Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak znaleźć odpowiedniego terapeutę dla podejrzenia zaburzenia schizoidalnego?
Podejrzewam u siebie zaburzenie schizoidalne. Jak dobrać terapeutę, żeby był odpowiedni do rozpoznania i ewentualnej terapii takiego zaburzenia? Z tego co wyczytałem to jest rzadkie zaburzenie i nie wiem czy każdy psycholog dałby sobie z tym radę. Kolega polecił mi swojego psychologa ale on ma problemy z napadami gniewu, wybuchami złości, agresją i nie wiem czy w moim przypadku osoby skrytej oraz wycofanej też by się to sprawdziło.
Anonimowo
6 miesięcy temu
Zuzanna Jasek
Dzień dobry,
Warto poszukać specjalisty zajmującego się diagnozą zaburzeń osobowości z użyciem standaryzowanych testów. Schizoidalne zaburzenia osobowości można zbadać za pomocą wywiadu klinicznego SCID-5-PD, na który psycholog przeznacza najczęściej kilka wizyt.
Pozdrawiam serdecznie
Zuzanna Jasek
6 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Tomasz Pisula
Dzień dobry,
jest to faktycznie rzadkie zaburzenie, jednak uważa sie, ze występuje coraz czesciej - jest to związane z wyobcowaniem społecznym w naszej kulturze.
Myślę, ze w takiej diagnozie bardziej odpowiednie byłoby znalezienie dobrego psychoterapeuty psychodynamicznego, ponieważ inne nurty, w tym kryteria i rozpoznanie DSM, spłycą problem i nie zawsze sa w stanie wystarczająco głęboko przeanalizować strukturę osobowości na głębszym poziomie. Dodatkowo, czy diagnoza jest Panu potrzebna, do czego - zawsze myślę, ze warto sobie zadać takie pytanie.
Jeżeli chodzi o literaturę, to klasycznym dziełem jest:
„Schizoid Phenomena, Object Relations and the Self” H. Guntrip. Niestety tylko po angielsku.
Ciekawy rozdział i opis funkcjonowania jest u Nancy McWilliams „Diagnoza Psychoanalityczna”.
Wart uwagi jest też opis A. Lowena - w książce „Zdrada ciała” jest całościowy opis, jednak jest to mocno analityczna pozycja, stad pewnie nie wszystko byłoby adekwatne :)
Powodzenia,
Tomasz Pisula
Psycholog, psychoterapeuta
6 miesięcy temu
Agnieszka Kachel
Dzień dobry. Opisuje Pan, że może cierpieć na zaburzenie osobowości, a żeby móc podjąć skuteczna pomoc zachęcam zgłosić się do psychoterapeuty, który zajmuje się takim leczeniem. O ile psycholog z odpowiednim przygotowaniem mógłby się podjąć diagnozy takiej osobowości, to już terapii nie może prowadzić. Nie ma odpowiednich uprawnień i przygotowania. Zachęcam umówić się do psychoterapeuty pracującego w nurcie psychodynamicznym, psychoanalitycznym, ewentualnie terapią schematów. Etap konsultacyjny pomoże rozjaśnić wątpliwości i ukierunkować dalszą pracę
mniej niż godzinę temu
Barbara Szeliga
Witaj,
Specjalista może skutecznie pracować zarówno z osobami skrytymi, jak i z tymi z silną ekspresją. Z twojej wiadomości wynika, że jesteś osobą skrytą i wycofaną, więcej informacji nie podajesz. To o czym piszesz, nie musi świadczyć o schizoidalnych zaburzeniach osobowości. Terapeuta z doświadczaniem klinicznym może pomóc Ci uporządkować i nazwać to, przez co przechodzisz, a przede wszystkim pomóc w trudnościach.
Pozdrawiam,
Barbara Skultecka
6 miesięcy temu
Dagmara Kubik
Dzień dobry,
W temacie wyboru psychoterapeuty, zwróciłabym uwagę na to, by był to terapeuta z w trakcie lub po ukończeniu kilkuletniego szkolenia w nurcie psychodynamicznym lub psychoanalitycznym. Te podejścia najczęściej i najpełniej pracują z problematyką osobowości. Istotne jest też, by terapeuta miał doświadczenie w pracy z osobami wycofanymi, introwertycznymi, unikającymi intensywnej ekspresji emocji, a nie wyłącznie z pacjentami zgłaszającymi impulsywność czy agresję. Można psychoterapeutę o to zapytać przed umówieniem się na pierwsze spotkanie. Warto również sprawdzić, czy terapeuta pracuje pod stałą superwizją oraz, czy w ramach szkolenia przeszedł własną terapię – są to standardy, które zwiększają bezpieczeństwo i jakość pracy.
To, że terapeuta pomaga osobie z napadami złości, nie oznacza automatycznie, że będzie odpowiedni (lub nieodpowiedni) dla kogoś o zupełnie innym stylu funkcjonowania. W psychoterapii kluczowe jest nie tyle „dopasowanie problemu”, co sposób pracy i zdolność terapeuty do budowania relacji z konkretnym pacjentem. Jednocześnie ma Pan rację, że osoby bardziej skryte i wycofane często potrzebują innego tempa, większej delikatności i tolerancji ciszy niż osoby impulsywne.
Dobrym rozwiązaniem bywa umówienie się na kilka spotkań konsultacyjnych, podczas których można rozwiać swoje wątpliwości i sprawdzić jak się Panu pracuje z daną osobą. Zachęcam do potraktowania pierwszych spotkań jako spokojnego rozeznania, a nie zobowiązania.
Życzę powodzenia i wszystkiego dobrego.
6 miesięcy temu
Dagmara Łuczak
Dzień dobry,
Twoje pytanie jest bardzo trafne i sensowne.
Najważniejsza rzecz na początku. Nie zakładaj diagnozy na sztywno. Objawy schizoidalne mogą wynikać z różnych przyczyn. Czasem są cechą osobowości. Czasem sposobem radzenia sobie. Czasem elementem innego problemu. Dlatego potrzebujesz kogoś, kto potrafi dobrze diagnozować, a nie tylko leczyć objawy.
W Twoim przypadku dobrze jest szukać terapeuty, który pracuje z zaburzeniami osobowości i ma doświadczenie w długoterminowej terapii. Dobrze, jeśli pracuje w nurcie psychodynamicznym, psychoanalitycznym albo integracyjnym. Odnosząc się do Twoich wątpliwości, to, że terapeuta pracuje z osobami agresywnymi albo z napadami złości, nie oznacza, że nie poradzi sobie z osobą wycofaną.
Na pierwszym spotkaniu warto jasno powiedzieć, że jesteś osobą skrytą. Możesz zapytać, jak wygląda proces diagnozy i jak terapeuta pracuje z osobami wycofanymi. Odpowiedni terapeuta wytłumaczy wszystko i opisze, aby pacjent mógł poczuć się bezpiecznie i spokojnie.
Pozdrawiam,
Dagmara Łuczak
Psycholog
6 miesięcy temu
Ewelina Ewa Janowicz
Dzień dobry,
do pracy z zaburzeniami osobowości rekomenduje się terapię w nurcie psychodynamicznym. Terapeuta pracujący takim sposobem będzie również miał kompetencje, aby potwierdzić diagnozę, którą Pan/Pani u siebie podejrzewa oraz pokierować dalszym leczeniem.
6 miesięcy temu
Kamil Gołuszka
Właściwie każdy psychoterapeuta może być pomocny. Zwracaj przede wszystkim uwagę na wykształcenie oraz doświadczenie danego specjalisty, szczególnie, czy ma doświadczenie pracy w jakimkolwiek miejscu klinicznym (oddział zaburzeń itd.). Ale każdy psychoterapeuta jest szkolony do pracy z tymi zaburzeniami.
Są też różne nurty w psychoterapii i raczej każdy z nich może być w większym lub mniejszym stopniu pomocny. Ja ze swojej strony, mogę polecić nurt psychodynamiczny lub psychoanalityczny. Zakładając, że masz zaburzenia osobowości, to te nurty mogą być bardzo pomocne.
6 miesięcy temu
Zuzanna Zbieralska
Dzień dobry,
Warto wybrać takiego psychologa, który zaznacza w swojej ofercie, że specjalizuje się w zaburzeniach osobowości, jeśli chce Pan mieć taką pewność. Proszę jednak pamiętać, że niekoniecznie musi być to zaburzenie schizoidalne, dlatego warto wybrać się na pierwszą konsultację, która pozwoli określić, o jakim konkretnie podłożu są występujące objawy. Nawet jeśli psycholog nie będzie specjalizował się w danym obszarze- powinien wskazać odpowiednią osobę, do której powinien się Pan zwrócić w następnej kolejności. Co do wybuchów złości i agresji ze strony psychologa- absolutnie takie zachowania ze strony psychologa nie powinny mieć miejsca, w żadnych okolicznościach.
Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło,
Zuzanna Zbieralska, psycholożka
5 miesięcy temu
Elza Grabińska
Szanowny Panie,
jeżeli podejrzewa Pan u siebie zaburzenia schizoidalne, najlepiej jest zacząć od diagnozy, którą stawia się tylko w kontakcie z psychologiem klinicznym lub psychiatrą, zwykle po dłuższym procesie, a nie jednej rozmowie. W zależności od postawionej diagnozy i zgłaszanych objawów może Pan liczyć na wskazania odnośnie dobrania specjalisty. Nie każdy psycholog czy psychoterapeuta pracuje z każdymi zaburzeniami, dlatego podczas szukania specjalisty warto zwrócić uwagę na jego wykształcenie, kursy i konkretne obszary, którymi się zajmuje.
To, że kolega poleca swojego psychologa, nie oznacza, że będzie on odpowiedni również dla Pana, bo praca z objawami kolegi, a Pańskimi może wyglądać zupełnie inaczej.
Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.
5 miesięcy temu
Marta Lotysh
Dzień dobry
Polecam podejście poznawczo-behawioralne, posiada protokoły do pracy z zaburzeniem osobowości schizoidalnej. Ale przed rozpoczęciem terapii warto rozważyć inne opcje trudności i przeprowadzenia diagnostyki różnicowej oraz przygotowania konceptualizacji problemu.
5 miesięcy temu
Zobacz podobne
Czy psychoterapia pomoże mi w zakończeniu relacji? Psycholog już nie pomaga
Czy jeśli męczę się w swojej relacij z "przyjacielem" powinnam iść do terapeuty? Nie umiem jej zakończyć, zauważam, że psycholog to już za mało.
Witam, chciałbym prosić o diagnoęe, wiadomo, niedokładną w sprawie moich zachowań.
Witam, chciałbym prosić o diagnoęe, wiadomo, niedokładną w sprawie moich zachowań... Mam straszne wahania nastrojów, bardzo łatwo mnie wyprowadzić z równowagi i ciężko mnie uspokoić chyba, że szybko uda się rozwiązać powód, przez który się zdenerwowałem, potrafię szukać jednej rzeczy w domu i zaczynam się denerwować, na tyle okropnie, że domownicy niestety muszą przyjąć ode mnie niemiłe słowa w krzyku, jak się uspokoję, żałuję całej kłótni lub mojego ataku rozwalania rzeczy i często po kłótni od razu przepraszam, potrafię z dobrego humoru przejść nagle w smutek, w kłótni z mojego powodu potrafię wykrzyczeć się lub coś powiedzieć i zaraz po tym przepraszać lub zachowywać się, jakby nic się nie stało... Kolejną rzeczą męczącą w moim zachowaniu jest ciągłe wymyślanie, że dziewczyna mnie zdradza, oszukuje, chce mnie zostawić, każda rozmowa z nią wygląda tak, że jej wypomnę coś albo jak o kimś wspomni, to od razu myślę, że mnie z nim zdradzi, ciągła nieufność i spisek, częste kłótnie przeze mnie, bo wypominam ciągle jakieś rzeczy. Moja dziewczyna ma już mnie dość a bardzo się boję, że mnie zostawi i robię wszystko tylko, żeby mnie nie zostawiła, bo tylko przy niej czuję, że mnie rozumie. Najgorsze, co może być z tego wszystkiego, to jak zobaczę osobę jakąś, która mi kiedykolwiek groziła czy wydaje mi się, że może mi coś zrobić taka osoba, zaczynam panikować i dziwne zachowanie prowadzi do czynności jak: namawianie znajomych, żeby szybko opuścić teren, ogromne nerwy, jąkanie się, pocenie, trzęsienie się ogromne, przerażenie lub agresja słowna wobec osób mi towarzyszących, aby uciec z tego miejsca. Do psychologa się trochę boję zapisać i do tego czeka się długo, żeby się dostać na nfz a jestem osobą młodą i nie mam pieniędzy na prywatnego psychologa. Proszę, po prostu, jakoś napisać mi chociaż przypuszczenie, co mogę mieć z głową :((
Czy psycholog ma obowiązek zgłosić przestępstwo związane z pornografią?
Witam, mam bardzo nurtujące pytanie, ponieważ chciałem się dowiedzieć o takiej hipotetycznej sytuacji czy gdy ktoś powie psychologowi o przestępstwie, jakim jest korespondowanie i wysyłanie treści pornograficznych do 14-latki, to psycholog ma prawo nie dotrzymać tajemnicy zawodowej i powiadomić w tym przypadku służby?
