Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z zazdrością o przeszłość partnerki i komentarze o wyglądzie?
Dzień dobry, Zacznę od tego, że jestem z moją partnerką w związku od 7 miesięcy. Od samego początku traktujemy to bardzo poważnie i planujemy w najbliższym czasie zaręczyny. Borykam się jednak z dwoma problemami, które zaprzątają mi czasem głowę i burzą ten spokój i pewność, którą razem wypracowaliśmy. Mam 29 lat i jest to mój pierwszy poważny związek. Poprzedni, który miał miejsce ponad 6 lat temu, był kompletną katastrofą. Mocno go przeżyłem, przez co tak długo zwlekałem z wejściem w kolejny. Zawsze kierowałem się zasadą, że szukam tej jedynej i nie chce żadnych przelotnych relacji. Wynikało to wyłącznie z moich wartości i światopoglądu (nie kwestie religijne, co jest ważne). Moja dziewczyna jest katoliczką. Ja jestem wierzący, lecz nie przywiązywałem wielkiej wagi do nauk kościoła itd. Zawsze była to sprawa drugorzędna. Jeszcze zanim się związaliśmy, miałem świadomość tego, że z mieszkaniem razem i seksem poczekamy do ślubu. Zgodziłem się na to, ze względu na szacunek do niej i świadomość wzmocnienia relacji. Moja dziewczyna otwarcie mi powiedziała, że była w sumie w kilku związkach i w wielu krótkotrwałych relacjach. W jednym z tych związków za namową partnera (co nazywa manipulacją) kilka razy doszło między nimi do seksu oralnego. Gdy zdała sobie sprawę, że źle robi i ten gość ją oszukał, to z nim zerwała. Tutaj pojawia się mój pierwszy problem, dopiero niedawno zaczęło mnie to męczyć. Pojawiają się u mnie myśli, że planujemy lada moment zaręczyny, a ktoś był z nią bliżej fizycznie ode mnie, że mówiła do niego "Kocham Cię". I odczuwam z tym związaną złość i smutek. Następną rzeczą jest to, że ogólnie należę do raczej przystojnych facetów (zawsze miałem powodzenie u kobiet, choć tego nie wykorzystywałem). A moja dziewczyna powiedziała mi, że nie jestem w jej typie i zakochała się w pierwszej kolejności w moim wnętrzu. Są rzeczy, które jej we mnie w 100% nie pasują. Co wydaje mi się naturalne, ale nie podoba mi się to, że czasem o tym mi mówi. (Powoduje to we mnie złość, że wcześniej była z kimś, kto jej się dużo bardziej podobał). Nie wiem, co ma to na celu. Ja jej nie mówię, że coś mi się w niej mniej podoba.. bo nie chciałbym podburzać jej samooceny. A ona to robi właśnie takim wspominaniem. Często wspomina swoje dawne relacje (w negatywnym świetle) i porównuje je do naszej relacji. Pomimo, że zawsze jest to pozytywne spojrzenie na nas, to mnie to denerwuje. Odczuwam jakąś zazdrość, o te jej wcześniejsze związki i relacje. Nie wiem, jak sobie z tym radzić.. Pozdrawiam.
Anonimowo
4 miesiące temu
Monika Figat
To naturalne, że pojawiają się u Pana trudne emocje, takie jak złość czy zazdrość w kontekście przeszłości partnerki oraz jej wypowiedzi. Zachęcam do zauważenia i akceptacji tych uczuć, zamiast walki z nimi – są one informacją o tym, co jest dla Pana ważne. Proszę spróbować przyjąć swoje emocje z życzliwością i zastanowić się, jakie wartości chciałby Pan realizować w tej relacji (np. szacunek, otwartość, bliskość).
Warto też porozmawiać z partnerką o swoich odczuciach, wyrażając je w sposób spokojny i nieoceniający. Sytuacja jest złożona i aby lepiej pomóc, potrzebowalibyśmy więcej informacji o tym, jak wyglądają Państwa rozmowy na te tematy. Zawsze otwarta rozmowa o uczuciach i oczekiwaniach jest dobrym punktem wyjścia.
