Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak znaleźć odpowiedniego terapeutę dla podejrzenia zaburzenia schizoidalnego?
Podejrzewam u siebie zaburzenie schizoidalne. Jak dobrać terapeutę, żeby był odpowiedni do rozpoznania i ewentualnej terapii takiego zaburzenia? Z tego co wyczytałem to jest rzadkie zaburzenie i nie wiem czy każdy psycholog dałby sobie z tym radę. Kolega polecił mi swojego psychologa ale on ma problemy z napadami gniewu, wybuchami złości, agresją i nie wiem czy w moim przypadku osoby skrytej oraz wycofanej też by się to sprawdziło.
Anonimowo
4 miesiące temu
Zuzanna Jasek
Dzień dobry,
Warto poszukać specjalisty zajmującego się diagnozą zaburzeń osobowości z użyciem standaryzowanych testów. Schizoidalne zaburzenia osobowości można zbadać za pomocą wywiadu klinicznego SCID-5-PD, na który psycholog przeznacza najczęściej kilka wizyt.
Pozdrawiam serdecznie
Zuzanna Jasek
4 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Tomasz Pisula
Dzień dobry,
jest to faktycznie rzadkie zaburzenie, jednak uważa sie, ze występuje coraz czesciej - jest to związane z wyobcowaniem społecznym w naszej kulturze.
Myślę, ze w takiej diagnozie bardziej odpowiednie byłoby znalezienie dobrego psychoterapeuty psychodynamicznego, ponieważ inne nurty, w tym kryteria i rozpoznanie DSM, spłycą problem i nie zawsze sa w stanie wystarczająco głęboko przeanalizować strukturę osobowości na głębszym poziomie. Dodatkowo, czy diagnoza jest Panu potrzebna, do czego - zawsze myślę, ze warto sobie zadać takie pytanie.
Jeżeli chodzi o literaturę, to klasycznym dziełem jest:
„Schizoid Phenomena, Object Relations and the Self” H. Guntrip. Niestety tylko po angielsku.
Ciekawy rozdział i opis funkcjonowania jest u Nancy McWilliams „Diagnoza Psychoanalityczna”.
Wart uwagi jest też opis A. Lowena - w książce „Zdrada ciała” jest całościowy opis, jednak jest to mocno analityczna pozycja, stad pewnie nie wszystko byłoby adekwatne :)
Powodzenia,
Tomasz Pisula
Psycholog, psychoterapeuta
4 miesiące temu
Agnieszka Kachel
Dzień dobry. Opisuje Pan, że może cierpieć na zaburzenie osobowości, a żeby móc podjąć skuteczna pomoc zachęcam zgłosić się do psychoterapeuty, który zajmuje się takim leczeniem. O ile psycholog z odpowiednim przygotowaniem mógłby się podjąć diagnozy takiej osobowości, to już terapii nie może prowadzić. Nie ma odpowiednich uprawnień i przygotowania. Zachęcam umówić się do psychoterapeuty pracującego w nurcie psychodynamicznym, psychoanalitycznym, ewentualnie terapią schematów. Etap konsultacyjny pomoże rozjaśnić wątpliwości i ukierunkować dalszą pracę
4 miesiące temu
Barbara Szeliga
Witaj,
Specjalista może skutecznie pracować zarówno z osobami skrytymi, jak i z tymi z silną ekspresją. Z twojej wiadomości wynika, że jesteś osobą skrytą i wycofaną, więcej informacji nie podajesz. To o czym piszesz, nie musi świadczyć o schizoidalnych zaburzeniach osobowości. Terapeuta z doświadczaniem klinicznym może pomóc Ci uporządkować i nazwać to, przez co przechodzisz, a przede wszystkim pomóc w trudnościach.
Pozdrawiam,
Barbara Skultecka
4 miesiące temu
Dagmara Kubik
Dzień dobry,
W temacie wyboru psychoterapeuty, zwróciłabym uwagę na to, by był to terapeuta z w trakcie lub po ukończeniu kilkuletniego szkolenia w nurcie psychodynamicznym lub psychoanalitycznym. Te podejścia najczęściej i najpełniej pracują z problematyką osobowości. Istotne jest też, by terapeuta miał doświadczenie w pracy z osobami wycofanymi, introwertycznymi, unikającymi intensywnej ekspresji emocji, a nie wyłącznie z pacjentami zgłaszającymi impulsywność czy agresję. Można psychoterapeutę o to zapytać przed umówieniem się na pierwsze spotkanie. Warto również sprawdzić, czy terapeuta pracuje pod stałą superwizją oraz, czy w ramach szkolenia przeszedł własną terapię – są to standardy, które zwiększają bezpieczeństwo i jakość pracy.
