Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak opanować gniew i naprawić relacje po zranieniu bliskiej osoby? Czy terapia pomoże?
Dzień dobry. Ostatnio przez złość straciłem bardzo ważną znajomość. W trudnych dla mnie momentach (jak ignorowanie mnie online) reagowałem obrażaniem tej osoby. Dopiero teraz widzę, jak bardzo moje słowa mogły ranić i że zamiast rozwiązywać problem (ataki (w tekście)) pomagały dosłownie na chwilę) , zniszczyłem coś dla mnie wartościowego. Zauważyłem, że właśnie mam tak najbardziej dla osób, które kocham. Jako dziecko- rówieśnicy( którzy chyba przez mój spokój i łagodność- często mnie nazywali zamulencem, zj***m itp. ) mnie bili i znęcali się nade mną. Koleżanka, niestety niezwykle wytrwale znosiła moje ataki; choć ignorując online, osobiście była nadal bardzo miła, ale po latach "powiedziała dość", blokując praktycznie natychmiast wszędzie i zgłaszając moje konta :( Ledwo to przeżyłem :( przez kilka dni miałem myśli samobójcze i czułem się jak jakieś zombi. Myślicie, że terapia mi pomoże? Czy to z charakteru, a może z nieumiejętności kontrolowania się, czy też jakiś odwet za to dzieciństwo ? A może jedno i drugie? I czy są szanse, że koleżanka się kiedyś jeszcze odezwie? Ona niestety wie, że ją kocham. Tysiące razy także w nerwach zrywałem znajomość i wracałem. Pogubiłem się przez to uczucie i ignorowanie mnie zupełnie online. Za wyzywanie zawsze na bieżąco przepraszałem. Kiedyś już odchodziła 2x, ale w znacznie łagodniejszych okolicznościach i po miesiącach wracała Pozdrawiam
ŁukaszMka
6 miesięcy temu
Maria Ciba
Dzień dobry,
Z uwagi na to, że wspominał Pan o występowaniu myśli samobójczych, niezwykle ważne jest, aby niezwłocznie zgłosić się po pomoc jeśli takowe się pojawią lub występują obecnie, najlepiej do lekarza psychiatry lub psychologa. W sytuacji nasilonych myśli lub kryzysu proszę nie zwlekać i skontaktować się z numerem alarmowym 112 lub skorzystać z całodobowych telefonów pomocowych (np. 116 123).
Na podstawie tych informacji ciężko postawić jakąkolwiek diagnozę, nie znając szerzej Pana historii i sposobu funkcjonowania w wielu różnych obszarach życia. Natomiast niewątpliwie z tego, co Pan opisuje, wyłania się pewna powtarzalność co do sposobu wchodzenia w relacje, która powoduje w Pana życiu duże cierpienie. Jest to wyraźny sygnał, że psychoterapia mogłaby być tutaj wskazana, aby przyjrzeć się tym mechanizmom a także ich źródłom i pomóc Panu w konsekwencji budować bardziej satysfakcjonujące relacje.
Pozdrawiam serdecznie,
Maria Ciba
Psycholog, psychoterapeuta psychodynamiczny w trakcie szkolenia
6 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Jarosz
Panie Łukaszu,
Terapia może być dla Pana ważnym krokiem w kierunku zrozumienia własnych reakcji emocjonalnych, nauczenia się ich regulacji oraz budowania zdrowszych relacji, zarówno z innymi, jak i z samym sobą. To nie kwestia charakteru, lecz nieprzepracowanych doświadczeń, które domagają się uwagi i uzdrowienia. W kontekście relacji z koleżanką nie sposób przewidzieć, czy zdecyduje się kiedyś wrócić, ale najważniejsze teraz jest skupienie się na sobie, odbudowie wewnętrznej równowagi i nauce nowych sposobów reagowania. Zamiast pytać, czy ona się odezwie, warto zapytać siebie: „Co mogę zrobić, by być osobą, z którą warto być blisko?”. To pytanie może stać się początkiem głębokiej przemiany.
