Aplikacja TwójPsycholog wsparcie, które masz zawsze pod ręką
pobrań
100 tys.+
App Store
4,8
Google Play
4,7
na podstawie kilkuset opinii
Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Wstecz
rodzicielstwo i rodzinazwiązki i relacje

Jak radzić sobie z poczuciem izolacji i brakiem wsparcia w relacjach społecznych?

Photomem

Witam. Moim problemem jestem ja sama. Od dziecka byłam obiektem żartów (w szkole, wśród rówieśników), nigdy nie miałam prawdziwej koleżanki czy przyjaciółki, zawsze były to po prostu znajomości. Zawsze byłam porównywana, bo ktoś się uczył a ja nie, bo ktoś się ładniej ubrał a ja nie itd. Szukając miłości też źle trafiałam bo albo chłopacy/mężczyźni mnie wykorzystywali do tego by żyło im się wygodniej bądź najzwyczajniej ranili. Taka sytuacja ciągnie się do dziś. W miejscu pracy mało kto ze mną rozmawia, prędzej jestem obiektem żartów niż brania mojej osoby na poważnie. Partnera i rodziny też nie mam bo nie udało mi się tego stworzyć. Wiem, że popełniam wiele błędów, wiedząc jak jest sama często izoluje się od ludzi bo najzwyczajniej tak mi dobrze. Ale bierze się to z podanych przykładów i podejścia do mojej osoby. Często żałuję że tak to wygląda a później wmawiam sobie, że wszystko jest ok. Czy jest dla mnie jakiś ratunek?
Zdjęcie Małgorzata Korba-Sobczyk

Małgorzata Korba-Sobczyk

Psycholożka
103 odpowiedzi na forum

Dzień dobry 

Rozumiem, jak bardzo trudne są Pani doświadczenia i jak głęboko wpłynęły na Twoje poczucie własnej wartości i relacje z innymi. Chcę  zapewnić, że Pani uczucia są ważne i zasługują one na zauważenie.

To, co mogłam przeczytać, to długotrwały wzorzec negatywnych doświadczeń, które ukształtowały  przekonania o sobie i świecie. Te doświadczenia mogą prowadzić do poczucia izolacji, niskiej samooceny i trudności w budowaniu zdrowych relacji.

Bardzo  pomocne będzie skupienie się na wzmocnieniu poczucia własnej wartości, odkryciu swoich zasobów oraz odkrycie powtarzalnych schematów w Pani życiu  dotyczących relacji. 

Praca ze specjalistą, psychologiem  czy psychoterapeutą, pozwoli zrozumieć, dlaczego  w Pani życiu  pojawiają się opisane problemy  i jak sobie z nimi radzić. 

Proszę pamiętać,  że relacje z innymi  to trudny obszar  i nie ma powodu do obwiniania się.

 

Pozdrawiam 

Małgorzata Korba-Sobczyk 

Psycholog

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Zadaj to samo pytanie

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Zdjęcie Katarzyna Kubińska

Katarzyna Kubińska

Psycholog
20 odpowiedzi na forum

Doświadczenia z Pani dzieciństwa (oraz późniejsze) mogły osłabić Pani poczucie własnej wartości, wpłynąć na to, jak Pani w życiu dorosłym zaczęła wchodzić w relacje z mężczyznami, kolegami z pracy. Do tego dochodzą oczywiście czynniki osobowościowe, temperament - niektórzy chociażby są z natury mniej bądź bardziej nieśmiali, lękliwi.

Natomiast niezależnie od tego, jakie czynniki stoją za Pani obecną sytuacją - osobowość, doświadczenia, pewność siebie itd. to zawsze ma Pani szansę na poprawę swojego funkcjonowania. Niezależnie od tego, w jakim wieku Pani jest.

Nie musi być Pani więźniem ani dzieciństwa, ani schematów, które się wytworzyły i mogą teraz Panią ograniczać.