Serdeczności i powodzenia
Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line]
4 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anna Szczypiorska
Witaj, to, co opisujesz, jest bardzo typową reakcją w pierwszym poważnym związku. Różnica w Waszych doświadczeniach uruchamia zazdrość o przeszłość i porównywanie się do jej byłych. To nie oznacza braku zaufania, tylko lęk o własną wartość i obawę, że ktoś „przed Tobą” był dla niej bardziej atrakcyjny lub ważny. Jej komentarze o typie urody czy wspominanie dawnych relacji mogą być dla niej neutralne, ale u Ciebie trafiają w wrażliwe miejsce.
Najważniejsze, by spokojnie powiedzieć jej, że takie uwagi Cię ranią. Nie jako pretensja, tylko informacja o Twoich emocjach. Jej przeszłość nie jest konkurencją, a fakt, że dziś buduje przyszłość z Tobą, jest najważniejszy. Jeśli te myśli będą wracać lub nasilać się, warto rozważyć kilka spotkań ze specjalistą, żeby lepiej poukładać te emocje i nie obciążać nimi relacji.
4 miesiące temu
Wiktoria Waszczuk
Przede wszystkim chcę powiedzieć, że to, co Pan przeżywa, naprawdę potrafi być bardzo obciążające. Ma Pan za sobą trudne doświadczenie i teraz, kiedy buduje ważną relację, pojawiają się emocje, które mogą zaskakiwać. To naturalne, że wracają stare lęki, że porównuje się Pan z przeszłością partnerki, że pojawia się zazdrość czy niepewność. W wielu związkach pojawiają się takie obawy, nawet jeśli się o nich głośno nie mówi.
W Twojej wiadomości widzę dwie rzeczy, na które warto zwrócić uwagę:
1) Trudność z akceptacją przeszłości partnerki.
2) Sposób, w jaki partnerka komunikuje niektóre rzeczy.
To, że mówi, iż „nie jesteś w jej typie” albo że wspomina poprzednie relacje, może być dla Ciebie raniące. I nic dziwnego takie słowa, nawet jeśli nie są źle intencjonalne, potrafią uderzyć w poczucie bezpieczeństwa.
Może być pomocne porozmawianie z partnerką o tym, jak się z tym czujesz nie oskarżając, ale dzieląc się emocjami.
Pozdrawiam,
psycholog Wiktoria Waszczuk
4 miesiące temu
Agata Burnatowska
Dzień dobry,
Zapoznałam się z historią i widzę, że jest Ci trudno. To, że pojawiają się w nas różne wątpliwości, jest zupełnie naturalne.
W pierwszej kolejności podkreślasz, że boli Cię to, iż w poprzednich związkach ktoś był z nią bliżej fizycznie i że mówiła „kocham cię”. To naprawdę trudne uczucie — kiedy myślimy o swojej partnerce i wyobrażamy sobie jej wcześniejsze relacje. Wchodząc jednak w nowe związki, musimy mieć świadomość, że nasz partner/ka był/a wcześniej w innych relacjach, ale dziś to właśnie Ciebie wybrał/a na swojego towarzysza.
Napisałeś również, że trapi Cię to, iż Twoja partnerka czasem mówi o pewnych rzeczach zbyt bezpośrednio — na przykład o tym, że zakochała się najpierw w Twoim wnętrzu, a nie w wyglądzie. To sprawia, że nie czujesz się komfortowo.
Dodatkowo nie jest Ci łatwo, gdy wspomina i porównuje swoje poprzednie relacje do Waszej — nawet jeśli robi to w pozytywnym świetle.
Niezbędnym krokiem w tej sytuacji jest szczera i otwarta rozmowa o Waszych uczuciach, potrzebach i oczekiwaniach. Warto podzielić się z nią tym, co Cię rani, co sprawia przykrość lub co wprowadza Cię w dyskomfort.
Podkreślam, aby do takiej rozmowy się przygotować i mówić z perspektywy „ja…”, a nie „bo Ty…”.
Np.: „Ja nie lubię, gdy porównujesz swoje poprzednie relacje do naszej, bo wtedy czuję się… / bo to sprawia, że ja…”.
Taka komunikacja pozwoli Ci pokazać swoje uczucia i to, z czego wynikają, jednocześnie nie wzbudzając w drugiej osobie poczucia bycia atakowaną.