To, że terapeuta pomaga osobie z napadami złości, nie oznacza automatycznie, że będzie odpowiedni (lub nieodpowiedni) dla kogoś o zupełnie innym stylu funkcjonowania. W psychoterapii kluczowe jest nie tyle „dopasowanie problemu”, co sposób pracy i zdolność terapeuty do budowania relacji z konkretnym pacjentem. Jednocześnie ma Pan rację, że osoby bardziej skryte i wycofane często potrzebują innego tempa, większej delikatności i tolerancji ciszy niż osoby impulsywne.
Dobrym rozwiązaniem bywa umówienie się na kilka spotkań konsultacyjnych, podczas których można rozwiać swoje wątpliwości i sprawdzić jak się Panu pracuje z daną osobą. Zachęcam do potraktowania pierwszych spotkań jako spokojnego rozeznania, a nie zobowiązania.
Życzę powodzenia i wszystkiego dobrego.
4 miesiące temu
Dagmara Łuczak
Dzień dobry,
Twoje pytanie jest bardzo trafne i sensowne.
Najważniejsza rzecz na początku. Nie zakładaj diagnozy na sztywno. Objawy schizoidalne mogą wynikać z różnych przyczyn. Czasem są cechą osobowości. Czasem sposobem radzenia sobie. Czasem elementem innego problemu. Dlatego potrzebujesz kogoś, kto potrafi dobrze diagnozować, a nie tylko leczyć objawy.
W Twoim przypadku dobrze jest szukać terapeuty, który pracuje z zaburzeniami osobowości i ma doświadczenie w długoterminowej terapii. Dobrze, jeśli pracuje w nurcie psychodynamicznym, psychoanalitycznym albo integracyjnym. Odnosząc się do Twoich wątpliwości, to, że terapeuta pracuje z osobami agresywnymi albo z napadami złości, nie oznacza, że nie poradzi sobie z osobą wycofaną.
Na pierwszym spotkaniu warto jasno powiedzieć, że jesteś osobą skrytą. Możesz zapytać, jak wygląda proces diagnozy i jak terapeuta pracuje z osobami wycofanymi. Odpowiedni terapeuta wytłumaczy wszystko i opisze, aby pacjent mógł poczuć się bezpiecznie i spokojnie.
Pozdrawiam,
Dagmara Łuczak
Psycholog
4 miesiące temu
Ewelina Ewa Janowicz
Dzień dobry,
do pracy z zaburzeniami osobowości rekomenduje się terapię w nurcie psychodynamicznym. Terapeuta pracujący takim sposobem będzie również miał kompetencje, aby potwierdzić diagnozę, którą Pan/Pani u siebie podejrzewa oraz pokierować dalszym leczeniem.
4 miesiące temu
Kamil Gołuszka
Właściwie każdy psychoterapeuta może być pomocny. Zwracaj przede wszystkim uwagę na wykształcenie oraz doświadczenie danego specjalisty, szczególnie, czy ma doświadczenie pracy w jakimkolwiek miejscu klinicznym (oddział zaburzeń itd.). Ale każdy psychoterapeuta jest szkolony do pracy z tymi zaburzeniami.
Są też różne nurty w psychoterapii i raczej każdy z nich może być w większym lub mniejszym stopniu pomocny. Ja ze swojej strony, mogę polecić nurt psychodynamiczny lub psychoanalityczny. Zakładając, że masz zaburzenia osobowości, to te nurty mogą być bardzo pomocne.
4 miesiące temu
Zuzanna Zbieralska
Dzień dobry,
Warto wybrać takiego psychologa, który zaznacza w swojej ofercie, że specjalizuje się w zaburzeniach osobowości, jeśli chce Pan mieć taką pewność. Proszę jednak pamiętać, że niekoniecznie musi być to zaburzenie schizoidalne, dlatego warto wybrać się na pierwszą konsultację, która pozwoli określić, o jakim konkretnie podłożu są występujące objawy. Nawet jeśli psycholog nie będzie specjalizował się w danym obszarze- powinien wskazać odpowiednią osobę, do której powinien się Pan zwrócić w następnej kolejności. Co do wybuchów złości i agresji ze strony psychologa- absolutnie takie zachowania ze strony psychologa nie powinny mieć miejsca, w żadnych okolicznościach.
Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło,
Zuzanna Zbieralska, psycholożka
4 miesiące temu
Elza Grabińska
Szanowny Panie,
jeżeli podejrzewa Pan u siebie zaburzenia schizoidalne, najlepiej jest zacząć od diagnozy, którą stawia się tylko w kontakcie z psychologiem klinicznym lub psychiatrą, zwykle po dłuższym procesie, a nie jednej rozmowie. W zależności od postawionej diagnozy i zgłaszanych objawów może Pan liczyć na wskazania odnośnie dobrania specjalisty. Nie każdy psycholog czy psychoterapeuta pracuje z każdymi zaburzeniami, dlatego podczas szukania specjalisty warto zwrócić uwagę na jego wykształcenie, kursy i konkretne obszary, którymi się zajmuje.