Nie ma tu prostej rady, książki ani techniki, która zadziała błyskawicznie. Są różne szkoły psychoterapii, które mogą zaproponować inne metody pracy.

Natomiast kluczowe, żeby Pani wiedziała, że zawsze jest nadzieja na poprawę i zbudowanie satysfakcjonującego życia małymi kroczkami.

Kiedy jesteśmy przygnębieni, po wielu negatywnych doświadczeniach, możemy stracić tą wiarę w przyszłość, czuć się pod ścianą. Przestajemy też patrzeć na życie obiektywnie - zaczynamy widzieć wyłącznie swoje porażki, trudne sytuacje, zapominamy o sukcesach i miłych momentach, z których moglibyśmy czerpać moc.

Tak pracuje nasz mózg, co wpycha nas w pewną równie pochyłą.

Może więc w pierwszym kroku warto porozmawiać z psychologiem, żeby trochę bliżej przyjrzeć się obecnej sytuacji, Pani trudnościom i pragnieniom. To może pomóc poszerzyć perspektywę na Pani życie, odbudować nadzieję, nabrać sił i odkurzyć zasoby, które na pewno Pani ma.

Następnie warto, aby ktoś Pani pomógł obrać konkretne cele pracy, aby mogła Pani monitorować swoje postępy i czerpać z nich satysfakcję, poczucie sprawczości.

Zdjęcie Katarzyna Kania-Bzdyl

Katarzyna Kania-Bzdyl

Psycholog
586 odpowiedzi na forum

Droga Użytkowniczko,

1) ze względu na sytuację szkolną, która miała miejsce w przeszłości, warto pomyśleć o wzmocnieniu swojego poczucia własnej wartości. Jest to szalenie ważne. Podsyłam tutaj dobrą pozycję do czytania (jeśli lubisz książki):

Luz, i tak nie będę idealna - Tatiana Mindewicz-Puacz.

2) co do porównywania - rozumiem, że takie zachowania wykazywali Twoi opiekunowie/rodzice? Nie jest to w porządku i w niczym nie pomaga. Zatem znowu odniosę się do samooceny, trzeba nad nią popracować. 

3) "szukając miłości też źle trafiłam" - partnerzy nam się nie trafiają, partnerów sobie wybieramy. Nie jesteśmy zmuszeni do bycia z kimś, ponieważ to my podejmujemy decyzję, z kim chcemy być. Są to efekty nieprzerobionego dzieciństwa i okresu szkolnego, w wyniku czego wytworzył się u Ciebie dany styl przywiązania. Zachęcam do poczytania właśnie o stylu bezpiecznym, lękowym i unikowym oraz o tym, jaki duży wpływ dany styl ma na nasze dorosłe życie. 

Odpowiadając na Twoje pytanie: tak, jest dla Ciebie ratunek :) Czas najwyższy zadbać o siebie i podjąć terapię z psychologiem w postaci konsultacji. Krok po kroku odgrzebywać się z tego, co narastało przez te wszystkie lata. Tutaj na platformie są dostępne konsultacje również w formie online. 

 

Trzymam kciuki! :)

