Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z napięciem między autentyczną ekspresją płciową a oczekiwaniami społecznymi?
Jak radzić sobie z napięciem między moją naturalną ekspresją płciową a oczekiwaniami otoczenia? Zastanawiam się, w jaki sposób inni poradzili sobie z lękiem przed oceną, kiedy zaczęli wyrażać swoją płciowość w sposób bardziej autentyczny.
K.
6 miesięcy temu
Daria Składanowska
Dzień dobry,
to ważne, że zauważa Pan/Pani napięcie między własną autentyczną ekspresją a oczekiwaniami otoczenia. Może być pomocne stopniowe budowanie poczucia bezpieczeństwa oraz przestrzeni, w której mogą wyrażać siebie bez lęku przed oceną.
Można rozważyć kilka metod:
*Praca z wewnętrznym dialogiem – zauważanie, które obawy są realne, a które wynikają z dawnych doświadczeń lub przekonań innych osób.
*Budowanie sieci wsparcia – rozmowa z ludźmi, którzy potrafią przyjąć autentyczność życzliwie; czasem zaczyna się od jednej bezpiecznej osoby.
*Techniki regulowania lęku
- ćwiczenia oddechowe- np. oddychanie przeponą, zwane również oddychaniem brzusznym. Polega ono na głębokim oddychaniu, podczas którego brzuch unosi się i opada, a klatka piersiowa pozostaje względnie nieruchoma. Innym skutecznym ćwiczeniem jest oddychanie 4-7-8, które polega na wdechu przez nos przez 4 sekundy, zatrzymaniu oddechu na 7 sekund i wydechu przez usta przez 8 sekund. Regularne wykonywanie tych ćwiczeń sprzyja relaksacji i redukuje napięcie.
- praca nad uważnością (mindfulness) - skupianie uwagi na tym co jest "tu i teraz"
- rozpoznawaniem sygnałów z ciała, które pomagają obniżyć napięcie w stresujących momentach.
*Refleksja nad własnymi wartościami – zastanowienie się, co jest naprawdę Panu/Pani ważne, a co jest tylko oczekiwaniem otoczenia.
Zapraszam do kontaktu z osoba zaufaną lub psychologiem, seksuologiem lub terapeutą.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
6 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
To zupełnie naturalne, że pojawia się napięcie między tym, kim jesteś, a tym, czego oczekuje otoczenie. Wiele osób odczuwa lęk przed oceną, zwłaszcza kiedy zaczynają żyć bardziej autentycznie, niezależnie od tego, czy dotyczy to wyglądu, ekspresji płci, czy sposobu bycia.
Warto udać się do terapeuty, najlepiej takiego, który pracuje z tematyką tożsamości i ekspresji płciowej. Taka osoba pomoże Ci bezpiecznie przejść przez lęk, zrozumieć swoje potrzeby oraz znaleźć sposób wyrażania siebie, który będzie jednocześnie autentyczny i komfortowy. To naprawdę może być ogromnym wsparciem w tej drodze.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
6 miesięcy temu
Anna Szczypiorska
Witaj, taki konflikt między własną ekspresją płciową a oczekiwaniami otoczenia jest naturalny i często wywołuje lęk przed oceną. Wiele osób radzi sobie, stosując kilka strategii: stopniowo testują swoją ekspresję w bezpiecznych sytuacjach, szukają wsparcia w przyjaciołach lub grupach, pracują nad krytykiem wewnętrznym (np. technikami mindfulness czy journalingiem), świadomie wyznaczają granice i inspirują się osobami, które już żyją autentycznie. Sam lęk nigdy nie znika całkowicie, ale maleje, gdy doświadczamy własnej autentyczności i akceptacji.
6 miesięcy temu
Maria Sobol
Dzień dobry,
to, z czym mierzysz się teraz, jest trudne, ale bardzo zrozumiałe. Kiedy ktoś zaczyna wyrażać swoją płciowość w bardziej autentyczny sposób, zwykle pojawia się napięcie i lęk przed oceną. To naturalna reakcja na zmianę, która dotyka bardzo wrażliwego obszaru życia.
Pomaga stopniowe oswajanie się z własną ekspresją — małymi krokami, we własnym tempie. Dla wielu osób ważnym wsparciem okazało się znalezienie choć jednego miejsca, w którym mogą być sobą bez obaw: bezpieczna relacja, grupa wsparcia, rozmowa z kimś zaufanym. To buduje wewnętrzne poczucie, że to, co się w nas dzieje, ma prawo być.
