Jak radzić sobie z lękiem społecznym i strachem przed byciem ocenianym?

Panie Robercie,

to, co Pan opisuje, bardzo przypomina objawy fobii społecznej, o której Pan wspomina. Z objawami można i warto sobie poradzić, chociaż zazwyczaj wymaga to czasu i wsparcia. Warto, by skontaktował się Pan z psychoterapeutą (najlepiej o nurcie poznawczo-behawioralnym lub integracyjnym). Jeśli lęk jest bardzo nasilony i utrudnia codzienne funkcjonowanie, można też pomyśleć o konsultacji z psychiatrą. Czasem włączenie leczenia farmakologicznego na jakiś czas pomaga obniżyć poziom napięcia i ułatwia pracę w terapii. Proszę pamiętać, że to, co Pan teraz przeżywa, nie musi być takie na zawsze.

Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.

Witam Pana,

żeby stwierdzić, co to jest, trzeba przede wszystkim bardziej się temu przyjrzeć, ponieważ objawy opisane przez Pana mogą się pojawić w różnych zaburzeniach i mogą mieć różne źródła. Nie wolno robić diagnoz na odległość.

Na pewno można z takimi objawami pracować psychoterapeutycznie. 

Pozdrawiam.

Marta Rutkowska 

Panie Robercie,

Czytając Pana historię, dostrzegłam, że towarzyszy jej wiele trudnych emocji. Opisany lęk niesie za sobą konsekwencje w postaci obniżonego nastroju i gorszego samopoczucia, nie pozwala Panu również na wyrażanie siebie. Super, że dostrzega Pan w sobie cechy, z których jest Pan zadowolony. Warto pielęgnować je w sobie i szukać w życiu codziennym dowodów potwierdzających ich obecność, pomoże to wzmocnić poczucie własnej wartości. Jeśli lęk i trudność w swobodnym byciu sobą powoduje trudności w życiu społecznym i codziennych kontaktach z innymi, być może warto skorzystać ze wsparcia psychoterapeuty? W tym momencie zniekształcony sposób myślenia, a także nieuświadomione potrzeby podtrzymują w Panu lęk przed oceną. Pomocne we wprowadzaniu zmiany jest zrozumienie przyczyn takiego zachowania, jakie przekonania za nimi stoją.

Pozdrawiam,

Domaciuk Agnieszka

Psycholog, psychoterapeuta w trakcie szkolenia

Robert, to, co opisujesz, naprawdę brzmi jak bardzo męczący sposób bycia. Ciągłe napięcie, dopasowywanie się do innych, lęk przed oceną. To bardzo ważne, że zauważyłeś w sobie mechanizm, który za tym stoi. 

Piękne jest to, że w środku już wiesz, kim jesteś - tym sympatycznym i równym gościem.

Sęk w tym, że zmiana tego schematu postępowania nie przyjdzie przez samo zrozumienie.
Zrozumienie - jak widać wyraźnie - już masz.
Zmiana dzieje się przez doświadczenie. Doświadczenie bezpiecznych sytuacji, gdzie możesz ryzykować bycie sobą i przekonywać się, że możesz być przyjęty taki, jaki jesteś. 

Psychoterapia mogłaby tu być naprawdę pomocna - ważne, żeby znaleźć terapeutę, z którym czujesz się bezpiecznie, i który stworzy przestrzeń, gdzie będziesz mógł stopniowo otwierać się na bycie autentycznym bez ryzyka oceny.

Ale równie ważne są małe, codzienne momenty - rozmowy z kimś, komu ufasz, w których pozwalasz sobie być trochę bardziej sobą. Każdy taki krok buduje.

To będzie proces. Ale zmiana jest możliwa.

Trzymam za Ciebie kciuki.
Piotr

Robercie, to co opisujesz, przypomina objawy fobii społecznej. Rozważ konsultację z psychologiem lub terapeutą. Myślę, że pomocny może tu być nurt poznawczo-behawioralny. Dzięki temu będziesz mógł stopniowo, krok po kroku mierzyć się z lękiem i go oswajać. 

Serdecznie pozdrawiam,

Justyna Bejmert

Psycholog

Panie Robercie, 

to, co Pan opisuje, brzmi jak duże napięcie i lęk przed oceną – coś, co bardzo potrafi męczyć i odbierać swobodę. To wcale nie znaczy, że coś z Panem jest „nie tak”. Raczej te lęki nauczyły Pana chować prawdziwego siebie, żeby czuć się bezpieczniej. To naturalne i bardzo ludzkie.

