Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak odbudować relacje z żoną i synem po 3 latach konfliktów w rodzinie?
Od 23 lat jestem w związku, od 20 w małżeństwie.
Mamy 19-letniego syna. Ostatnie 3 lata to rozmowy bardzo często przechodzące w ostre kłótnie moje z synem o szkołę, o nałogi, maturę, zaniedbywanie obowiązków domowych i szkolnych, w końcu o jego stosunek do mnie i żony. W końcu "przelało się".
Nie umiałem odczytać bardzo mocnych sygnałów od żony, która nie mogła poradzić sobie z tym, jak wyglądają moje relacje z synem. Z jej perspektywy było w tej relacji bardzo dużo nienawiści. Sprowokowana przez te powtarzające się sytuacje żona zaczęła widzieć mocniej złe cechy, których było w naszym związku więcej. Chodzi o moje częste granie w piłkę, które wiązało się z zostawianiem żony na 2-3 godziny w domu dwa lub trzy razy w tygodniu, moje takie "wsobne" złości na naszych zajęciach z tańca, o niewykazywanie przeze mnie radości z każdego nawet najmniejszego sukcesu syna.
Kocham syna i kocham żonę, której miłość chcę odzyskać.
Pragnę również odbudować zdrową relację z synem.
Żona twierdzi, że już nic nie da się zrobić. Od kilkunastu miesięcy nie ma między żoną i mną kontaktu cielesnego. Wspieram żonę w jej staraniach o większą niezależność. I jestem bezradny. Nie wiem, co robić...
ŁC
1 rok temu
Dmytro Lysy
Potrzebuje Pan celu i planu realizacji.
Proszę pamiętać, że to będzie maraton – jednym działaniem nic się nie zmieni. Po zrozumieniu swojego celu należy działać konsekwentnie, aż osiągniemy rezultat.
Aby odzyskać miłość żony i poprawić relacje z synem, trzeba:
Przyjąć, że ludzie są różni – zarówno ich przekonania, jak i podejście do życia. Zarówno syn, żona, jak i Pan mają swoje własne opinie, które należy szanować, nawet jeśli różnią się od Pańskiego zdania.
Obserwować, czym zajmuje się żona i czym zajmuje się syn (co robią przez cały dzień). Warto te obserwacje zapisać, aby lepiej zrozumieć ich zainteresowania i potrzeby.
Wybrać po jednym zajęciu z listy aktywności żony i syna, które również Panu wydają się interesujące.
Starać się realizować te aktywności wspólnie – na ich zasadach i w ich sposób.
Po kilku tygodniach lub miesiącach zauważy Pan, w jakim kierunku zmienia się sytuacja. Regularne i szczere zaangażowanie może przynieść pozytywne efekty.
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Jarosz
Dzień dobry,
najważniejsze to otwarta i empatyczna rozmowa z żoną i synem. Warto zastanowić się nad wyrażeniem swoich uczuć i wysłuchaniem ich perspektywy bez oceniania, np.:
1. Żona: "Rozumiem, że ostatnie lata były dla nas wszystkich bardzo trudne. Chciałbym naprawić nasze relacje i zacząć od nowa. Bardzo mi na Tobie zależy.", "Czy możemy spróbować jeszcze raz? Chciałbym, żebyśmy wspólnie pracowali nad naszym małżeństwem. Wierzę, że możemy znów być szczęśliwi razem.", "Przepraszam za moje zachowanie i zaniedbania. Obiecuję, że będę bardziej zaangażowany w nasze wspólne życie i starał się być lepszym mężem."
2. Syn: "Chciałbym, żebyśmy więcej rozmawiali i lepiej się rozumieli. Chcę wiedzieć, co Cię trapi i jak mogę Ci pomóc.", "Czy możemy zacząć od nowa i spróbować poprawić nasze relacje? Chciałbym, żebyśmy razem pracowali nad odbudową zaufania i bliskości."
Warto skorzystać z pomocy terapeuty rodzinnego, który pomoże Wam wszystkim znaleźć sposoby na rozwiązanie konfliktów i odbudowanie relacji, może być bardzo korzystne.
Pomocna może okazać się również konsultacja z psychologiem dla siebie, może pomóc Panu zrozumieć własne emocje i zachowania, a także dostarczyć narzędzi do radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Być może zmiana niektórych swoich nawyków, takich jak granie w piłkę, na aktywności bardziej angażujące żonę i syna pomoże w odbudowie więzi rodzinnych?
Pomóc w odbudowie zaufania syna i jego pozytywnego stosunku do Pana może pomóc cieszenie się z każdego, nawet najmniejszego sukcesu syna i wyrażanie tego, że jest Pan z niego dumny.
Kilka przykładów: "Świetnie się spisałeś na tym egzaminie, naprawdę widzę, jak się starałeś.", "Twoje zaangażowanie naprawdę robi wrażenie.", "Widzę, że coraz lepiej radzisz sobie z nauką. Każdy mały krok naprzód jest ważny i godny pochwały.", "Cieszę się, że udało Ci się zrealizować ten cel. Naprawdę jestem dumny z Twoich osiągnięć.", "Wiem, że nie zawsze jest łatwo, ale widzę, ile wkładasz w to pracy. Twoje starania są naprawdę warte pochwały.".