Llęk przed reakcją otoczenia może być silny, ale kiedy zaczynamy żyć bliżej prawdy o sobie, pojawi się ulga i większa swoboda. To nie dzieje się od razu — to raczej proces, w którym krok po kroku uczy się stawiać swoje potrzeby obok oczekiwań innych, a nie zawsze pod nimi.
Najważniejsze, żeby nie tłumić siebie z lęku przed tym, co pomyślą inni. Autentyczność może rodzić napięcie, ale daje też poczucie życia w zgodzie ze sobą, a to z czasem staje się ogromnym źródłem siły.
Pozdrawiam, Maeia Sobol
Psychoterapeutka integracyjna
6 miesięcy temu
Karolina Dymek
Witam,
to napięcie między autentyczną ekspresją płciową a oczekiwaniami otoczenia jest bardzo naturalne i częste. Jednak należy pamiętać, żeby skupiać uwagę na sobie, na swoich potrzebach. Presja społeczna może wywoływać lęk, i chyba najlepszym sposobem odcięcia się od tego lęku jest próba niepoddawania się tejże presji. Wiele osób radzi sobie z lękiem przed oceną, wprowadzając zmiany stopniowo, zaczynając od bezpiecznych przestrzeni i wspierających osób. Pomaga też praca z wewnętrznym krytykiem i budowanie samoakceptacji - świadomość, że masz prawo być sobą. Z czasem większość zauważa, że obawy bywają większe niż rzeczywiste reakcje otoczenia..
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego
Karolina Dymek, Psycholog
5 miesięcy temu
Zobacz podobne
Czy mogę być osobą aseksualną? Zmagania z identyfikacją orientacji seksualnej
Mam 21 lat. Jestem osobą, która nigdy nie była zainteresowana posiadaniem związku. Nie jestem przeciwna temu. Lubię czuć bliskość osób, którym ufam. Lubię dotyk i czułość jednak bardziej w kontekście platonicznym. Nigdy nie uprawiałam seksu. Nie czuję potrzeby ani zbytnio chęci aby to zrobić. Nie wiem jak mam się czuć z taka wizja. Z jednej strony ciekawość a z drugiej zażenowanie. Czasami się zastanawiam jakby to wyglądało i czy czułabym się dobrze lub jak moje ciało by reagowało na bodźce. Jednak masturbuje się regularnie aby zniwelować napięcie. Po tym nie czuję za wiele prócz ulgi, że napicie zniknęło. Zawsze przed tym czuję jak moje chciało chce tego ale umysł nie reaguje. Moje myśli nie łączą się z tym co chce ciało. Pustka i myśli czemu tak. Nigdy też nie czułam zauroczenia. Nie wiem co to znaczy, czuć pociąg do innej osoby w kontekście seksualnym. Nie potrafię powiedzieć jaki mam typ. Mam za to cechy, które lubię u innych. Nie podniecają mnie ale po prostu lubię patrzeć na osoby z tymi cechami. Podziwiać i komplementować. Nic więcej. Lubię kontakt z osobami, które pasują do moje charakteru. Lubię to uczucie gdy rozmowa jest luźna i komfortowa. Gdy mogę powiedzieć dokładnie co myślę, jak myślę i o czym myślę a druga osoba nie oceni mnie ani nie odrzuci. Zawieranie znajomości bywa dla mnie trudne. Jestem osobą z aspołeczną osobowością i ciężko mi znaleźć swoje miejsce w grupie. Dlatego tak bardzo przywiązuje się i lubię kontakt gdy czuję, że to jest ta osoba, przed którą mogę się otworzyć. Jednak bez wkraczania w sferę seksualną. Zainteresowanie mną w kontekście związków odbieram jako dziwne i nie komfortowe. Coś sprzecznego. Jednak nie odrzucam myśli posiadania partnera/partnerki. Prawdopodobnie jestem osobą LGBT ale nie jestem pewna w jaki sposób. Lubię kobiety i mężczyzn. Moje pytanie główne jednak brzmi: "Czy jest szansa, że jestem osobą aseksualną czy to jak się czuje i jak to opisuje to po prostu kwestia zbyt małego doświadczenia?"
Zastanawiam się czy jestem aseksualna. Dziwnie się czuję z taką myślą, ale nie mam szczególnych przeżyć.