To, że widzi Pan w sobie „sympatycznego, równego gościa”, to już pierwszy krok – on tam jest, tylko potrzebuje przestrzeni. W takich sytuacjach bardzo pomaga rozmowa ze specjalistą – psychoterapeutą, który pomoże stopniowo oswajać lęk i budować poczucie własnej wartości. Na co dzień warto ćwiczyć małe kroki – powiedzieć coś od siebie w prostych sytuacjach, sprawdzać, że nie dzieje się nic złego. Z czasem to daje odwagę, by pokazywać siebie coraz bardziej.

Proszę pamiętać – nie jest Pan sam i te schematy można zmieniać.

Z wyrazami szacunku, 
psychoterapeutka integracyjna

Maria Sobol 

Dzień dobry,

Nie wiem, ile Pan ma lat, ale myślę, że warto zadbać o siebie i skorzystać z psychoterapii. 

Im dłużej będzie Pan zwlekał, tym może być trudniej; różne możliwości / doświadczenia przejdą obok Pana. 

A co do Pana obaw, nikt tego nie wie, co by się stało. Może by Pan stracił paru znajomych, ale żyłby Pan swoim życiem i tak jak Pan chce. 

Jeśli się Pan zdecyduje, to może Pan podjąć leczenie w ramach NFZ (Poradnie Zdrowia Psychicznego, oddziały dzienne) lub w ramach prywatnej praktyki. 

Z poważaniem,

Patrycja Stajer

Dzień dobry,
 

To, co Pan opisuje, brzmi bardzo wyczerpująco i domyślam się, jak trudne musi być codzienne funkcjonowanie z takim natężeniem lęku społecznego. Objawy, które Pan opisuje, tj. strach przed oceną innych, unikanie zabierania głosu, paraliżujący lęk przed odrzuceniem, nadmierna wrażliwość na krytykę, strach przed inicjatywą, mogą rzeczywiście wskazywać na lęk społeczny (fobię społeczną). 

Bardzo zachęcam do zgłoszenia się do psychologa specjalizującego się w zaburzeniach lękowych. Psychoterapia bardzo dobrze sprawdza się w pracy z tego typu trudnościami; terapeuta pomoże Panu stopniowo budować pewność siebie w sytuacjach społecznych i rozwijać umiejętność bycia sobą pomimo lęku.

Pozdrawiam ciepło,

Weronika Babiec,

Psycholożka, Terapeutka ACT

Dzień dobry, 

Panie Robercie, wyobrażam sobie, że świadomość oraz spisanie tych trudności, a ostatecznie także mierzenie się z nimi, jest nie lada wyzwaniem, któremu postanowił Pan stawić czoło. A to oznacza, że nie ma złudzeń, że o wspomnianego przez Pana sympatycznego i równego gościa warto walczyć :) 

Pyta Pan, czy to może być fobia społeczna - istotnie Pana intuicja znalazłaby na poziomie przynajmniej części z wymienionych objawów potwierdzenie w kryteriach diagnostycznych. Natomiast żadna diagnoza nie powinna zostać postawiona bez odpowiednio przeprowadzonych konsultacji uwzględniających przede wszystkich diagnozę różnicową. Diagnozując poprzez przeprowadzenie pogłębionego wywiadu psychologowie oraz psychoterapeuci niejednokrotnie mierzą się z obserwacją, że wiele z klasyfikacyjnych objawów okazują się mieć inny wymiar, źródło, a co za tym idzie także sposoby leczenia, niż początkowo mogłoby się wydawać. 

Dlatego zachęcam Pana do skorzystania ze swojej odwagi oraz woli walki, które niewątpliwie w Panu są. Celem diagnozy do psychologa lub psychoterapeuty może umówić się Pan prywatnie lub na NFZ. Prywatnie choćby poprzez ten portal (wyszukując odpowiednią osobę np. przez Formularz Doboru), zaś na NFZ otrzymując skierowanie od lekarza rodzinnego. Więcej może dowiedzieć się Pan np. tu: https://pacjent.gov.pl/artykul/psychoterapia 

Życzę Panu wszystkiego dobrego!

Pozdrawiam serdecznie
Joanna Łucka 

psycholożka oraz psychoterapeutka w trakcie szkolenia

Cześć,

Bardzo doceniam, że tak otwarcie o tym napisałeś. To, co opisujesz — silny lęk przed oceną, trudność w byciu sobą przy innych, unikanie sytuacji społecznych z obawy przed krytyką — to doświadczenia, które dla wielu osób są naprawdę paraliżujące. Nie jesteś w tym sam.

Twoje słowa pokazują, że masz dużą samoświadomość – wiesz, że w Tobie jest coś autentycznego, ciepłego i wartościowego, tylko że lęk nie pozwala Ci tego w pełni pokazać. To ważny punkt wyjścia– teraz potrzebujesz nauczyć się czuć przy tym bezpiecznie.