Masz prawo mówić o swoich emocjach i stawiać granice dotyczące tego, co chcesz słyszeć o jej poprzednich związkach.
Pamiętaj, że dla Ciebie coś może być oczywiste, ale Twoja partnerka może widzieć sytuację zupełnie inaczej — dlatego rozmowa jest tak ważna. Jesteście w związku i z zasady nie jesteście przeciwko sobie; Waszym wspólnym celem jest dobre czucie się ze sobą.
Życzę powodzenia
Agata Burnatowska
Psycholog i Coach
4 miesiące temu
Zobacz podobne
Problemy w związku po odkryciu oglądania pornografii przez partnerkę
Witam , Chciałbym poznać waszą opinię bo nie mam z kim o tym porozmawiać,a sprawa delikatna. Jestem z kobietą 9lat oraz mamy syna .Od początków naszych uprawialiśmy namiętny sex , później doszły zabawki wibrator dildo , aż we wrześniu postanowiliśmy pojechać do hotelu żeby pozbawiać się . Przed wyjazdem zaczęliśmy szukać nowych zabawek i znalazłem sex maszynkę .Wyjazd udany. Były plany że pojedziemy jeszcze raz , zacząłem oglądać porno gdzie na filmach było dwóch mężczyzn i jedna kobieta.Gdzie sobie pomyślałem że to będzie odzwierciedlenie sex maszynki a ja będę miał większą dominację nad kobietą podczas sexu.W grudniu kobieta zapytała czy oglądam porno a ja powiedziałem że nie ,nie kreci mnie to , przez 9lat nie oglądałem żadnej pornografii bo nie miałem potrzeby , oczywiście wstyd mi było przed nią się przyznać że zacząłem oglądać (października do grudnia).Przed Nowym Rokiem sprawdziła mi historię w telefonie , a tam oglądane porno awantura że uuj ,mi wstyd przed nią że wchodziłem na takie strony,tylko zapaść się pod ziemię.Najgorsze jest to że nie wchodziłem na typowe strony tylko znalazłem sobie 3 aktorki i wpisywałem w google . Bo jak oglądałem tylko wybrane aktorki to pewnie mnie podniecały podobały i kręciły, i jeszcze się do nich masturbowałem, a tak nie było nigdy . Mam przypisane do siebie wszystko co najgorsze gdzie przez 9lat nie dałem jej żadnego powodu o inne kobiety bo tylko ona się liczyła.Teraz mówi że nie ma zaufania do mnie , a miłość się tli , bo ją oszukuję a moja historia to bajka nie klejąca się, i mam postawione albo prawdę powiem albo dowidzenia ,ale co ja mam zrobić jak sobie w głowie tak wymyśliłem z tym pornolami?
Problemy z wzwodem u męża: co robić, by nie stracić satysfakcji w związku?
Nie wiem co mam zrobić w mojej sytuacji. Mąż ma problem od pewnego czasu problem z pełnym wzwodem. Czasami też musi dokończyć „sam”. Widzę, że go to stresuje i czuje się niekomfortowo, a ja również nie osiągam przez to pełnej satysfakcji. Ma 36 lat, wiadomo, stresu w życiu jak każdy ale uprawia dość regularnie sport, biega. Między nami zawsze dobrze się układało i nie chce żebyśmy to stracili. Czy macie podobne doświadczenia? Czy jesteście mi w stanie coś podpowiedzieć?
Brak orgazmu i blokady psychiczne u 30-latki: Czy warto szukać pomocy seksuologa?
