Jak poradzić sobie z traumą po przemocy seksualnej ze strony bliskich?

Dzień dobry.

To, że po 23 latach nazwała Pani to doświadczenie po imieniu, jest momentem przełomowym i wymaga od Pani ogromnej, choć bolesnej odwagi. Ten paraliżujący lęk przed terapią lub wyjawieniem prawdy bliskim jest naturalną reakcją obronną – przez lata „szuflada” zapewniała Pani przetrwanie, więc jej otwarcie wydaje się teraz zagrażające. Proszę jednak wiedzieć, że te rany, które „po cichu” wpływały na Pani życie, właśnie przestały być niewidzialne, co jest pierwszym i najtrudniejszym krokiem do odzyskania steru nad własną codziennością. Jeśli na ten moment bezpośredni kontakt z terapeutą budzi w Pani zbyt duży opór, warto zacząć od form pośrednich i anonimowych, które pozwolą „wyrzucić to z siebie” bez natychmiastowej konfrontacji z drugą osobą twarzą w twarz. Może Pani skorzystać z anonimowych telefonów zaufania dla osób po doświadczeniu przemocy lub grup wsparcia online, gdzie Pani głos będzie jednym z wielu podobnych, co często zdejmuje ciężar osamotnienia i wstydu. Najważniejsze teraz to nie narzucać sobie tempa, którego Pani nie udźwignie – samo uznanie tej prawdy jest już procesem zdrowienia, a Pani ma prawo dawkować to uwalnianie tak, by czuć się w tym procesie bezpiecznie.

Wszystkiego dobrego

Bożena Nagórska

Dzień dobry,

to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo ważny i jednocześnie bardzo trudny moment. Samo nazwanie tego po imieniu po tylu latach to już ogromny krok. I nic dziwnego, że pojawia się teraz dużo emocji, zmęczenia czy poczucia, że to „za dużo”.

Mam też poczucie, że coś w Pani bardzo dobrze wie, czego teraz potrzebuje i czego jeszcze nie jest w stanie unieść. I to jest ważne, żeby tego słuchać.

Terapia nie musi zaczynać się od opowiadania o traumie. Właściwie bardzo często tak nie wygląda. Praca z tak trudnym doświadczeniem potrzebuje czasu, zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Najpierw buduje się relację, przestrzeń, w której można w ogóle poczuć się trochę bezpieczniej z tym, co się dzieje.

I dopiero kiedy pojawia się więcej oparcia, czasem można dotknąć jakiegoś bardzo małego kawałka tego doświadczenia. Nie wszystkiego naraz.

I mam wrażenie, że coś w Pani właśnie zaczyna szukać takiego miejsca – nawet jeśli jednocześnie bardzo się tego boi.

pozdrawiam serdecznie,

Martyna Kaleta

 Dzień dobry 

 Fakt, że dopiero teraz to Pani nazwała, nie znaczy, że „za późno”, tylko że wreszcie pojawiło się bezpieczniejsze miejsce, żeby to zobaczyć. To, że przez lata „to nie ruszało”, a teraz rusza mocno, jest zgodne z tym, jak trauma potrafi działać, często długo pozostaje zamrożona, a potem wraca falą, gdy człowiek jest już gotowy ją zauważyć. 

Na ten moment nie musi Pani  opowiadać wszystkiego ani nikomu się zwierzać. Najważniejsze jest teraz nie „przepracowanie” wszystkiego naraz, tylko odzyskanie choć odrobiny poczucia bezpieczeństwa i kontroli nad tym, ile odsłania.  Warto nazwać to tylko dla siebie w prostym zdaniu, np. „To była przemoc seksualna i to mnie zraniło”. Jedno zdanie wystarczy na dziś. Proszę zadbać o ciało przez najbliższe godziny: ciepły napój, koc, prysznic, spacer, coś spokojnego i przewidywalnego. Jeśli czujesz zalew emocji, spróbuj uziemienia: rozejrzyj się i nazwij 5 rzeczy, które widzisz, 4 które czujesz dotykiem, 3 które słyszysz. Nie zmuszaj się do kontaktu z rodziną ani do dużych decyzji teraz.

Jeśli chcesz coś z siebie wyrzucić, możesz napisać list, którego nikomu nie wyślesz, albo notatkę w telefonie z hasłami zamiast pełnej historii. To, że czujesz, że terapia byłaby teraz za dużo, jest zrozumiałe. Nie musisz od razu zaczynać od głębokiej pracy z traumą, czasem pierwszy krok to tylko konsultacja, rozmowa o tym, co się dzieje teraz, albo kontakt z kimś, kto pracuje łagodnie i w tempie klientki. Można też zacząć od jednej, krótkiej rozmowy przez telefon albo online, bez zobowiązania do dalszego ciągu.  Jeśli poczuje Pani, że emocje robią się przytłaczające albo pojawia się ryzyko zrobienia sobie krzywdy, warto sięgnąć po natychmiastową pomoc od człowieka „tu i teraz” czyli zaufanej osoby, lokalnej pomocy kryzysowej albo telefonu wsparcia. W Polsce działa całodobowe wsparcie kryzysowe 116 123 dla osób dorosłych, a w sytuacji zagrożenia życia lub bezpieczeństwa trzeba dzwonić na 112. Nie musi Pani udowadniać nikomu, że „to było aż tak złe”, żeby zasługiwać na pomoc. Sam fakt, że to wróciło i że tak mocno na Panią działa, jest wystarczającym powodem, by potraktować siebie z ogromną łagodnością.

Dzień dobry,

Nazwanie tego, czego Pani doświadczyła dopiero po iluś latach jest czymś naturalnym. Wiele osób po doświadczeniu przemocy seksualnej przez lata „odcina” emocje i chowa te wspomnienia głęboko, żeby móc funkcjonować. To nie znaczy, że to Panią nie ruszało, bardziej, że psychika próbowała Panią chronić. Możliwe, że teraz kiedy pojawia się więcej bezpieczeństwa lub gotowości, te doświadczenia zaczynają wracać. To ważne, że dziś widzi Pani wpływ tego, co Panią spotkało na poczucie siebie, swoich granic, czy relacje. To dobry początek, żeby zadbać o siebie w tym temacie . Jednocześnie nie musi Pani teraz robić wszystkiego naraz. Jeśli terapia wydaje się obecnie zbyt przytłaczająca, to warto uszanować własne tempo. Być może na ten moment pierwszym krokiem będzie samo dopuszczenie do siebie tego, że to się wydarzyło i że ma Pani prawo czuć ból, złość czy żal. Czasem pomocne może być zapisanie swoich myśli, rozmowa anonimowo z telefonem wsparcia lub stopniowe oswajanie się z myślą o pomocy, bez presji, że trzeba od razu „opowiedzieć wszystko”. Jeśli w przyszłości zdecydowałaby się Pani na skorzystanie  ze wsparcia, rekomenduję terapię metodą EMDR.

Wszystkiego dobrego,

Joanna Cichosz