Pozdrawiam
Martyna Jarosz
psycholog
6 miesięcy temu
Adam Gruźlewski
Panie Łukaszu,
tak, terapia może pomóc, przede wszystkim w zrozumieniu mechanizmów, jakie pojawiają się w momencie, gdy jest Pan po wpływem silnych emocji. Destrukcyjne zachowania można zrozumieć i zmienić. Jest bardzo prawdopodobne, że to, czego doświadczył Pan w przeszłości, ma wpływ na teraźniejsze postawy i zachowania. Zatem terapia może Panu przynieść ulgę i pomoc również w kontekście doświadczonych traum.
Najważniejsze, aby w tej chwili skupić się na sobie i procesie leczenia, w tym radzeniu sobie z poczuciem odrzucenia.
Zamiast czekać na powrót koleżanki, warto podjąć pracę nad sobą akceptując sytuację taką, jaka w tej chwili jest. Jeśli kiedyś zdecyduje się powrócić do rozmów, jest bardzo prawdopodobne, że dokona Pan już w swoim życiu, postawach i zachowaniu pozytywnych zmian.
Pozdrawiam serdecznie
Adam Gruźlewski
psycholog, psychotraumatolog
mniej niż godzinę temu
Małgorzata Widomska
Panie Łukaszu
Ważniejsze teraz jest to, by Pan zajął się sobą, swoim zdrowiem psychicznym i sposobami radzenia sobie z emocjami. Jeśli nauczy się Pan konstruktywnie wyrażać złość i dbać o siebie, łatwiej będzie budować i utrzymywać relacje.
Życzę Panu powodzenia i trzymam za Pana kciuki
Małgorzata Widomska
Psycholog, Psychoterapeuta
6 miesięcy temu
Katarzyna Świdzińska
To, co Pan opisuje, czyli impulsywne reakcje w silnych emocjach, szczególnie wobec bliskich, często ma swoje źródło w trudnych doświadczeniach z dzieciństwa i w mechanizmach obronnych, które kiedyś pomagały przetrwać, a dziś utrudniają relacje. Terapia może Panu realnie pomóc lepiej rozumieć własne emocje, nauczyć się je kontrolować i budować zdrowsze sposoby komunikacji.
Jeśli myśli samobójcze się powtórzą, proszę nie zostawać z tym samemu, tylko sięgnąć po pomoc (np. zadzwonić na kryzysowy telefon zaufania 116 123 lub 116 111).
Pozdrawiam,
Katarzyna Świdzińska, Psycholog
6 miesięcy temu
Zobacz podobne
Mój chłopak ma lęki odnośnie tego, co go omija, gdy jest w pracy.
Dzień dobry. Mieszkam aktualnie z moim chłopakiem i jego przyjacielem. Mój chłopak jako jedyny z nas aktualnie pracuje i ma znaczące innej wolnego czasu od nas. W związku z tym ma on lęki odnośnie tego, co go omija, gdy jest w pracy. Źle się czuje z tym, gdy mu opowiadamy, o czym rozmawialiśmy. A ostatnio na mikołajki przygodiwala duży prezent dla chłopaka a dla współlokatora kupiła mikołaja z czekolady, gdy chłopak się dowiedział zdenerwował się na to, mimo że wie, że nie zrobiłam nic złego, to wybuchł, bo to dla niego dziwne. Twierdzi, że nie jest zazdrosny, ale wydaje mi się, że źle się z tym czuje, że mamy więcej wolnego czasu niż on i czasem spędzany go razem, bo razem mieszkamy. Nie wiem, jak mogłabym mu pomóc, bo on wie, że nie robimy nic złego tylko nie może pozbyć się myśli, że coś go omija. Z góry dziękuję za odpowiedź.
Mąż od dłuższego czasu zachowuje się skandalicznie. Jak opętany.
Mąż od dłuższego czasu zachowuje się skandalicznie. Jak opętany. Twierdzi, że ktoś mu zagraża, chce go zabić. Wmawia mi zdrady bezpodstawnie, kontroluje telefon, konta, kamerę samochodową i nawet sprawdza bieliznę. Ciężko mi zrozumieć jego zachowanie, nic nie dociera do niego. Twierdzi, że za jego plecami z kimś współpracuje przeciw niemu. Odciął mnie i dzieci od pieniędzy, zabrał auto, którym nie jeździ bo nie ma prawa jazdy i gdzieś je ukrywa. Przyjmował leki od psychiatry ale przestał. Jak mamy żyć, my się go boimy z dziećmi?