Szanowni Państwo, zwracam się z zapytaniem dotyczącym sfery życia seksualnego. Temat zawęża się do kwestii braku możliwości osiągnięcia orgazmu przeze mnie (kobietę). Czytam różne poradniki i większość z nich wskazuje na techniki czy umiejętność odpuszczania, ale nie zmienia to aktualnej sytuacji i mąż zaczyna się martwić :) Ja mam wrażenie, że nie do końca mi to przeszkadza, cieszę się z bliskości i przyjemności męża. Jesteśmy małżeństwem od ok. 2 miesięcy i od tego czasu praktycznie codziennie uprawiamy seks, niekiedy nawet kilka razy dziennie. Oboje jesteśmy przed trzydziestką, mąż dwa lata starszy ode mnie. W miarę zdrowi, w miarę ze zdrowych rodzin, pracujący, ogólnie cieszymy się życiem :) Mimo to, na palcach jednej ręki mogę wymienić momenty, kiedy w ogóle odczuwałam jakąkolwiek przyjemność ze stosunku, jedynie cieszę się z przyjemności męża. On wydaje się być cały czas "w gotowości" :) ja sama dość często mam ochotę na seks, najczęściej sama go inicjuję. Jednak kiedy przychodzi już do stosunku, całkowicie blokuję się psychicznie i przestaję czuć cokolwiek. Fizyczna blokada czasami wrasta do tego stopnia, że mąż nie jest w stanie wprowadzić członka. Około 70% penetracji rozpoczyna się bólem, po pełnym wprowadzeniu około 3 pchnięć mogę zaliczyć do przyjemnych na swój sposób, później nie czuję już nic. Mąż naprawdę się stara, uprawiamy również seks oralny i nawet ta forma bardzo rzadko sprawia mi przyjemność. Przy czym wydaje się jakby ciało reagowało prawidłowo - często jestem wystarczająco mokra, ale to niestety nie wpływa na zniwelowanie bólu przy początkowej penetracji. Raz nawet miałam wytrysk, ale nie czułam się inaczej, czułam jedynie przyjemne "drażnienie" przedniej ściany pochwy. Razem z mężem sporo rozmawiamy w tym temacie i już dużo zmieniło się na lepsze, ale nie wydaje mi się, że to wszystko powinno być aż tak trudne. Mąż już zaczyna się zastanawiać czy może w dzieciństwie miałam jakieś nieciekawe sytuacje, które powodują te blokady. Ale nic takiego nie miało miejsca, jeśli oczywiście niczego nie wyparłam. Zaczynam się trochę poddawać i przestaje mi już zależeć na tego rodzaju przyjemności (której i tak nie znam, więc nie wiem, do czego tęsknić :)) a mąż zaczyna się tym smucić a może i nawet frustrować, bo nie jest w stanie sprawić mi przyjemności. Zastanawiam się co z tym zrobić, rozważaliśmy już kwestię seksuologa, choć przygniata mnie myśl o szukaniu kompetentnej osoby (mając za sobą przeprawę z chirurgami i ortopedami). Jeśli są Państwo w stanie coś doradzić czy raczej powinniśmy dać temu czas i nie przejmować się zbytnio tą sferą. Reasumując, proszę o pomoc i wskazówkę, z góry bardzo dziękuję.
Ostatnio mam za sobą trudny okres po rozstaniu.
Witam. To, co napisze, jest tak traumatyczne dla mnie, że nie wiem, jak to napisać. Ostatnio mam za sobą trudny okres po rozstaniu. I zrobiłem coś, co jest niezgodne z moimi zasadami i przez to nie chce mi się już żyć. Po twardych dragach i alkoholu nie wiem sam, co pomyślałem se w głowie, poszedłem do prostytutki... Brzydzę się teraz sobą, to był wielki błąd, nie wiem, co mam zrobić, na pewno nigdy tego nie powtórzę. Nie było to spotkanie typowe tylko z zakresu fetyszu stóp... Tak wiem niektórym to obleśne, ale pod wpływem też substancji doszło do seksu oralnego. Nie myślałem wtedy. Jestem przegrany i zrozpaczony... Do tego dziewczyna z która mnie zostawiła przez moje głupie błędy, dalej jest dla mnie jedyna kochana osoba na świecie. Nawet jakbym to naprawił to, co mam jej powiedzieć? Nie chce tego mówić, co odwaliłem, bo nie jestem z tego dumny. Do tego jestem wierzący i czuje, że moja dusza jest rozerwana. Nie mogę na siebie patrzeć... Co mam zrobić? Jak se poradzić? Nie wiem, co mam zrobić. Nie mogę dopuścić sobie do myśli, że tak mi odbiło. Pomocy!
Czy to normalne, że żona nie chce seksu oralnego? Jak reagować na jej odrzucenie?
Czy to normalne że żona nie chce seksu oralnego? Obrzydza ja to odrzuca, mam to uszanować Akceptować czy wciąż ją namawiać ? Mam wrażenie że każda kobieta robi tak swojemu mężowi a moja marudzi..