Jak terapia EMDR pomaga w leczeniu traumy i PTSD? Skuteczność, proces, efekty
Ostatnio coraz częściej wracam myślami do wydarzeń z przeszłości, które wywołują we mnie silne emocje i uczucie niepokoju. Zdaję sobie sprawę, że mogłem doświadczyć traumy, a objawy, które przejawiam, mogą wskazywać na PTSD. Często mam koszmary, a w ciągu dnia dręczą mnie natrętne myśli związane z tym, co się stało. Słyszałem o terapii EMDR i zastanawiam się, czy mógłbym skorzystać z jej pomocy w mojej sytuacji. Czy mógłby mi Pan wyjaśnić, na czym dokładnie polega ta metoda i jak przebiega proces terapeutyczny? Czy terapia EMDR jest skuteczna w przypadku osób, które zmagają się z traumą i PTSD? Interesuje mnie, jak wygląda sesja terapeutyczna i ile czasu zazwyczaj potrzeba, aby zauważyć pierwsze efekty. Chciałbym wiedzieć, czy ta forma terapii może pomóc mi w lepszym radzeniu sobie z trudnymi wspomnieniami i emocjami. Będę wdzięczny za Pańską opinię i ewentualne wskazówki dotyczące dalszych kroków w procesie leczenia.
Jak radzić sobie z diagnozą anoreksji i towarzyszącymi myślami natrętnymi?
Dzień dobry wszystkim! Przechodzę swego rodzaju kryzys i potrzebuję, aby ktoś pomógł mi wyciszyć moje własne myśli, które były zawsze natrętne, lecz ostatnio przybierają na sile. Została mi ostatnio zdiagnozowana anoreksja i bardzo trudno jest mi tę diagnozę zaakceptować, nie do końca w nią wierzę. Nie dlatego, że nie ufam swojej psychiatrze, prowadzi mnie od trzech lat i wyciągnęła z niejednego dołu. Rzecz w tym, że za każdym razem, gdy w przestrzeni publicznej podnosi się temat zaburzeń odżywiania pokazywane są przypadki osób, które były tak bardzo zanurzone w chorobie, że były wygłodzone, potrzebowały sondy, pomocy logopedy lub fizjoterapeuty, ponieważ były tak wyniszczone chorobą, że musiały się od nowa nauczyć mówić, chodzić. Nie zrozumcie mnie źle, to jest potrzebne i dobrze, że jest to omawiane, ale ponieważ jest to główny sposób pokazywania problemu, dodatkowo wzmacniany przez kryteria DSM chociażby, ja w głowie cały czas miałam i nadal mam "Nie jesteś w tak złym stanie, więc wszystko jest dobrze, nie masz problemu". Gdy dostałam diagnozę anoreksji, byłam w szoku. Jak mogę być niedożywiona skoro moje BMI jest w normie? Po co mi dietetyk? Po co mi refeeding skoro nie jestem wychudzona? Czuję się jakbym dawała wszystkim tym prawdziwie chorym w twarz, mówiąc, że też choruję. Część mnie widzi problem (np. wtedy, gdy orientuję się jak bardzo boję się jedzenia i przybrania na wadze, jak cały czas liczę kalorie i wszystko skrupulatnie ważę, jak bardzo wycofuję się z życia, by nie zakłócać swojej rutyny, jak bardzo wpływa na moje emocje i postępowanie każda najdrobniejsza zmiana na wadze, gdy słyszę, że jestem blada, gdy jestem tak osłabiona i serce tak zwalnia, że nie mam siły chodzić, myśleć), udało mi się na tyle wygłuszyć ten głos z tyłu głowy, by powiedzieć terapeucie o tej diagnozie i o tym co się ze mną dzieje obecnie, o swoich emocjach, ale i tak czuję się jak oszust i dręczy mnie poczucie winy po każdej sesji, która tę kwestię porusza, nawet mimo tego, że terapeuta sama wprost powiedziała, że problem jest i waga nie ma tu nic do rzeczy. Rozumiem, że to głos choroby, która broni się przed leczeniem, ale ten głos jest bardzo przekonujący, zwłaszcza przy tych wszystkich wywiadach i materiałach, nie tylko na internecie, które mój mózg postrzega jako dowód tego, co słyszę w głowie. Nie pomaga też to, że chyba mam zaburzoną percepcję swojego ciała. Inni mówią mi, że jestem za chuda, że widać mi wszystkie kości, ale ja tego nie widzę. Widzę za to miejsca, w których gromadzi się tłuszcz. Kolejną sesję mam za jakiś czas, na pewno omówię te natrętne myśli z terapeutą, ale jak mogę radzić sobie z tym teraz, gdy jestem sama? Jak zwalczać tę chęć, by się wycofać z tego tematu i skupić na głównym problemie, który mnie do terapeuty zaprowadził? Jak radzić sobie z tymi wszystkimi emocjami i uczuciami tu i teraz? Z góry dziękuję za wszystkie wskazówki i życzę miłego dnia!