To, co opisujesz, rzeczywiście przypomina objawy lęku społecznego (fobii społecznej), ale przez internet nie da się tego jednoznacznie ocenić. Warto byłoby porozmawiać o tym z psychologiem , który pomoże Ci zrozumieć źródła tego lęku i nauczyć się stopniowo odzyskiwać poczucie pewności siebie w kontaktach z ludźmi.

Co może pomóc, zanim zdecydujesz się na terapię:

Zacznij od małych kroków. Nie musisz od razu być „odważny” – spróbuj np. krótkiej rozmowy, kontaktu wzrokowego, drobnego komentarza w grupie. Daj sobie prawo do powolnego tempa.

Zwracaj uwagę na myśli. Gdy pojawia się lęk („na pewno mnie wyśmieją”), spróbuj go zauważyć i potraktować jako myśl, a nie fakt.

Traktuj siebie z życzliwością. To, że boisz się ludzi, nie znaczy, że jesteś słaby. To znaczy, że Twój system emocjonalny próbuje Cię chronić przed zranieniem.

Praktykuj bycie sobą w bezpiecznych miejscach. Może to być rozmowa z kimś, komu ufasz, albo nawet zapisanie swoich myśli na kartce – im częściej pozwalasz sobie być autentyczny, tym mniej lęk ma władzy.

To, że napisałeś ten post, to już pierwszy krok w stronę zmiany. masz w sobie dużą wrażliwość i chęć zrozumienia siebie – to bardzo dobra baza do pracy nad lękiem.

Trzymam za Ciebie kciuki – z taką świadomością i determinacją masz ogromne szanse, żeby z tego wyjść. 
 

Dzień dobry, 

W Pana wypowiedzi wybrzmiewa kilka istotny spraw. Potrzeba bycia "poprawny" i dostosowywanie może być ściśle połączone  z lękiem przed odrzuceniem i bycie jakimś dla innych, a nie bycie dla siebie. Jest to temat relacyjny i może sięgać relacji w dzieciństwie, tam tworzą się nasze pierwotne wzorce. Wybrzmiewa dużo lęku o to czy sobie poradzę, czy jestem za bardzo i przejmowanie się opinią z zewnątrz. Jeśli jest Pan gotowy na pracę, polecam terapie. Pięknie, że Pan widzi, że pod tym wszystkim jest Pan. To już świadczy o świadomości, że to, co się dzieje z Panem, jest nie Pana, w takim sensie coś, co można zdemaskować. Terapie tutaj mogą być różne w zależności od głębokości pracy i gotowości Pana. Polecam terapie w tematach trudności w relacjach i poczucie własnej wartości. Proszę przyjrzeć się przykładowo terapii psychodynamicznej lub  terapii schematów. Może to będzie jakaś droga dalej. 

Pozdrawiam serdecznie,

Linnea Rasmusson

Psycholog 

Dzień dobry,
To, co Pan opisuje, musi być naprawdę trudne. Silny lęk przed oceną, trudność w byciu sobą przy innych, unikanie sytuacji społecznych oraz obawa przed ośmieszeniem, krytyką czy odrzuceniem mogą wskazywać na zaburzenie lękowe o charakterze fobii społecznej. Ostateczną diagnozę może jednak postawić jedynie psycholog-diagnosta lub psychiatra po rozmowie z Panem.

To, że zdecydował się Pan podzielić swoimi obawami na forum, jest już ważnym krokiem. Pokazuje, że ma Pan w sobie chęć do zmiany. Proszę pamiętać, że nie musi Pan mierzyć się z tym sam. Warto skorzystać z pomocy specjalistów. W pierwszej kolejności zalecam wizytę u lekarza psychiatry, który oceni, czy wskazane jest wprowadzenie farmakoterapii, oraz konsultację z psychologiem, który wskaże dalsze możliwości wsparcia.

Pozdrawiam,
Kinga Siuta
psycholog

To, co opisujesz, musi być dla Ciebie bardzo wyczerpujące i brzmi, że masz dużo napięcia i lęku w sytuacjach społecznych. Rzeczywiście może to być fobia społeczna. czyli lęk przed oceną, zawstydzeniem. Żeby jednak dokładnie rozpoznać, z czym się zmagasz, byłaby potrzebna pogłębiona rozmowa. Z takim lękiem jak opisujesz można pracować i stopniowo wzmacniać poczucie własnej wartości. Terapia poznawczo-behawioralna jest skuteczną i sprawdzoną metodą do pracy z lękiem społecznym, dlatego polecam Ci konsultacje z psychoterapeutą, który pracuje w tym nurcie. 

