Jak wyjść z depresji i czy zmuszanie się do codziennych czynności zwiększy energię?

Dzień dobry

 Zastanawia mnie to pytanie, a raczej słowo "ponoć". Chcesz się przekonać jak to jest? Wierz mi...nie chcesz, gdyż ten stan jest niezwykle wyczerpujący. Energia nie pojawia się samoistnie, ale człowiek w depresji powinien podjąć jak najszybciej leczenie psychiatryczne przyjmując leki mające za zadanie wyrównanie w mózgu poziomu dopaminy i serotoniny oraz powinien poddać się psychoterapii. Depresja to choroba ciała ale i duszy. Osobiście polecam psychoterapię w nurcie poznawczo - behawioralnym. 

Dzień dobry 💙
Rozumiem, że może się wydawać, iż ciągłe zmuszanie się do działania będzie bardzo wyczerpujące. W depresji nawet najprostsze czynności potrafią kosztować ogromny wysiłek. Na szczęście u wielu osób nie trwa to wiecznie. Małe kroki pomagają stopniowo odzyskiwać poczucie sprawczości, a z czasem często pojawia się też więcej energii i motywacji. Każda droga do zdrowienia wygląda jednak nieco inaczej, dlatego warto dać sobie czas i, jeśli jest taka potrzeba, skorzystać z pomocy psychologa lub psychiatry. Nie trzeba przez to przechodzić samemu.

Pozdrawiam serdecznie,
Psycholog Wiktoria

Depresja to choroba, z którą ciężko mierzyć się samemu, dlatego warto rozpocząć od konsultacji z psychiatrą lub psychoterapeutą, którzy wprowadzą odpowiednie leczenie, czasem również farmakologiczne, niezbędne do tego, aby poczuć się lepiej. 

Porady na temat ubierania się, wstawania i spaceru mają również sens, ponieważ codzienny ruch ma dobry wpływ na nasze zdrowie i gospodarkę hormonalną, która również wpływa na nastrój.

Jednak podstawą do wyleczenia jest sięgnięcie po pomoc. 

Serdeczności

Joanna- psychoterapeuta psychodynamiczny

Dzień dobry. Na początku leczenia depresji często trzeba działać „pomimo” braku energii. Nie chodzi jednak o zmuszanie się przez całe życie ale o stopniowe odbudowywanie aktywności. Z czasem u wielu osób pojawia się więcej energii i motywacji, dzięki czemu codzienne czynności wymagają coraz mniej wysiłku. Proces ten zwykle przebiega małymi krokami, od podstawowych czynności, przez powrót do zainteresowań, kontaktów z ludźmi czy pracy. Jeśli mimo podejmowanych działań poprawa nie następuje lub objawy są bardzo nasilone, warto skonsultować się z psychiatrą i psychologiem, ponieważ sama aktywizacja nie zawsze jest wystarczająca. Depresja jest chorobą, którą można skutecznie leczyć, choć wymaga to czasu i cierpliwości.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Pani Beato,

to zupełnie zrozumiałe, że słowo „zmuszanie się” budzi opór, dlatego na początku drogi warto zastąpić je niezwykle łagodnym zapraszaniem siebie do najmniejszych, wręcz mikroskopijnych kroków. W depresji motywacja nie pojawia się sama z siebie przed działaniem, lecz rodzi się powoli dopiero w trakcie lub po wykonaniu drobnego gestu, takiego jak wypicie szklanki wody czy uchylenie okna. Każde, nawet najmniejsze zaopiekowanie się sobą w kryzysie jest ogromnym sukcesem i dowodem siły, a nie powodem do wywierania na sobie dodatkowej presji.

Pozdrawiam serdecznie.

Bożena Nagórska

Na początku wychodzenia z depresji rzeczywiście często wygląda to tak, że trzeba wykonywać podstawowe czynności „na siłę” — nie dlatego, że to magicznie od razu przywróci energię, ale dlatego, że depresja często zabiera napęd i sprawia, że człowiek wpada w błędne koło: mniej robię → czuję się gorzej → mam jeszcze mniej siły.