To, że kolega poleca swojego psychologa, nie oznacza, że będzie on odpowiedni również dla Pana, bo praca z objawami kolegi, a Pańskimi może wyglądać zupełnie inaczej.
Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.
4 miesiące temu
Marta Lotysh
Dzień dobry
Polecam podejście poznawczo-behawioralne, posiada protokoły do pracy z zaburzeniem osobowości schizoidalnej. Ale przed rozpoczęciem terapii warto rozważyć inne opcje trudności i przeprowadzenia diagnostyki różnicowej oraz przygotowania konceptualizacji problemu.
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Czy mogę wesprzeć partnera przez odprowadzanie go na terapię?
Witam, czy jeżeli partner zaczął uczęszczać na terapię, ponieważ ma ataki paniki i nerwicę lękową. To mogę go na nią odprowadzać żeby czuł moje wsparcie?
I czy jeżeli nasz związek zaczął na tym cierpieć i mi również jest ciężko. To czy nie rozważyć terapii dla par?
Co zrobić by skutecznie wyleczyć agorafobię i derealizację z depersonalizacją?
Dzień dobry, co zrobić by skutecznie wyleczyć agorafobię i derealizację z depersonalizacją? Oprócz tego mam OCD. Od prawie roku się zmagam z tymi pierwszymi 2 zaburzeniami i nie umiem do końca ich opanować. Chodzę na terapię, widzę poprawę, lecz nie jest to nadal stan, gdzie funkcjonuje bez problemu. Mimo że pomocną terapię rozpoczęłam dopiero 2 miesiące temu to od samego początku ćwiczę wychodzenie z domu, od początku tego roku już tym bardziej. Jestem zmęczona tym, że nie mogę się od tego uwolnić, mimo tylu miesięcy. Czy w przypadku, gdy codziennie praktycznie dotyka mnie odrealnienie jest podstawa do udania się też do psychiatry? Potrafię iść do szkoły, do sklepu czy ewentualnie na spacer i się tak czuć dopóki nie wejdę do jakiegoś pomieszczenia, chociaż czasami dopiero w domu dobrze się czuję. Tak samo często jak patrzę na swoje zdjęcia to poznaje, że to ja, ale nieswojo mi się patrzy na siebie, w lustrze czasem też. Bardzo bym chciała już normalnie żyć, chociaż trochę obawiam się ewentualnej wizyty u psychiatry, wystarczy, że często wstyd mi z tym, że chodzę na terapię. Prawie nikt tego nie wie, ale i tak. Nie uważam, że inni powinni się tego wstydzić, ale za to gdy myślę o tym, że to ja tam chodzę to myślę jedynie, że nie umiem sobie sama poradzić z problemem, który przez wielu z mojego otoczenia nie jest nadal brany na poważnie. Czasami ktoś z tego zażartuje, czasami powie, żebym po prostu przestała się bać czy zostawia mnie podczas wyjścia na dwór gdy obiecał, że będzie iść ze mną (to ostatnie zdarza się tylko w szkole ze znajomymi). Zaczynają się wakacje, których bardzo się obawiam, ze względu na wyjazd za granicę (podczas wyjazdów zawsze łapie mnie mocna derealizacja) czy wybicie się z rutyny. Poza tym nie wiem nawet jak zmotywuje się by wchodzić z domu, nie chcę chodzić ze znajomymi, bo mam wrażenie, że od czasu moich lęków tylko im przeszkadzam. Zawsze jak wychodzimy na dwór muszą patrzeć czy ja przypadkiem nie panikuję, a jak już nie wyjdę, bo zbyt się boję to doskonale się bawią, tak samo każda wycieczka szkolna była „niezapomniana i najlepsza” i mimo że zapewniali mi, że ze mną byłoby jeszcze lepiej to ja już zdążyłam przypisać sobie to, że nie będę im psuć wycieczek i na nie jeździć. Czuję się bezradna, wiem co robić z lękiem czy odrealnieniem, więc czemu to działa tylko w wybranych momentach? Czy w tej sytuacji te leki jednak nie są złym pomysłem? Chcę wreszcie odzyskać spokój, ludzi wokół i przede wszystkim całą siebie.
Czy terapeuta musi znać mój zawód? Nie chcę o nim rozmawiać.
Dzień dobry, Dlaczego terapeuci, psychologowie i psychiatrzy wymagają od pacjenta powiedzenia, w jakim zawodzie pracuje? "Specjaliści", z którymi miałam do czynienia, mówili, że to bardzo ważna informacja, że bez tego nie da się pomóc pacjentowi, mówili, że jeszcze nie spotkali się z sytuacją, że ktoś nie chciał ujawnić swojego zawodu.