Trzymam kciuki za sympatycznego i równego gościa, on na prawdę zasługuje, żeby mieć głos!

Panie Robercie,

Faktycznie, objawy, które Pan wymienił, nasuwają myśl o fobii społecznej. Człowiek na przestrzeni życia uczy się, w jaki sposób myśleć o sobie, często te myśli nie do końca są zgodne z prawdą. W Pana przypadku te myśli mówią o Panu jako o dziwaku, który nie potrafi rozmawiać, żartować, inicjować, więc - żeby uchronić się przed potencjalnym wyśmianiem, krytyką i odrzuceniem - wycofuje się Pan, tym samym nie mogąc zweryfikować, czy faktycznie Pana przewidywania są słuszne, co z kolei skutkuje utwierdzeniem się w negatywnych przekonaniach na swój temat. Bardzo polecam Panu podjęcie psychoterapii, które pomoże przerwać to błędne koło. Ma Pan świadomość, że jest Pan sympatycznym i równym gościem, a to już coś :) Zostaje tylko i aż zbudowanie na tyle silnego przekonania, że tak jest, żeby towarzyszyło ono Panu również w sytuacjach społecznych.

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego!

Dzień dobry Panie Robercie.

Dziękuję za podzielenie się swoimi doświadczeniami. Wyobrażam sobie, że musi być Panu bardzo trudno. 
Z Pańskiego opisu wynika, że zmaga się Pan z bardzo silnym lękiem w różnych sytuacjach społecznych. Główną cechą fobii społecznej, o której Pan wspomina, jest strach przed negatywną oceną innych osób. Lęk ten pojawiać się to może w różnych okolicznościach - przy okazji wystąpień publicznych, spotkań towarzyskich, rozmów czy jedzenia w miejscu publicznym. 
Aby zdiagnozować fobię społeczną, należy  skonsultować się z psychoterapeutą lub psychiatrą. Istotne jest zróżnicowanie fobii społecznej z innymi trudnościami oraz dopasowanie odpowiedniego planu działania. 
Wierzę, że znalezienie odpowiedniego wsparcia pomoże Panu poradzić sobie z aktualnymi trudnościami i zrealizować Pańskie cele. 

Trzymam za Pana kciuki! :)

Wszystkiego dobrego

Katarzyna Kordasińska

Psycholog | Psychoterapeuta

Dzień dobry Panie Robercie, 

bardzo mi przykro, że doświadcza Pan tak silnego lęku w tak wielu codziennych sytuacjach życiowych. Wyobrażam sobie, że nie pozostaje to bez wpływu na wiele aspektów jakości Pana życia czy choćby na możliwość budowania satysfakcjonujących relacji. 

Trudno odpowiedzieć wprost, czy jest to rodzaj fobii społecznej, lęku uogólnionego, traumy relacyjnej czy jeszcze czegoś innego. Diagnozą może zająć się psychiatra, zatem to, co z pewnością bym Panu rekomendowała, to po pierwsze wizytę u psychiatry celem próby przyjrzenia się, co to może być, być może zastosowania farmakoterapii o charakterze przeciwlękowym. W drugiej kolejności proponowałabym podjęcie psychoterapii, która może Panu pomóc w ograniczeniu wpływu lęku na Pana życie, a w dłuższej perspektywie - w jego znacznym ograniczeniu. 

Pozdrawiam i życzę powodzenia 

Basia Bryzek 

Psychoterapeuta   

Drogi Robercie,

Oczywiście, może to być jakaś forma fobii społecznej. Zachęcamy, abyś spotkał się z psychoterapeutą, który jest również psychologiem i który zdiagnozuje co Ci utrudnia funkcjonowanie, a następnie przygotuje plan psychoterapii. 

Pozdrawiamy ciepło,

Zespół Fali Wsparcia

Witaj , strach nie wziął się znikąd . To mocno zakorzeniona trauma jakiej doświadczyłeś za dziecka . Być może nie do końca świadomie ją dostrzegasz, bo umysł ma swoje mechanizmy wyparcia, aby przetrwać . Jednak wiedz, że wszystko jest to przepracowania . Pierwszy krok masz za sobą, bo szukasz pomocy , chciałbyś coś zmienić, ale się tego boisz. Wiem, że z pomocą drugiej osoby dasz radę, bo nie ma rzeczy niemożliwych do zrealizowania . Tematy, o których piszesz, nie są obce psychologom w pracy z ludźmi . Więc jeśli czujesz, że to ten czas, to zachęcam do konsultacji u specjalisty. Pozdrawiam mag Jessica Gagola