Dużo siły i wytrwałości!
Martyna Jarosz
psycholog
1 rok temu
Irena Kalużna-Stasik
Dzień dobry,
To, co opisujesz, to bardzo trudna i złożona sytuacja, która dotyka wielu warstw Twojego życia: relacji z żoną, synem oraz Twojej własnej samooceny i emocji. W takiej sytuacji pierwszym krokiem jest zatrzymanie się i spojrzenie na wszystko z dystansu, co już próbujesz zrobić, analizując przyczyny i skutki.
Twoja potrzeba odzyskania miłości żony i poprawienia relacji z synem świadczy o tym, że te relacje są dla Ciebie bardzo ważne. Jednocześnie wspominasz o swoich trudnościach w odczytywaniu sygnałów od żony i o tym, jak Twoje zachowania były przez nią postrzegane. To wskazuje na możliwe trudności w komunikacji, które mogły narastać przez lata. Nie da się zmienić tego, co już się wydarzyło, ale można spróbować spojrzeć na to, co jest teraz, z nowej perspektywy. Możliwe, że wsparcie terapeutyczne mogłoby pomóc Ci w tej podróży, aby zrozumieć i poukładać swoje myśli, uczucia i działania. Bez oceniania siebie, bez presji na szybkie efekty, ale z troską o to, co naprawdę jest dla Ciebie ważne.
Życzę dużo odwagi, aby mógł pan zaopiekować się sobą i swoimi emocjami!
Irena Kalużna-Stasik - psycholog
1 rok temu
Zobacz podobne
Złe relacje ojca z 17-latkiem
Jestem ojcem 17 latka, od dłuższego czasu nasze relacje są złe.
Młody dostawał kary za swoje zachowanie, podejście do szkoły i ogólnie do obowiązków domowych.
Przeważnie kończyło się zabieraniem telefonu, blokowaniem neta, zabieraniem komputera ograniczeniem wyjść.
Żona jest osobą bardzo religijną, syn nie bardzo. Żonie zależało żebyśmy poszli wszyscy do kościoła w święta
Mimo próśb żony żeby syn się zebrał do tego kościoła bardzo zwlekał że wstaniem z łóżka. Dopiero moja interwencja sprawiła że wstał ale jak już poszedł to nie potrafił zachować się w kościele, mimo próśb chciał pokazać swoją niechęć trzymając przez cały czas ręce w kieszeni, stojąc w kapturze, nie klękając. Wzbudziło to we mnie mega irytację, były święta. Po powrocie zabrałem mu komputer i internet w telefonie. Mam podgląd do komunikatora syna, wiem w jaki sposób się o mnie wyraża do swojej dziewczyny i znajomych. Nigdy jednak do końca nie powie o co chodziło ale do nich wyzywa mnie od "chujów, skurwysynów, że jestem pojebany" mówi wszystkim ze nie ma ojca. Do mnie nie ma odwagi tego powiedzieć.
Dodatkowo od 4 tygodni w każdy wekeend przychodzi po piwach do domu, badam go alkomatem.
Do szkoły chodzi jak mu się podoba, dużo opuszczonych godzin, prawdopodobieństwo zostania w tej samej klasie jest duże.
Obowiązków domowych właściwie nie ma.
Awantury pogorszyły sytuację domową, żona zawsze staje w jego obronie. Umawia się z nim że nie będzie pił a on i tak robi swoje. Żona zawsze staje po jego stronie w każdym konflikcie, robi to przy nim w związku z czym nie mam żadnego poważania u niego.
Żona mówi że to ja mam problem, doszło do tego że chce się że mną rozwieść. Przygotowałem pozew, pokazałem żonie licząc że się zastanowi nad tym wszystkim, że nie zawsze nie mam racji, zwłaszcza że dużo się sprawdza w przewidywaniu zachowań syna.
Czy to problem we mnie? Czy wymagam za dużo? A może źle że wymagam czegokolwiek? Jestem już zrezygnowany, mam myśli samobójcze myśląc że beze mnie będzie im lepiej.
Partner zaniedbał kontakt z synem, jednak nie potrafi go odbudować. Co można zrobić, by syn był bardziej otwarty na rozmowę z ojcem?