Ważne jest jednak, że celem nie jest całe życie funkcjonować wyłącznie na przymusie. Z czasem, przy odpowiednim leczeniu i stopniowym wracaniu do aktywności, zwykle zaczynają pojawiać się małe oznaki poprawy: łatwiej wstać, coś zaczyna sprawiać przyjemność, pojawia się więcej spontanicznej motywacji. To nie dzieje się zawsze nagle — częściej jest to powolny proces.

Warto też pamiętać, że w depresji nie chodzi o to, żeby nagle „wziąć się w garść” i robić wszystko jak dawniej. Zbyt duże wymagania wobec siebie mogą tylko zwiększać poczucie porażki. Na początku często wystarczą bardzo małe kroki: prysznic, ubranie się, wyjście na kilka minut na zewnątrz, przygotowanie posiłku, kontakt z drugą osobą.

Później ważne jest nie tylko działanie mimo braku chęci, ale też praca nad tym, co podtrzymuje depresję — np. sposobem myślenia, trudnymi emocjami, relacjami czy przyczynami, które doprowadziły do pogorszenia samopoczucia. Dlatego psychoterapia i/lub leczenie psychiatryczne mogą być ważnym elementem powrotu do równowagi.

Nie każdy dzień będzie wyglądał tak samo. Nawet po poprawie mogą zdarzać się dni, kiedy trzeba będzie bardziej się „uruchomić”, ale to różni się od życia w ciągłej walce ze sobą.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry,
samo „zmuszanie się” do wstawania z łóżka czy wykonywania różnych czynności nie sprawi, że depresja zniknie. 
W terapii Poznawczo-Behawioralnej takie działania mogą być jednak częścią procesu aktywizacji behawioralnej.

Aktywizacja behawioralna nie polega na przypadkowym zmuszaniu się do aktywności, lecz na stopniowym, zaplanowanym podejmowaniu działań, które są ważne, potrzebne lub mogą dostarczać poczucia przyjemności  oraz satysfakcji. Jej celem jest przerwanie błędnego koła bierności i obniżonego nastroju.

Bardzo ważne jest, aby najpierw jednak zrozumieć, jak ten mechanizm działa oraz dostosować aktywności do aktualnych możliwości osoby doświadczającej depresji. Nie chodzi o to, by robić dużo, lecz by zaczynać od małych i realistycznych kroków, które mają sens.

Aktywizacja behawioralna jest jednym z możliwych elementów pracy terapeutycznej. W zależności od potrzeb może być uzupełniana (a nawet powinna) między innymi o pracę z myślami, przekonaniami, czy snem.

Pozdrawiam serdecznie,

Justyna Czerniawska (Karkus) - psycholog, psychoterapeuta CBT

Dzień dobry,

Pani Beato, myślę, że warto odczarować samo słowo „zmuszać się”, gdyż zdrowienie z depresji nie powinno polegać na tym, że przez resztę życia będzie Pani codziennie walczyć ze sobą, żeby wstać z łóżka.

Na początku często trzeba zrobić coś zanim pojawi się ochota, ale z czasem, jeśli leczenie działa, aktywność zaczyna kosztować mniej, a energia i spontaniczna chęć działania stopniowo wracają. To bardziej przypomina wychodzenie z bardzo głębokiego dołka niż ciągnięcie siebie pod górę przez całe życie.I jeszcze jedno: nie każdy spacer, prysznic czy wyjście z domu musi być „zadaniem terapeutycznym”. Celem jest przecież odzyskanie życia, a nie stworzenie sobie kolejnej listy obowiązków. Może więc zamiast pytać: „Jak długo będę musiała się zmuszać?”, warto zapytać: „Co mogłoby sprawić, że życie będzie mi choć odrobinę mniej ciężko?”

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka