. Ma strasznie niska samoocenę, brak chęci do życia, myśli samobójcze, dochodziło do samookaleczenia. Co robić, jak jej i sobie pomóc?
Zaburzenia nastroju, brak chęci do najmniejszych zadań. Mieszkam w rodzinie zastępczej, próbowałam dokonać samobójstwa.
Jak poradzić sobie z zaburzeniami nastroju, z brakiem chęci do wykonywania najprostszych zadań. Po prostu brakiem chęci do życia. Mieszkam w rodzinie zastępczej, próbowałam już popełnić samobójstwo, ale nie udało mi się. Dołują mnie najmniejsze rzeczy i nie wiem jak sobie z tym radzić. Mam już wszystkiego dość. W ciągu dnia mogę się śmiać, a po chwili momentami zaczynam płakać i czasami nawet płacz jest bez powodu. Boję się iść i porozmawiać z psychologiem w mojej szkole, ponieważ boję się, że psycholog powie komuś o naszej rozmowie. Naprawdę nie wiem już co robić, a wiem, że jak będę dłużej to lekceważyła to w końcu mój stan się pogorszy.
Mam 11 lat, a płaczę z każdej najmniejszej rzeczy. Każdy mi zwraca uwagę, a ja nie umiem nad tym zapanować.
Chciałbym się zapytać czy płakanie z totalnie błahej rzeczy albo małej kłótni jest normalne, bo nie wiem jak z tym walczyć i bardzo mnie to dręczy i każdy mi zwraca uwagę, a ja nie mogę nic z tym zrobić, mam 11 lat.
Jak pomóc adoptowanej córce z FAS w szkole i relacjach z rówieśnikami?
Moja córka, Zosia, ma 8 lat. Adoptowaliśmy ją, gdy miała 3 lata, wiedząc, że biologiczna mama piła w ciąży. Byliśmy przygotowani na trudności, ale szkoła to inny poziom wyzwania. Zosia stara się, naprawdę. Siada do lekcji, ale po chwili patrzy w okno, zapomina, co miała zrobić. Pisanie sprawia jej trudność, a czytanie to prawdziwa męka. Najgorsze jednak są relacje z rówieśnikami. Dzieci lubią ją, bo jest pogodna i ufna, ale jednocześnie łatwo ją zranić. Czasem nie rozumie żartów, czasem reaguje zbyt emocjonalnie. Nauczyciele się starają, ale mamy wrażenie, że nie do końca wiedzą, jak jej pomóc. Słyszymy tylko: „Musi się bardziej skupić”, „Proszę ćwiczyć w domu”. Tylko że to nie takie proste. Co możemy z żoną zrobić, żeby Zosia miała łatwiej?