Zastanawiam się czy mogę być aseksualna.
Miałam jedno doświadczenie seksualne, było to dla mnie czysto eksperymentalne, bez uczuć i stwierdziłam, że zupełnie bez sensu, nie czułam z tego żadnej przyjemności, pożądania, to było takie mechaniczne.
Miewam fantazje, czasami sama sobie sprawiam przyjemność, bardziej z nudów niż z potrzeby. Jestem pewna, że jakbym postanowiła nigdy nic takiego nie robić to nie brakowałoby mi tego.
Wiem, że seks jest ważny dla par, i że jest naturalną potrzebą, ale tak naprawdę nie potrafię tego zrozumieć.
Ważną kwestią jest, że mam 27 lat, a nigdy nie byłam w związku i tak naprawdę nie mam okazji do seksu. Nie wiem jakie odczucia miałabym w związku, ale zastanawia mnie czy ten brak zrozumienia i kompletny brak potrzeb jako singielka może świadczyć o aseksualności? (Co do braku zrozumienia podejrzewam u siebie ASD, zakładam że taka diagnoza mogłaby to też wyjaśnić) To tego czuję się jak dziecko i wręcz czuję się dziwnie z myślą, że ludzie młodsi ode mnie uprawiają seks, bo to jest coś dla dorosłych.
Zastanawiam się nad swoją orientacją seksualną - wpływ animacji na moje myśli
Na początek dodam, że posiadam zespół aspergera i piszę coś takiego pierwszy raz. Mam nadzieję, że to pytanie nie jest dziwne. Jestem kobietą i mam 24 lata. Coraz częściej zaczynam się zastanawiać nad swoją orientacją seksualną. Podobają mi się mężczyźni i wiem, że jestem heteroseksualna. Wiem, że to może być trochę dziwne, ale mimo swojego wieku nadal oglądam bajki, kreskówki oraz animowane produkcje dla dorosłych.
Coraz częściej w tych produkcjach pojawiają się osoby o różnych orientacjach. Jestem heteroseksualna, ale strasznie próbuję sobie udowodnić, że jestem inna. Zakochiwałam się już wcześniej, lecz nigdy nie byłam w związku. Do tego przez wszystkie animowane produkcje, które oglądam (i w, których pojawiały się postaci o innej orientacji niż sama posiadam) zaczęłam się zastanawiać, co by było, gdybym sama była na miejscu tej postaci i znów na siłę próbuję udowodnić sobie, że nie jestem heteroseksualna.
Czy jestem dziwna? Zadaję tutaj to pytanie, ponieważ internet nie jest mi w stanie podać wątku, który odpowiedziałby na moje nurtujące mnie pytanie.
Czy jestem gejem? Nie wiem jaka jest moja orientacja i gubię się.
Witam, zawsze myślałem, że żyje normalnie, że mam pociąg do kobiet, w których zakochiwałem się nie raz, bez niestety odwzajemnienia, gdyż po prostu byli lepsi odemnie widocznie, niekiedy z tego powodu cierpiałem, płakałem, z czasem zacząłem sobie wmawiać, że kobiety są złe i nie ma czegoś takiego jak miłość.
Absolutnie wcześniej nie interesowała mnie płeć ta sama, jak byłem młodszy na meczach z seniorsami oni ściągali spodnie i widziałem ich przyrodzenia, a sam wstydziłem się pokazywać, bo bałem się, że będą się śmiać, że jest mały i w ogóle, z czasem z ziomkami po meczu normalnie przy przebieraniu chodziłem z samymi majtkami i nic, śmiałem się i w ogóle funkcjonowałem normalnie, kumple nawaleni nie raz łapali mnie za tyłek czy za przyrodzenie, a nawet po imprezie spałem z kumplami ze strachem, żeby mi coś przypadkiem nie zrobili, bo ja nie gej jestem.
Od dwóch miesięcy nie wiem dlaczego nie potrafię wybić z głowy przeczucia, że jestem gejem, nagle czuje jakbym zmienił orientacje, przy facetach mi szybciej serce bije, czasem mam reakcje pachwinową, chodziłem dawniej na siłownię i widziałem umięśnionych gości, ale nigdy tego nie analizowałem ani nic z tych rzeczy, nawet był epizod, co się normalnie kąpałem zawsze odrzucałem coś takiego, że jestem gejem, nagle teraz mam ciągłe o tym myśli, momentami jestem o tym przekonany, serce przy normalnym tętnie nawet uderza mi bardzo mocno, miałem momenty w życiu co sobie coś ubzdurałem czy to kuzynka się we mnie kocha jak byłem młodszy, czy popatrzyłem na kumpla i mnie coś przeszyło, że niby coś czuje, a to nieprawda była - mijało- tak samo miałem z kuzynem, też minęło i żyłem normalnie, śmiałem się, nie mogłem się doczekać na wyjazdy, na spotkania z kumplami.