Witam, sprawa nie dotyczy bezpośrednio mnie, tylko mojego partnera, ma on nastoletniego syna, z którym troszeczkę zaniedbał kontakt, co prawda widują się co drugi dzień, bo jeżdżą wspólnie na treningi, ale na tym ich kontakt się kończy. Partner próbuje z Nim porozmawiać, proponuje synowi wspólne wyjście, wspólne spędzenie czasu, ale syn bardzo mało rozmawia, nie chce spędzać tego czasu z ojcem. Wiem, że jest to nastolatek, jest w okresie dojrzewania i będzie im ciężko odbudować tę relacje ojciec - syn, widzę, że partnera bardzo to boli, że nie ma z Nim takiego kontaktu jak kiedyś, bardzo cierpi z tego powodu - chciałabym jakoś Mu pomoc, ale nie wiem jak, każda próba partnera kończy się niepowodzeniem. Jest też podejrzenie, że była żona nastawia syna przeciwko ojcu i troszkę utrudnia im kontakt, a dziecko jest między młotem a kowadłem, niestety nie da się z Nią dojść do porozumienia. Moje pytanie co możemy zrobić, żeby syn partnera bardziej się otworzył na kontakty z ojcem i na rozmowę ?
Mam trudności w komunikacji z mężem, obarcza mnie. W tym wszystkim mam też trudności z relacją z synem.
Dzień dobry,
Nie układa mi się z mężem , mamy 4 miesięcznego syna i 10 letniego .Kłócimy się o to, że nic nie robie całe dnie, ale i mało rozmawiamy, nie sypiamy razem, mąż śpi w pokoju z 10 latkiem .W 2020 roku miałam wypadek i po długiej mojej nieobecności i rozłące straciłam kontakt z synem, jest związany bardziej z tatą, nie wiem teraz jak z nim rozmawiać i widzę, że bardziej lgnie do taty, maja więcej tematów, a mąż ciągle ma kłótnie i przychodzi ofochany, ja nie umiem z nim rozmawiać. Proszę o jakieś wskazówki, oczywiście zwala na mnie i czasem w emocjach mówię o rozwodzie ....
Kłótnie z mężem o życie córki - różnice zdań w podejściu do wychowania dziecka powodują problemy w małżeństwie
Dzień dobry. Jestem w związku od 37 lat. Kocham mojego męża i jestem do niego bardzo przywiązana. Ostatnie miesiące naszego pożycia były dla mnie bardzo trudne. Mąż zarzucił mi, że nie czuje się jak najważniejsza dla mnie osoba. Przestał okazywać mi czułość. Mówi, że odsunął się ode mnie ponieważ nie czuje, że "jestem z nim" w sprawach dla niego ważnych. Zazwyczaj jestem. Jest jedna sprawa, do której mam zupełnie inne podejście niż mój mąż. Nasza najstarsza córka związała się z człowiekiem, który ma problem z akceptacją jej rodziny. Wiąże się to z tym, że go nie lubimy. Jako osoby dorosłe akceptujemy siebie nawzajem jeśli dochodzi do spotkania. Córka jest z nim szczęśliwa i nie widzę potrzeby, żeby ją uświadamiać, że żyje z dziwakiem. Kiedy widzę ją zadowoloną i uśmiechniętą czuję się jak wampir energetyczny, z ciągłymi zarzutami. Twój facet zrobił to, a Ty powinnaś zrobić tak i tak. Córka mówi, że nigdy nie będzie dobrze między nami, czytaj między nią, a tatą, chyba że się rozstanie ze swoim partnerem. Dodam, że mają trójkę dzieci i mieszkają 2000km od nas. Innego zdania jest mój mąż. Zagroził mi, że jeśli nie porozmawiam z córką, a ona mnie nie przeprosi za swoje postępowanie, rozstanie się ze mną!!! Ale ja wcale nie uważam, że ona ma mnie za coś przepraszać. Nie potrafię być tak radykalna jak mój mąż. Mam wrażenie, że on ciągle się nakręca tą sytuacją co potęguje tylko złe emocje. Dla mnie nie ma znaczenia co partner córki myśli o mnie czy moim mężu. Każdy z nas ma swoje życie i córka wraz ze swoim partnerem tak właśnie żyją. Nie jesteśmy przewodnim tematem w ich domu. A w moim domu dochodzi do kłótni między mną, a mężem na ich temat. On chce naprawiać naszą córkę, mnie... Szczególnie mnie!!! Co robić??? Ja nie mam tych złych emocji w stosunku do związku mojej córki. Pozdrawiam serdecznie. Justyna
Jak poradzić sobie z odrzuceniem przez żonę po 20 latach małżeństwa i zbudować relację na nowo?
Jestem po ślubie 20 lat A właściwie po 16 latach małżeństwa popełniłem niewybaczalny błąd. Od 4 lat żyjemy z żoną i dziećmi w jednym domu Ale osobno. Moje uczucia do nich wcale się niezmnienily. Kocham ich i zrobiłbym wszystko żebyśmy znów byli rodziną. Nie zdradziłem żony Ale też nie jestem w stanie tego udowodnić. Jestem odrzucony przez żonę i nie potrafię sobie z tym poradzić. Mam ataki przygnebienia czasem przez godzinę nie potrafię zebrać myśli, nie potrafię się skupić. Najgorzej jak gdy słyszę od żony że ona już mnie nie kocha. Jak sobie z tym wszystkim poradzić. Co zrobić aby iść do przodu. Nie mam rodziny ani przyjaciół. Poświęciłem wszystko aby odzyskać żonę. Wszystko na nic.
