Odpowiedz jako specjalista
WsteczZmagam się z samotnością, szczególnie w szkole.
Jak poradzić sobie z samotnością? Nie tylko taką ogólną, ale na codzień, np. w szkole. Co prawda mam cudownych rodziców i młodszego o 3 lata brata, ale chodzi mi tu głównie o znajomych.
Kami
2 lata temu
Karolina Białajczuk
Poradzenie sobie z uczuciem samotności może być wyzwaniem, ale istnieją skuteczne strategie, które mogą pomóc:
Rozwijaj zainteresowania: Zajmij się tym, co kochasz i co sprawia ci przyjemność. To może pomóc ci znaleźć osoby o podobnych zainteresowaniach.
Nawiąż kontakt: Bądź aktywny i inicjatywny w nawiązywaniu kontaktów z rówieśnikami. Nie krępuj się pierwszy podejść do kogoś i zacząć rozmawiać.
Rozwijaj umiejętności społeczne: Pracuj nad umiejętnościami komunikacyjnymi i budowaniem relacji. Czasem warto nauczyć się, jak inicjować i utrzymywać rozmowę.
Bądź cierpliwy: Nie spodziewaj się, że znajdziesz przyjaciół od razu. Budowanie trwałych relacji wymaga czasu.
Poszukaj wsparcia: Jeśli samotność jest trwała i poważnie wpływa na twoje samopoczucie, zwróć się o wsparcie do psychologa.
Pamiętaj, że samotność to uczucie, które każdy czasem doświadcza, ale istnieją skuteczne sposoby na jej przezwyciężenie. Ważne jest, aby działać aktywnie i szukać okazji do nawiązywania kontaktów z innymi.
Pozdrawiam
Karolina Białajczuk, psycholog
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Furman
Dobry wieczór!
Odpowiadając na to pytanie mogę odnieść się do dwóch rozwiązań. Jedno rozwiązane, wiązałoby się z zasugerowaniem, by zacząć brać udział w inicjatywach, wydarzeniach, w których można by poznać nowych znajomych w gronie rówieśników. Druga kwestia jest taka, że każda samotność tak, jak każdy człowiek, ma nieco odmienny charakter. Każde poczucie samotności również może wynikać z nieco innych czynników i przeżyć. Myślę, że warto by w obliczu tego typu sytuacji skonsultować się z psychologiem lub psychoterapeutą celem bliższego poznania charakterystyki Twojej samotności, co mogłoby być pierwszym krokiem do pomocy Tobie w poradzeniu sobie z nią.
Pozdrawiam, Piotr Furman
2 lata temu
Monika Kujawińska
Kami,
Możesz porozmawiać ze swoimi rodzicami lub bratem na ten temat. Dobrym pomysłem jest podzielić się swoimi emocjami i doświadczeniami ze szkoły, żeby nie musieć zmagać się z tym w pojedynkę. Z tego co piszesz Twoi bliscy powinni zapewnić Ci wsparcie i zrozumienie. Jeśli chcesz aktywnie zadziałać w kierunku poznania znajomych możesz zastanowić się nad zajęciami dodatkowymi w grupie, może aktywnością fizyczną w grupie ? Możesz też poradzić się swojej rodziny, może będziecie w stanie opracować wspólnie plan działania. Zawsze możesz jeszcze udać się do szkolonego psychologa lub pedagoga (za zgodą i wiedzą rodziców) lub prywatnie i porozmawiać o swoich troskach jeśli czujesz taką potrzebę.
Pozdrawiam,
Monika Kujawińska
Psycholog
2 lata temu
Zobacz podobne
Piszę, ponieważ czuję, że coś jest nie tak. Mam 16 lat, od 3 choruje na anoreksje, mam zaburzenia lękowe, depresję i leczę się.
Dzień dobry!
Piszę, ponieważ czuję, że coś jest nie tak. Mam 16 lat, od 3 choruje na anoreksje, mam zaburzenia lękowe, depresję i leczę się. Terapia trwa, chodzę do dietetyka, psychologa, psychiatry. Jest dużo lepiej, ale cały czas nie jest dobrze. Mam oboje rodziców, dwie siostry - starszą i młodszą. I tu pojawia się problem. Odnoszę wrażenie, że rodzice, przeciążeni moimi problemami, zwracają większą uwagę na mnie, traktują mnie delikatniej, pomijając młodszą siostrę. Wydaje mi się, że traktują mnie mniej surowo, chcąc zapobiec "wybuchowi", ale tym samym krzywdzą nieświadomie moje rodzeństwo. Mama krzyczy na mnie rzadziej niż na moje siostry i w ogóle. Oczywiście - kochają nas po równo, jednakże z powodu mojej choroby, młodsza siostra nie zaspokaja swojej potrzeby, żeby ktoś poświęcił jej należytą uwagę i po prostu cierpi, gdyż jej nie otrzymuje i jest inaczej, możliwe, że gorzej traktowana niż ja.
Jest mi źle z tym, że jestem traktowana inaczej, uprzywilejowana z powodu choroby psychicznej. Nie chcę patrzeć, jak siostra cierpi, bo wiem, że to później może rzutować na rozwój chorób u niej...
Co zrobić? Jak pomóc siostrze i uświadomić rodzicom, że nie potrzebuję więcej uwagi, niż inni?
Jak radzić sobie z agresją u 4,5-letniego dziecka atakującego rodzeństwo: praktyczne porady
W domu 4 dzieci,dziewczynki rok i 4 miesiące i chłopcy: 2 lata i 4,5 roku. Najstarszy od jakichś 2 tygodni atakuje 2 latka. Popycha ze schodów,rzuca w niego zabawkami,bije. Nie możemy sobie poradzić, nie wiemy skąd to się wzięło i jak zapobiegać.
Przy poznawaniu nowej osoby napływają mi łzy do oczu. Jak sobie poradzić?
Witam, jestem nastolatką i często jak zaczynam rozmawiać z jakimś nowo poznanym/ dalekim znajomym płci męskiej, który jest moim rówieśnikiem lub starszy o rok czy dwa, a jest atrakcyjny, czasem po prostu napływają mi łzy do oczu i mocno rumienię się. Nie jest to tak, że robi mi się smutno i nie mam też żadnej traumy z tym związanej. Chciałabym to zwalczyć, ponieważ dzięki temu robie słabe pierwsze wrażenie, co ogranicza moje szanse na poznanie nowego znajomego. Z góry dziękuję za odpowiedź.
Nie chcę powiedzieć o tym, że czuję się gorzej, mam myśli samobójcze. Czy to wpłynie na sposób leczenia?
Mam pytanie, jeśli mam stwierdzoną depresję oraz stany lękowe i rozpocząłem leczenie- mam 13 lat- czy jeśli nie wspomnę, że czuję się coraz gorzej z każdym tygodniem i mam myśli samobójcze, to czy jakoś to może wpłynąć na leczenie?
Czy muszę zgodzić się na wizytę u psychologa dla dziecka z podejrzeniem ADHD w przedszkolu?
Witam man pewnie problem, który praktycznie jest tylko w przedszkolu na co dzień żywe dziecko, bez żadnych objawów zaburzeń, nikt inny nie skarży się, panie w przedszkolu raz chwała za poprawę, raz zarzucają adhd, czy inne zaburzenie, bo syn nie chce słuchać czasami, jak maluje, czasem śpiewa sobie, bo lubi tak, ale tłumaczenia pomagają czy muszę zgadzać się na wizytę psychologa, jeżeli będą mi kazać.