Teraz unikam wszystkiego jak ognia, nic mi przez to nie sprawia radości, nie chce mi się nic, bo odrazu w głowie a po co to robisz, skoro jesteś gejem, po co pracujesz, musisz znaleźć sobie chłopaka, zawsze chciałem imponować dziewczynom nawet w głupich sytuacjach, czekałem niesamowicie na wesele siostry, które mam za miesiąc i nawet teraz boję się na nie iść, samych gejów widzę wszędzie jak zobaczę mężczyznę, świrowałem, zawsze się śmiałem, chciałem być szanowany, z dziadkiem byłem na super relacjach, a teraz nawet do rodziny nie mam ochoty wychodzić.
Nie wiem co było tego bodźcem, ale teraz z jednej strony boję się, że zmieniła mi się orientacja, z jednej żyj z tym, bo to prawda, raz godzę się z tym, a raz płacze sam do siebie, że dlaczego mnie to spotkało, mam również chorego ojca, w życiu byłem zawsze niesamowicie zestresowany, byle prośba od mamy denerwuje mnie, a jak coś mi nie wychodzi to dostaje mocnego napadu nerwicy.
Proszę o pomoc czy naprawdę jestem gejem? Jak to możliwe, żebym stracił pociąg do pań. Nawet jeśli wciąż na ich widok dostaje wzwodu i patrzę na nie o co chodzi? Czy mam problem z jakimiś strukturami mózgu? Czy naprawdę stałem się gejem i zawsze tak było, to czemu kochałem kobiety, to bym był chociaż bi prawda? Bardzo proszę o pomoc.
Jak mam zahamować moje uczucie do mojej przyjaciółki i opanować zazdrość?
Chodzę do liceum i tam poznałam wiele osob których mogę nazwać że są moimi przyjaciółmi, w tym jedną dziewczynę która jest mi wyjątkowo bliska. Nie od początku trzymałyśmy się ze sobą, ale z czasem się to zmieniło. Ona jest wyjątkowa i tak naprawdę nikt nie dawał mi tyle radości co ona. Gdy nasza znajomość się pogłębiła, to i moje odczucia do niej się zmieniły. Albo mi się wydawało albo faktycznie było tak że traktowała mnie specjalnie. Miałyśmy mnóstwo wspólnych tematów i uwielbiałam spędzać z nią czas. Traktowała mnie trochę jak swoją dziewczynę, otwarcie ze mną flirtowała, albo robiła takie rzeczy którzy przyjaciele raczej nie robią, a zakochani już tak. Czułam do niej ogromną sympatię, jak nigdy dotąd, a podobało mi się w moim życiu parę chłopaków. Moim problemem była i jest dalej jej inna przyjaciółka, która jest o wiele bliżej z nią niż ja. Jestem o to cały czas zazdrosna i ciężko mi to opanować. Bardzo nie lubię jej przyjaciółki, co jeszcze bardziej pogłębia moją zazdrość. Całkiem niedawno powiedziałam moim znajomym że jestem osobą biseksualną. Uczucie jakim darzyłam moją przyjaciółkę tylko to potwierdziło. Ostatnio już myślałam że mi przeszło bo straciłam jakiekolwiek zainteresowanie jej osobą. Nawet była sytuacja gdzie miałam swój pierwszy pocałunek właśnie z nią i dalej byłam niezainteresowana. Ale słuchając piosenki która kojarzy mi się z nią i z naszymi wspólnymi chwilami gdzie zachowywaliśmy się jakbyśmy były w związku sprawiły że poczułam to co kiedyś na nowo. Nie chcę znowu przez to przechodzić bo boje się że nasza przyjaźń już całkowicie upadnie i boje się że zostanę zraniona z powodu jej przyjaźni z osobą której nie lubię. Poza tym chciałam się skupić na relacji z nowo poznanym chłopakiem. Jak mam zahamować moje uczucie do mojej przyjaciółki i opanować zazdrość?