Czy to normalne i zdrowe, że partner sam z kolegami wybiera się na wyjazd się zabawić? Kiedyś tego nie lubił.
Dzień dobry.
Jestem z partnerem już prawie 3 lata. Do tej pory mieliśmy różne wzloty i upadki, jednakże mieliśmy spokojny związek. To znaczy partner nie był chętny do imprez, wychodzenia beze mnie itp. Od jakiś 3 miesięcy się to zmieniło. Mój partner ma 24 lata. Wychodził z kolegami na noc na piwo, ale dzisiaj oznajmił mi, że lecą na weekend do Polski z 5 kolegami do energylandii, napić się, wyjść do klubów i się pobawić. Na codzień mieszkamy na Islandii, więc kultura tu trochę inna. Czy to jest normalne? Gdy powiedziałam, że się nie zgadzam, powiedział, że próbuję go ograniczyć, że on tylko mnie kocha i nic nie zrobi. Ale mi się to i tak nie podoba. On twierdzi, że nigdy nie był tak o z samymi kolegami i że chce, ze jeden też jest w związku, więc będzie okej, że o to nie muszę się martwić, żebym mu zaufała. Ja nie jestem za tym. Chce wiedzieć czy to normalne w związkach, że partner leci sam z kolegami spędzić gdzieś weekend? Czy to normalna rzecz?
Jak poradzić sobie z niesamowitym strachem i lękiem do płci męskiej?
Jak poradzić sobie z niesamowitym strachem i lękiem do płci męskiej?
Mam problem z gadulstwem - co zrobić, żeby się trochę powstrzymać?
Witam serdecznie. Mam problem z gadulstwem. Osobiście uważam że buzia na ozdobę nie jest i po to człowiek ma usta aby mówił a nie milczał. Generalnie zawsze każdy ma mnie za gadułę i głośna osobę ale jedni to lubią inni nie i wszystko jakby w normie ale w pracy jednak już zaczynam mieć przez to problemy bo donoszą ludzie ze za często mnie widzą na korytarzu wiecznie gadająca zatrzymująca ludzi a szef mówi że obowiązki są częściej zaniedbywane... Jest w tym racja. Ludzie mnie przepraszają ucinają rozmowy bo muszą jednak swoje obowiązki wykonać pracować i coraz więcej osób już moja osoba wkurza i to już sama wyraźnie ostatnio widzę, nawet bezpośrednio dostaje reprymendę. Ja mam problem z tym że ja mam dużą potrzebę komunikacji, integracji z ludźmi a 8h w pracy w pokoju z jedną osobą i to na dobitkę cichą to więzienie nie do zniesienia. I sama zrezygnuje z pracy w krotce bo to ponad moje moce psychiczne a z księgowej się przebranżowić na inny zawód swoją drogą.... Bardzo dobrze mi się pracowało w sklepiedzialo się byli ludzie z każdy m można było zagadać nawet po zdaniu to za tyle osób co się w ciągu dnia przewinęło to mi wystarczyło a nikt nie musiał mnie przepraszać bo go zatrzymuje bo było tyle osób że uzbierało się z każdym po zdaniu dwa (no nie dosłownie każdym 100 prcentale chodzi o uproszczenie uogolnienie....skrót myślowy ). I już sama jestem świadoma ostatnio tego że moje gadulstwo staje się nie tylko czasem uciążliwe bo to od zawsze było ale jiz problematyczne i to dość mocno i mnie sama męczy. Nawet przyjaciółka ma mnie dość mojego gadania nawet od 3 do 5h na telefonie (wyjechała na tok więc na telefon) i nie odbiera często. Jak nauczyć się milczeć na potrzeby sytuacji powstrzymywać gadanie. Nie każdy jest milczkiem a jak mówię no na to usta mamy a nie żyć w swojej głowie. Jestem zfrustrowana. Bardzo proszę o radę. Pozdrawiam