Katarzyna Kania-Bzdyl

Left ArrowOdpowiedz jako specjalista

Zobacz podobne

Co zrobić w sytuacji, gdy nie potrafię nawiązywać relacji z ludźmi?
Co zrobić w sytuacji, gdy nie potrafię nawiązywać relacji z ludźmi? W dzieciństwie z nikim oprócz ojca, który wcześnie zmarł (miałam 8 lat), nie miałam bliskich relacji. Nie mam obecnie nikogo (przyjaciół również), jestem po rozwodzie. Nie miałam wzorca związku, mam przeczucie, że zbyt szybko się angażuję, tworzę swoją wizję, a nie widzę, jak rzeczy wyglądają naprawdę. Przez to, że jestem zupełnie sama, boję się, co będzie gdy coś mi się stanie i nie dam rady sobie sama pomóc. Przez to żyję dość asekuracyjnie, bo wiem, że nikt mnie w razie czego nie uratuje.
1 odpowiedź
Moim problemem jest to, że potrzebuję ciągłego kontaktu z innymi.
Moim problemem jest to, że potrzebuję ciągłego kontaktu z innymi. Nieważne czy na żywo, czy telefonicznie. Jak ktoś się mną nie interesuje, nie pyta co u mnie, czuje się bardzo osamotniona. Wcześniej byłam w 3- letnim związku i dostawałam uwagę, po rozstaniu mimo wielu znajomych wracając do pustego domu, robiąc każda codzienna czynność sama, czuję się osamotniona tak bardzo, że się rozklejam. Co więcej, mam problemy z podejmowaniem decyzji od zawsze, nawet tych banalnych... Ciągle zasięgam opinii i porad innych osób, nawet takich, które są nowo poznane. Wydaje mi się, że jestem atencjuszką, bo znajomi mówią, że bardzo jestem absorbująca osoba. Czy to jest osobowość zależna? Czy da się z tego wyjść, zmienić to?
3 odpowiedzi
Jak poradzić sobie z samotnością?
Jak poradzić sobie z samotnością? Od jakiegoś czasu mam na dodatek wrażenie, że zaczynam nienawidzić ludzi, nawet tych, z którymi najchętniej się spotykałam. Pewnie to ważne, więc dopowiem, że odkąd pamiętam jestem odrzucana przez rówieśników. Za to rodzice są przy mnie od małego i dbają o mnie tak, jak powinni, czuję się przez nich kochana.
4 odpowiedzi
Proszę o pomoc - życie niepoukładane, zaniżona samoocena, konflikty i brak wsparcia w innych
Nie rozmawiam z ludźmi, wręcz się stresuję, nie mam życia poukładanego, bo nie mogę znaleźć odpowiedniego faceta, znajomi uciekają ode mnie i jest brak kontaktu, z rodziną się kłócę i nie znajduję rozwiązania, na domiar złego przejmuje się wiekiem, wagą swoją i tym, że nie czuję się atrakcyjna i boję się być sama do końca życia, a jeszcze stres, bo egzamin w szkole mam bardzo ważny w maju i nie wiem czy sobie poradzę . Co mam robić ?
3 odpowiedzi
Mam trudności z polubieniem siebie, brakuje mi asertywności, często potrzebuję zmian (głównie relacji)
Od dawna czuję się źle ze sobą i nawet się nie lubię. Od dłuższego czasu zastanawiam się czy to ze mną jest coś nie tak. Pokrótce opiszę swoją osobę i problemy: - na starcie znajomości zawsze czuję się gorsza - nie jestem asertywna - często ląduje w roli "podnóżka" - nie potrafię zawierać dobrych relacji - jestem elastyczna i się nie przywiązuje ( łatwo zapominam o dawnych znajomych i w sumie to nigdy nie bolało mnie takie rozstanie nawet jeśli znajomość trwała kilka lat) - nienawidzę kontaktu fizycznego - boję się patrzeć komuś w oczy - nienawidzę i stresuje się jak ktoś za mną stoi i patrzy mi w plecy - nie cierpię ludzi którzy próbują mnie osaczyć - nienawidzę jak ktoś narusza moją przestrzeń - łatwo zastępuje znajomych innymi ludźmi tzw. "ich odpowiednikami i szybko o nich zapominam - brak mi empatii - do większości moich znajomych wewnętrznie czuję mocną niechęć - nigdy nie miałam w planie utrzymywać znajomości po zmianie miejsca pobytu (po ukończeniu