Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam 21 lat. Przytłacza mnie ciągła odpowiedzialność za moją rodzinę.
Mam 21 lat. Przytłacza mnie ciągła odpowiedzialność za moją rodzinę. Z racji, że jestem najstarsza, a ojca nigdy nie było przy nas, mogę bez zawahania powiedzieć, że jestem głową rodziny. Każdy problem związany z braćmi, problemy rodzinne były wyłącznie na mojej głowie. Wszystko, co by się nie działo spoczywało na moich ramionach. Zawsze potrafiłam wszystko załatwić i każdemu pomoc. Ale od pewnego czasu mój świat wali się i popadam w ciągle problemy. Czuje pustkę. Narkotyki pomagają mi przez chwile zapomnieć o ciężkich dla mnie chwilach i momentach. Jestem bardzo uczuciowa, a wszystko i każdy mnie rani. Nawet jeśli mi się to wydaje. Czuje ze zawsze jestem nie wystarczalne, a każdy wokół jest dla mnie dla korzyści.
Ja
2 lata temu
Kamila Morawska
Dzień dobry
Nadmierne poczucie odpowiedzialności za bliskich, uwikłanie w relacje rodzinne to niebagatelna kwestia, która prócz zmęczenia, może nieść wyłącznie kolejne trudności w dalszym życiu. Jednocześnie często blokuje możliwość rozwijania się, pójścia “dalej”, zajęcia się sobą. Zauważenia siebie.
Czy jest ktoś, kto się Panią opiekuje? Kto Panią wspiera? Komu Pani się zwierza?
Czy Pani sama siebie zauważa, pozwala sobie na momenty słabości? Jak to jest z tymi narkotykami, czy to za ich pomocą ucieka Pani od problemów? Jak czuje się Pani potem? Co innego mogłaby Pani zrobić, by zapełnić wspominaną pustkę? Jak reguluje Pani swoje emocje, co to dla Pani znaczy?
Zachęcam do zastanowienia się nad powyższymi pytaniami oraz rozważenie podjęcia psychoterapii - często zdrowa, empatyczna relacja terapeutyczna pomaga pochylić się nad sobą, zauważyć swoje rany, uznać je i znaleźć drogę do lepszego, bardziej satysfakcjonującego życia.
Pozdrawiam ciepło i zapraszam do kontaktu
Kamila Morawska
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Często w rodzinach, w których jest tylko jeden rodzic dochodzi do zamiany ról, tak zwanej parentyfikacji. Dziecko przejmuje rolę rodzica. Być może czerpie z tego jakieś gratyfikacje, jednak dla dziecka jest to duży ciężar, z którym trudno mu sobie poradzić. Uwikłana w sytuację rodzinną nie miała Pani czasu troszczyć się o siebie. Brak ojca w rodzinie jest na pewno przykrą sytuacją. Pojawia się pytanie, jak Pani odebrała jego odejście. Czy mogła Pani pozwolić sobie na okazywanie prawdziwych uczuć? Pisze Pani o doświadczeniu pustki, może to być związane z nauczeniem się izolowania emocji, bo musiała się Pani zajmować innymi.
Narkotyki to niebezpieczny sposób odreagowywania trudności. Warto zastanowić się, czy to już nie uzależnienie. Zachęcam do skorzystania z psychoterapii, aby w trakcie procesu poznała Pani siebie, przeżyła emocje, odkryła swoje wartości, zasoby i nie musiała mówić, że jest niewystarczalna, by nauczyła się troszczyć o siebie. Doświadczyła Pani pozabezpiecznego stylu przywiązania do pierwszych opiekunów i to prawdopodobnie rzutuje na wchodzenie obecnie w relacje. Może to ulec reparacji w relacji terapeutycznej.
Pozdrawiam
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Zobacz podobne
Przedszkolak zawsze chce mieć rację – jak reagować na upór i brak przyznania się do błędu?
Jak wpłynąć na przedszkolaka które chce mieć zawsze rację? To co ono mówimy jest prawdą, ono ma rację. Wyklóca się. Nawet jak kilka osób mówi - nie przyzna się, że się pomyliło lub zrobiło coś źle...
Pracuję w zakładzie z trudna młodzieżą. Dziewczyny są świetne w dokuczaniu mi. Ilość przekleństw i wyzwisk powala na łopatki. Nie mogę odpowiadać w ich stylu. Coraz trudniej znoszę ich delikatnie mówiąc wybryki. O nauce podczas lekcji trudno mówić... Czy są sposoby na ogarnięcie sytuacji bardzo dla mnie trudnej.
Dziekuję i pozdrawiam
B
Koleżanka oszukuje mnie, próbuje mnie kontrolować używając dziwnych sposobów
Moja koleżanka wmawia mi, że osoby, których konta pokazuje mi na portalach społecznościowych to jej rodzina, a ja napisałam do tych osób i one jej nie znają, czy to jest jakieś zaburzenie? Ponadto próbuje mnie kontrolować nie tylko osobiście, ale przez konta innych osób, którzy najpradopodobniej też nie są tymi, za których się podają. denerwują się jak zbyt długo nie odpisuje, po kilku próbach skonfrontowania się z nią, ona wmawiała mi, że to ja sobie coś ubzdurałam, boję się jej, co mogę zrobić?
Proszę o poradę..
W liceum nie umiem znaleźć sobie bliskiej osoby, chciałabym dołączyć do takiej paczki. Chodzi za mną znajoma z byłej szkoły, której nie wiem, jak postawić granicę. Co zrobić?
Dzień dobry ! Jestem uczennicą klasy 1 szkoły średniej i zmagam się z tym, że poszłam do szkoły średniej razem z moją koleżanką ze szkoły podstawowej. Jest moją koleżanką, ale się nie przyjaźnimy i cały czas za mną chodzi i mnie to denerwuje, ale nie chcę jej urazić i większość osób myśli, że my się przyjaźnimy, a tak naprawdę nie jest to tak, jak myślą, ale niestety trudno mi jej coś powiedzieć, bo nie chcę jej obrazić . Zmagam się z tym, że już minął 2 miesiąc praktycznie w nowej szkole, a niestety nie znalazłam jednej przyjaciółki ani takiej koleżanki, lecz chciałabym mieć nawet kilka takich bliskich osób . Tak naprawdę wszystko się zaczęło tak, że siedziałam z taką jedną, a teraz siedzę z inną i ona mnie lubi i jak mamy łączone lekcje to siedzi ze mną, a jak osobno to z resztą klasy siedzi z inną. I tak naprawdę chciałabym należeć do takiej paczki, co są dziewczyny w 5, lecz lubię je, tylko strasznie się stresuję z nimi rozmawiać i tak to wygląda plus mówią mi, że jestem "o dziwo jakaś miła".
Mam 13 lat i mam zdiagnozowany zespół Aspergera i nie wiem, jak sobie radzić ?
Mam 13 lat i mam zdiagnozowany zespół Aspergera i nie wiem, jak sobie radzić ?