Jednak ja pracuję w zawodzie, który jest społecznie potępiany i wyśmiewany przez wszystkich. Chcę jak najszybciej zakończyć te sytuacje.
Wg mnie, jeśli ktoś uważa, że nie ma zawodów wyśmiewanych społecznie i wszyscy traktują wszystkie zawody z takim samym szacunkiem, to świadczy to o jego głębokim odrealnieniu. Mówienie o moim zawodzie sprawia mi wielki ból. Nienawidzę tego zawodu. Czy są wśród Państwa Specjaliści, którzy nie wymagają tej informacji do pomocy drugiej osobie i mają w sobie na tyle empatii i rozumieją, że życie czasami tak poniewiera człowiekiem, że wybiera zawody potępiane społecznie? I nie wymagają mówienia o tym od pacjenta. Dla mnie to równie wstydliwa rzecz jak, np. masturbacja. Czuję się, jakby ktoś mnie pytał, jakie oglądam filmy porno, mimo że przyszłam z nieco innym problemem? Błagam o pomoc! Czy jest wśród Państwa ktoś majacy w sobie empatię i reprezentujący inne podejście?
Toksyczna mama z siostrą. Nie żyją swoim życiem, wiecznie mi wytykają.
Nie umiem sobie poradzić z toksycznością w mojej rodzinie.
Siostra pije, druga siostra ma tendencję do obgadywania moich życiowych decyzji z mamą, a mama nie rozumie, że mogę chcieć żyć inaczej niż ona.
Nie mieć dzieci, nie mieć obowiązku gotowania codziennie obiadu. Korzystam z życia z moim mężem, nie jestem udręczoną matką tak, jak moja mama i siostra. Mama powiedziała mi, że gdyby mogła cofnąć czas to zdecydowałaby się na jedno dziecko, nie trójkę, bo ma z nami już dorosłymi tylko udrękę.
Ciągle myślę o tym, że mama ma złe zdanie o sposobie, jakim żyje. Często też myślę o tym, że moja siostra woli żyć moim życiem, zamiast zająć się swoim.
Jestem bardzo rozgoryczona, rozżalona. Kiedyś bardzo lubiłam całymi dniami siedzieć w domu, mówiły "wyszła byś do ludzi, a nie w domu siedzisz". Teraz jak zaczęłam korzystać z życia z mężem też jest mi to wytykane, bo jak to tak można z życia korzystać. Mówiłam im o tym, że mam prawo żyć po swojemu i im nic do tego jak żyje. Mówiłam o swoich uczuciach. Strasznie się tym przejmuje, czuję niesprawiedliwość, że nie pozwalają mi żyć na moich zasadach. Nie śpię po nocach, bo analizuje każde ich przykre słowa. Podjęłam pracę nad sobą, wspomagam się materiałami terapeutycznymi. Chce przerwać schemat jakim przesiąkły moja mama czy siostra. Chce być inna. Myśleć pozytywnie, przepracować wszystkie trudne emocje które mam w sobie, dla siebie i mojego męża.
Dysocjacja w zaburzeniach lękowych. Mam wrażenie, że psychoterapia idzie za szybko.
Dzień dobry, co zrobić z poczuciem odrealnienia przy zaburzeniach lękowych? Mam wrażenie, że właśnie przez takie poczucie ten lęk nadal nie chce odejść. Jednego dnia mam poczucie, że otoczenie wokół mnie nie jest prawdziwe, jakbym oglądała jakiś film, a nie naprawdę tam była, a drugiego dnia, że to nie otoczenie jest problemem, a to ja się od nich oddalam, to ja jestem jak we śnie. Nie wiem co z tym zrobić, bo nie raz utrudnia mi to pokonanie lęku, w najgorszych chwilach, gdy miałam ataki paniki (obecnie praktycznie ich nie widzę) to właśnie wszystko robiło się mniejsze, sztuczne itp. Mówiłam o tym na sesji chociaż jak widać za mało i jedynie co to przegadałam sam lęk, nie to uczucie. A teraz nawet z lęku zbaczamy na inne tematy i nie wiem czy to dobrze, bo jestem dość zestresowana czy to nie za szybko, że może powinnam nadal rozmawiać o problemie, z którym tu przyszłam. O ile właśnie ataki paniki zniknęły, to takie odrealnienia i lęk w głowie są nadal, momentami bardziej nasilone niż parę miesięcy temu. Dawniej to odrealnienie też było, lecz często było tylko kawałkiem ataku paniki, a nie jedynym problemem jak teraz. Naprawdę nie wiem co to znaczy: czy terapia tak naprawdę nie działa i muszę pójść do psychiatry? Czy jest jakiś sposób by sobie z tym radzić?