podstawówki, liceum) , zawsze robię wszystko żeby kontakt się urwał i żeby pozbyć się problemu - nienawidzę być uwiązana oraz nawiązywać bliższych znajomości które mógłby obarczyć mnie niepotrzebną odpowiedzialnością - moim ulubionym typem znajomości są tzw. "płytkie znajomości" - często ze względu na mój brak asertywności ląduje w roli popychadła np. kilka razy wołano do mnie jak do psa "do nogi" albo powiedziano mi, że "jestem niżej w hierarchii" - potrafię grać dobrego znajomego nawet wobec osoby której nie cierpię (nawet te osoby nie wiedzą że ich nie lubię) - mimo tego że jestem nastolatką i to "ten czas" to nie jestem zainteresowana związkami, co moi rodzice uważają oczywiście za dziwne - nie lubię imprez - nie wychodzę często z domu - jestem dosyć dziwna, ale nie jestem jakimś samotnikiem w klasie, jestem typem osoby którą każdy lubi, ale nikt w pokoju pełnymbludzi by mnie nie wybrał - zawsze dbam o to, żeby utrzymać dystans, w momencie, gdy ktoś próbuje się zbliżyć i "obarczyć mnie odpowiedzialnością" szybko go spławiam - czuję, że jestem porażką życiową - matura i zdanie na wymarzone studia to dla mnie jedyny sposób na dowartościowanie się - każde miejsce, w które się przenoszę, zaczyna mnie męczyć i nudzić już po roku, a w przeciągu 2 lat staje się największą męczarnią a w głowie moją jedyną myślą jest to, że chce już zmienić otoczenie i wymienić ludzi z otoczenia na nowych tzw. "świeży towar".
1 odpowiedź
Przestałam czuć się dobrze ze sobą i w związku. Czuję się samotna, nierozumiana.
Nie wiem czy powinnam udać się do psychologa, czy może da się rozwiązać mój problem samodzielnie. Od jakiegoś czasu czuję się samotna z moimi problemami. Ciężko mi się zebrać do zrobienia czegoś w ciągu dnia, przez co potrafię przesiedzieć cały dzień w łóżku. Wydaje mi się, że mam problem ze zrozumieniem swoich emocji i tego co czuję. Boję się zranić moimi słowami innych. Nie wiem, czego chcę obecnie w życiu. Weszłam w relacje z moim przyjacielem, ale nie czuję się z tym dobrze. Mimo powiedzenia mu tego, on chce i tak spróbować a ja boję się go zranić. Od lat super się dogadywaliśmy, ale odkąd weszliśmy w związek, zaczął mnie denerwować, nie mam ochoty się z nim widzieć ani pisać, mimo że wcześniej nic w jego zachowaniu mi kompletnie nie przeszkadzało, a nawet myślałam, że może byłby dla mnie odpowiednią osobą. Do tego czuję się, jakbym miała problemy z pamięcią i problem ze słuchaniem innych. Kiedyś byłam świetnym słuchaczem, a aktualnie często zapominam co mi ktoś powiedział albo nie potrafię się skupić na tym co do mnie ktoś mówi. Czuję się źle ze sobą. Kiedyś uważyłam się za ładną, czułam obecność znajomych wokół mnie i to, że każdy mnie lubi, a aktualnie czuję się samotna, niezrozumiana i nieatrakcyjna. Kiedyś mimo że byłam bardzo nieśmiała, dużo łatwiej było mi nawiązywać relacje z ludźmi. Dodam, że mam obecnie 20 lat i od roku studiuję w innym mieście, oddalonym od mojego domu. Czy mama nadużywająca od paru lat alkoholu może mieć wpływ na to jak się obecnie czuję?
1 odpowiedź

Materiały wspierające

Warto przeczytać

Sprawdź też

komunikacja w zwiazku
Darmowy test

Darmowy test na jakość komunikacji w związku

Zrób test
toksyczny związek

Toksyczny związek – jak go rozpoznać i zakończyć?

Czy zastanawiasz się, czy Twój związek jest zdrowy? Nie każda trudność jest toksyczna, ale jeśli czujesz lęk, winę, wątpisz w siebie, boisz się mówić, co myślisz – warto się zatrzymać. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać toksyczny związek i jak go zakończyć.